Hiking-info.net

Met de Chiro de bergen in.

Ik las het vanmorgen in de krant. Deed me spontaan weer aan drie knapen en Jotunheimen denken.
Wat vinden jullie ervan?

Inderdaad. Ik heb het ook gelezen. Heel erg wat er gebeurd is. Goed dat ze toch de juiste beslissingen hebben genomen wanneer het gevaarlijk werd: bellen.

In het artikel staat er wel niet waarom ze niet konden terugkeren, afdalen...?

als je de reacties in het laatste nieuws op dit gebeuren leest, en al die mensen ook nog eens het goeie voorbeeld zouden geven ipv alleen maar commentaar te geven langs de zijlijn, dan kunnen er volgend jaar zeer veel zeer goed georganiseerde chiro-paaskampen plaatshebben

Frederik,

Volgens de info op de site van de vrt waren de deelnemers niet alleen pover uitgerust, ze hadden ook relatief veel vertraging opgelopen. Bij een eerste telefonisch contact werden ze aangemaand toch wel door te stappen.... tot ze dan een half uur later ontdekten dat ze niet zaten waar ze hadden moeten zitten en dat er voor hen te veel sneeuw lag om veilig verder te trekken.
Blijkbaar is dan in samenspraak met de hulpdiensten besloten om geen extra risico te nemen door in de duisternis terug af te dalen maar in zo comfortabel mogelijke omstandigheden de nacht door te komen.

Op zich wordt er over het gebeuren veel heisa gemaakt, maar uiteindelijk zijn er geen ongelukken gebeurd....
toegegeven, het had slechter kunnen aflopen maar waarschijnlijk (hopelijk) hebben de deelnemers/begeleiders hier toch wel de nodige lessen uit geleerd.

Ik hoop voor hen dat de Verzekering niet al te lastig gaat doen, want als de leiding persoonlijk aangesproken gaan worden dan zou het voor hen nog eens een kostelijke grap kunnen worden. Nu stel ik me ook wel wat vragen bij de uitrusting die ze hadden. Enkel t-shirts en korte broek dat is wel vragen om moeilijkheden zeker als je dan nog eens niet serieus kaart kunt lezen.

Hoie is het eigenlijk afgelopen met onze vrienden in Jotunheimen? Buiten het feit dat ze heelhuids zijn teruggeraakt wat op zich eigenlijk al een prestatie is hoor je daar ook niet veel meer van?

Jonas

volgens de andere informatie op de site van de vrt heeft de chiro een verzekering voor schade tengevolge van organisatiefouten, waaronder dit voorval gerekend zou kunnen worden.

het feit dat de leiding verbaasd is als er kritiek komt op hun overantwoord gedrag (want ja dat is het vind ik) lijkt mij alleen nog maar een bevestiging van hun onverantwoordelijkheid. ze proberen de schuld van hen af te schuiven door te stellen dat ze de toeristische dienst geraadpleegd hebben, wel da is goed dat ze dat deden maar dat wil niet zeggen dat ze zelf niet verder moeten controleren en logisch nadenken of iedereen wel voldoende warme kleren bij of aanheeft enz.
dat het 18 graden was, ja wat dan nog? in de sneeuw vertrek je toch zelfs niet met slechte schoenen en korte broek…
de beslissing om de hulpdiensten te waarschuwen en in overleg met hen beslissen niet meer verder te gaan is uiteraard goed, maar mijns insziens iets te laat gekomen.

hopen dat de betrokkenen, en liefst ook anderen die zo’n dingen in de toekomst willen ondernemen, hieruit geleerd hebben en niet zoals de chiro rekent op de verzekering…

Verzekering op organisatiefouten?
Zo’n module wil ik ook in mijn bergsportverzekering!

