Hiking-info.net: Informatie over hiking, wandelen, buitensport,...

Hans Kammerlander is een naam die bij het brede publiek waarschijnlijk geen belletje doet rinkelen. Toch vergezelde hij mede Zuid-Tiroler Reinhold Messner bij diens beklimming van zeven van de veertien 8000 meter bergen die onze aarde rijk is. Daarbij volgde hij Messners opvattingen en strategieën over/bij het beklimmen van deze toppen. Geen kunstmatige zuurstof, kleine expedities en zo snel mogelijk omhoog en terug naar beneden (al dan niet op ski’s). Om op deze manier aan alpinisme te doen moet je natuurlijk over de juiste kwaliteiten beschikken, en in _Topervaringen _ komen we te weten hoe Kammerlander uitgroeide tot iemand die door Messner ‘een uitzonderlijk sterke klimmer’ genoemd wordt.

Kammerlander groeit op als boerenzoon in een dorpje in Zuid Tirol. School boeit hem maar matig. Op een dag spijbelt hij en volgt een paar bergwandelaars die een berg bij hem in de buurt gaan beklimmen. Hij is meteen verkocht. Vanaf dat moment is bergbeklimmen het enige waar hij nog aan denkt. Wandelen wordt al gauw klimmen en de pieken in zijn achtertuin breidt hij snel uit met de Dolomieten en later de grote wanden in de rest van de Alpen. Tijdens zijn jeugd legt hij de basis voor zijn fenomenale conditie door te werken op het land en als training de Moosstock op en af te lopen, in totaal zo’n 3000 hoogtemeters. Die keiharde training blijft een constante doorheen zijn carrière, waardoor je beseft dat prestaties zoals de zijne niet alleen te danken zijn aan talent of de juiste genen.

In 1983 wordt hij gevraagd door Reinhold Messner om de zuid-west wand van de Cho Oyu te beklimmen, wat het begin betekent van zijn Himalaya carrière. Na deze berg volgen er in totaal nog 12 andere 8000’ers.
Ook de Alpen blijven hem bezig houden, waarbij hij vooral zoekt naar zo extreem mogelijke projecten: gecombineerde beklimmingen (Noordwanden Matterhorn-Eiger en Grandes Jorasses) en meerdere oversteken van één berg ( 4 keer de Matterhorn op en af binnen de 24 uur, elke keer via een andere graat).

Net zoals de meeste Himalaya klimmers heeft Kammerlander het nodige drama meegemaakt, waarbij bliksem een prominente rol speelt. Dit is de reden waarom hij geen ambitie heeft alsnog de Manaslu te beklimmen, de laatste 8000’er die nog ontbreekt op zijn palmares. Details weten? Lees het boek!

Het boek bevat naast al het bovenstaande ook een stevig gefundeerd betoog over het klimmen zonder zuurstof, zonder belegeringsstrategieën, zonder vaste touwen, enz. Dit koppelt hij aan het afvalprobleem in de Himalaya, want, zo stelt hij, als men het zou verbieden met zuurstof te klimmen, dan zou het spreekwoordelijke kaf van het koren gescheiden worden en zouden de bergen veel minder belast worden.

Kammerlander is zo verstandig geweest samen te werken met journalist Walther Lücker, zodat het boek bijzonder goed geschreven is. Zijn prestaties zijn op hun minst buitengewoon te noemen, maar nergens komt hij protserig of zelfingenomen over. De vele, vaak weinig verbloemende foto’s doorheen het boek (die niet samengebundeld zijn in een middenkatern zoals vaak het geval is in klimliteratuur) geven het geheel een documentaire-achtige inslag.

Dikke aanrader!