Nee, wat mij vooral bezig houdt is proberen uit te pluizen wat hun route was. Met die berichten op VRT-nieuws wordt het alleen maar verwarrender voor mij. Ik ken de streek nogal, ik ken de Mangart (2679m!, machtige berg), maar zoals dat dan gaat met persberichten valt daar moeilijk veel wijzer uit te worden. Er is maar één oversteek rond Mangart tussen Italië en Slovenië in deze tijd van het jaar die makkelijk over te steken zou zijn en dat is deze over de col Mangartsko Sedlo (2055m). Alle anderen zijn via feratta’s. Langs de Sloveense kant loopt hier in zigzags een doodlopende asfaltweg naar boven tot op de grens op 2000m hoogte (waar er een parking is en de berghut Koca na Mangartskem Sedlu en van waaruit je in de zomer Mangart redelijk eenvoudig op kan). Volgens de berichten zouden ze de kam zijn overgestoken, Slovenië in en al tot 1600m zijn afgedaald (lager dan de hut) tot ze vast kwamen te zitten. Langs deze asfaltweg? En dan hadden ze als doel een berghut beneden. Langs de Sloveense kant is hier geen berghut lager! Langs de Italiaanse wel (Rif Zacchi op 1380m). Voor mij klinkt dit allemaal echt héél bizar hoor!

En verantwoord? Volledig akkoord met Nele. Gezien de hoeveelheid sneeuw waaraan ze zich niet hebben aangepast en dat enkelen te licht gekleed waren mag hier in mijn ogen inderdaad gerust gesproken worden over slechte tochtvoorbereiding. En dan met 38 man! Heb je dat al eens bijeen gezien? De Chiro doet in elk geval nu achteraf duidelijk hun best om geen slecht figuur te slaan.

Voor zover men de berichtgeving over dit voorval mag vertrouwen, lijkt het mij inderdaad een grove inschattingsfout van de betrokken chiroleiders om hun groep kinderen in de beschreven toestand mee naar boven te nemen. Of dit nu te wijten is aan het ontbreken van een zeker verantwoordelijkheidsgevoel of eerder aan onwetendheid en weinig ervaring met bergtochten laat ik in het midden. Los daarvan vind ik dat sommige beslissingen die werden genomen (of niet werden genomen) ook met een beetje gezond verstand hadden kunnen voorkomen worden (of de leiding geschoold en ervaren was in het bergwandelen wordt nergens gezegd, noch ontkend). Bijvoorbeeld: het ondernemen van een ‘wintertocht’ in het hooggebergte met zo’n groep onervaren kinderen. Maar laten we, in tegenstelling tot sommige reacties in de media, de leiding niet te hard aanpakken. Ok, ze hebben (levensgevaarlijke) fouten gemaakt, maar we moeten ook beseffen dat ze nog helder genoeg waren om niet verder door de sneeuw te liggen ploeteren en gewoon ter plaatse zijn gebleven vanaf het moment dat ze wisten niet meer op het juiste pad te zijn geweest en de hulpdiensten hebben gecontacteerd. Ik vermoed dat ze zich daarboven redelijk goed uit de slag hebben getrokken. Dat ze in de bergen ‘steken laten vallen’ zegt ook niets over hun manier van werken tijdens ‘normale’ activiteiten op zondagnamiddag.

Waar ik me vooral aan erger is de manier waarop de organisatie het voorval relativeert en het feit dat men de fout bij de plaatselijke toeristische dienst legt. Ene Koen Herreman, verbonden aan de betrokken Chiro, laat in een reactiefilmpje op de VRT doodleuk horen dat de kinderen nooit in gevaar zijn geweest. Ok, ik beschik niet over alle informatie om hierover te kunnen oordelen, maar als je met 38 kinderen, met ongeschikte kleding, bij temperaturen onder het vriespunt, zonder het nodige eten, de nacht moet doorbrengen is het risico op onderkoelingsverschijnselen e.d. toch relatief groot, me dunkt. Ik heb al mensen voor minder onderkoeld zien geraken… Ik hoop althans dat men zich bij jeugdorganisaties die regelmatig met hun leden de bergen in trekken de nodige lessen trekt uit dit voorval en hun begeleiders wanneer nodig de nodige scholing (praktijk en theorie) aanbiedt onder supervisie van ervaren bergmoni’s en dat ze zich niet laten vangen aan het grote gevaar dat schuilt in het al te veel relativeren van dit voorval… Ze mogen altijd eens langskomen bij ‘Kazou’ waar naar mijn mening zeker veel aandacht wordt geschonken aan opleiding over alle voor jeugdbewegingen noodzakelijke aspecten van het bergwandelen in groep… Wat niet wil zeggen dat daar geen ‘paljassen’ rondlopen die domme dingen zouden kunnen doen op tocht… maar meestal worden die dan wel teruggefloten door de andere monitoren…

‘t Is te hopen dat men nu geen bergtochten gaat verbieden voor jeugdbewegingen, want dat zou ik zeer jammer vinden, vooral omdat ik bij Kazou juist de smaak van het bergwandelen te pakken heb gekregen… En ik ben niet alleen denk ik…

dankje voor de gratis reclame voor Kazou ! bij ons wordt er inderdaad genoeg aandacht geschonken aan veiligheid in de bergen, op tocht gaat er minstens 1 ervaren bergmoni mee (ervaren wil liefst zeggen BMC gedaan hebben of andere vergelijkbare relevante ervaring) en wordt er gestreefd naar min 3 moni’s per groep, ongeacht de grootte van de groep.
geen overbodige luxe als je het mij vraagt (ook al omdat ik dan zelf meestal kan kiezen welke toch ik doe ipv gewoon ergens bijgeplaatst te worden:p)

om verder on topic te gaan dan. zo een opleiding kan je moeilijk verplichten in elke jeugdwerking, maar sensibiliseren lijkt me toch sterk aangeraden. er was volgens persberichten sprake van 1 op 2 begeleiding, wat dus op 19 monitoren neerkomt, als er daar dan geen enkele van is met een beetje bergervaring stel ik me toch de vraag wat ze in godsnaam in de (besneeuwde) bergen gingen zoeken…

Voor Kazou maak ik graag reclame, Nele!  Waarmee ik niet wil zeggen dat er bij ons niets mis kan lopen in de bergen. Er zijn altijd dingen die je niet onder controle hebt. Je kan je alleen maar zo goed mogelijk voorbereiden en op een verstandige manier rekening houden met de risico’s die er altijd bestaan tijdens het wandelen in guur terrein. Ik vind het een morele verplichting om meer ervaren monitoren/begeleiders mee op pad te sturen. Enerzijds voor de veiligheid van de groep, anderzijds om onervaren begeleiders de kans te geven al doende te leren en degelijke feedback te doen krijgen op hun handelingen ivm bergwandelen. Vaak wordt ook uit het oog verloren dat gaan stappen met 4 volwassen wandelaars een andere voorbereiding en andere beslissingen vereist dan gaan stappen met 40 onervaren kinderen die je als begeleider in het oog moet houden. Alle energie, tijd en aandacht die je steekt in het onder controle houden/begeleiden van de groep, kan je minder steken in oriëntatie, observeren van de omgeving en evalueren van veiligheidsrisico’s. Dus met een grote groep kinderen zou je het niveau van je geplande tocht sowieso al moeten verlagen om nog voldoende veiligheid te kunnen garanderen. Omdat de ouders van de kinderen hun meest dierbare bezit met vertrouwen in jouw handen leggen, dien je niet over één nacht ijs te gaan…

Je kan zo’n cursus idd niet verplichten (alhoewel ik het enkel kan aanraden). Wat men wel kan doen is naast het sensibiliseren en informeren van begeleiders ook de ambities wat intomen. Geen of weinig ervaring = geen zware bergtochten (en vanaf er sneeuw aan de pas komt - zeker niet in winter/lente wanneer het lawinegevaar op zijn hoogst is). Er is niets mis mee om een kortere tocht te maken, een dagtocht, een tocht op minder grote hoogte. Voor de kinderen blijft het toch wel spectaculair zwaar, want zagen over te steile beklimmingen en te lange voettochten zullen ze toch altijd doen…

@ Nele, uit nieuwsgierigheid: Waar trek jij meestal de bergen in met Kazou? Welk verbond?

@ Steven: Verbond Waas en Dender, ben naar Maloja (Pasen), Fiesch en Evolène geweest. allemaal meer dan 1 keer en zowel als gastje als als moni. en gij zijt van verbond ...

voor de rest volledig mee eens dat je nooit alle onvoorzienigheden kan voorkomen, maar je kan ze wel zoveel mogelijk vermijden door zoals je zegt het niveau te verlagen. al loop je dan het risico dat de meer gemotiveerde en ervaren stappers het al gauw saai gaan vinden op een leeftijd die nogal puberaal is. maar dan ook hier weer aan de leiding om toch een uitdagende tocht uit te stippelen die qua niveau iedereen aankan en toch spectaculair oogt/is, of gewoon de groep te splitsen, want 38 gasten is en blijft veel voor door de sneeuw te ploeteren.

@ Nele: Ah, volk van Dwaas en Slenter! Ik ben van het uiterst strenge en conservatieve verbond Turnhout , altijd naar Schwarzsee geweest, vorig jaar Leysin en vanaf dit jaar Valle Aurina in Italië. Alles 14jarigen.

‘t Is heel moeilijk om een tocht uit te stippelen die zowel zwakke stappers als ervaren stappers voldoende aanspreekt hoor. Je gaat sowieso eerder naar de ene of de andere kant neigen, met alle zagers en slenteraars tot gevolg. Verschillende tochten aanbieden is idd een ideale oplossing (zoals in Schwarzsee altijd gebeurt), maar is praktisch niet altijd mogelijk (te weinig gasten, weinig gereserveerde hutten/mogelijkheden - ik denk aan Leysin en Valle Aurina). In zulke gevallen één gouden regel: pas de tocht aan aan de zwaksten. Lijkt me niet alleen het meest fair, maar ook noodzakelijk vanuit veiligheid bekeken. Geen overbodige risico’s nemen… en overdaad is ook een risico!

met Dwaas en Slenter jaag je ons al lang nimeer op ons paard zenne, net iets te oud om nog van wakker te liggen:-) zelfs wij met onze chaotische organisatie (zelf nog niks van gemerkt, maar blijkbaar coördinatie en andere verbonden wel;-)) zijn we er telkens al in geslaagd om verschillende tochten aan te bieden. met uiteraard genoeg begeleiding, al kan dat natuurlijk liggen aan het feit da we een groot verbond zijn en dus veel kindjes hebben en dus voldoende gereserveerde hutten:-)

maar los daarvan is het idd noodzakelijk om je niveau van je tocht te laten bepalen door de zwaksten, wat niet wegneemt dat mits een inspanning die tocht toch attractief is of kan gemaakt worden voor de iets beteren ook.

en nu terug on topic, het ging over de chiro en zijn uitstapje…

Tja, wat kan je van die chiro groep zeggen. Dat de leiding een beetje onverantwoord was? Dat ze te weinig ervaring hadden? En dat ze geluk gehad hebben?
Stel jezelf eens terug in de tijd. Hoeveel stommiteiten heb jezelf uitgehaald? Wist je toen hoeveel gevaar je eigenlijk liep?
Sommige van die ongelukken en bijna ongelukken halen het nieuws. Ervaring is meestal veel leren van fouten.

Wat ik wel vind van de hele media aandacht en commentaren is dat veel mensen niet echt weten waarover het gaat. Ook de chiro niet. Er zou best meer aandacht aan besteed worden om de leiding een betere opleiding te geven. Zodoende dat er geen jeugdbegeleiders zulke slecht voorbereide avonturen opzoeken. Maar dat ze die beter kunnen voorbereiden. De alpen is nog altijd niet hetzelfde als wat molshopen hier in het zuiden van ons landje.
Graag had ik ook meer info gehad omtrent hun tocht. Voor je enig oordeel kan vellen. Hoeveel sneeuw er lag, wat het lawinerisico was, wat hun tochtplanning was,… en ga zo maar verder.
Het doet me inderdaad ook denken aan onze Jotunheimen vrienden. Dat gaat een interessant verslag worden.

gr - 03 april 2008 08:50 PM

Tja, wat kan je van die chiro groep zeggen. Dat de leiding een beetje onverantwoord was? Dat ze te weinig ervaring hadden? En dat ze geluk gehad hebben?
Stel jezelf eens terug in de tijd. Hoeveel stommiteiten heb jezelf uitgehaald? Wist je toen hoeveel gevaar je eigenlijk liep?
Sommige van die ongelukken en bijna ongelukken halen het nieuws. Ervaring is meestal veel leren van fouten.

Een prachtig relativerende bijdrage.

Wat betreft reacties in de zin van “met organisatie huppeldepup zou dit nooit gebeuren want...” zou ik toch pleiten voor enige voorzichtigheid. ‘k denk dat iedereen in iedere organisatie wel eens dingen doet waar anderen al dan niet terecht grijze haren van zouden krijgen.
Hoewel het hier serieus mis kon gaan, zijn er behalve hooguit wat gekrenkte ego’s geen gewonden gevallen (waarschijnlijk door een factor geluk en door toch wel doordacht handelen in de gegeven situatie.

evalueren => conlusies trekken => bijsturen waar nodig => volgend jaar beter voorbereid terug de bergen in