Hiking-info.net

Naar aanleiding van het verslagje van de dodentocht en omdat het op het forum gemakkelijker is om dingen te bespreken hier een draadje.
Zijn er nog mensen die de tocht gelopen hebben? Pen je ervaringen neer…

Kwestie van gehijg in je nek; het is een beetje druk tot aan de eerste grote controlepost. Dat is meestal rond de 30km. 27km in 2004 en 30km in 2006. Hangt van het traject af. Veel mensen geven hier op omdat je hier de bus terug naar Bornem kan nemen.
Druk is de hele tijd mensen voorbij te moeten steken langs de kant van de weg. Je vraagt geen 1000 keer of je voorbij mag; na de 1001e keer doe je dat gewoon. Na de 1e controle post ligt het deelnemersveld veel uitgebreider en wordt de weg niet meer ‘versperd’ door wandelaars.

Als je het idee hebt om tot aan de Duvel te lopen; ook aan te raden. Je komt ongeveer rond 6h aan de Duvel en je gaat met de laatste bus naar Bornem. Dan ben je tegen de tijd dat de pendelbus vanuit Bornem centrum naar de parking rijdt in Bornem. Ideaal dus.

Ik vond het een uitdaging om hem te lopen. Vooral ook omdat de eerste maal faliekant afgelopen is Het grootste probleem is de vermoeidheid; 24h niet slapen.

Voor mensen die dit jaar willen meelopen; de inschrijvingen zijn open.

Ik heb ook ooit eens een poging gedaan, 8 jaar geleden, ik weet niet of er ondertussen veel veranderd is. Het was idd druk, maar niet storend druk. Wij liepen “mee met de hoop” en toen ik achteraf de tussentijden controleerde zag ik dat we de eerste 30 km aan 7km/u gestapt hadden, last om mensen voorbij te willen had ik dus niet… eerder zin om trager te gaan.

Alles ging prima tot aan de 50 km, daar redelijk lang gepauseerd, getwijfeld om verder te gaan. Dan toch nog 12 km (gek eigenlijk he, ik zou in het dagelijkse leven al helemaal geen 12 km willen wandelen, laat staan als je er net al 50 hebt gedaan), die 12 km eerder gestrompeld, vreselijk traag (bleek achteraf toch nog 4km/uur te zijn)…

Dan finaal opgegeven. Echt moe was ik niet, Ik kon gewoon echt mijn benen niet meer plooien de laatste kilometers… 1 grote kramp… Ze speelden toen net het liedje “I’m gonna be” van The proclaimers met de erg treffelijke strofe “… I would walk 500 miles, And I would walk 500 more, Just to be the man who walked the 1000 miles...”

Heb mij voorgenomen ooit opnieuw te proberen en dan zeker en vast trager te beginnen, maar totnogtoe geen enkele keer meer in het land geweest op de dag van de dodentocht.

Ik vraag me steeds af wat een mens drijft om aan zoiets deel te nemen. Mij zul je nooit een dodentocht zien lopen. Ik zien er geen enkel nut in en dan is het voor mij ook geen uitdaging.

I couldn’t agree more.

Op een vreemde manier spreekt het mij wél aan. Ik vind het een bevreemdende ervaring om dingen te doen die een normaal mens tijdens zijn leven nooit meemaakt. 24uur wandelen hoort daar ongetwijfeld bij. Mensen doen zo’n dingen alleen in tijden van oorlog, genocide of andere extreme situaties. Het feit dat je als verwende westerling kiest om zoiets te verwezenlijken is even gek als uitdagend.

Natuurlijk zou ik een hekel hebben aan de massa’s freaks en dikkenekken die meedoen met zo’n event. Maar op je eentje, of met een groepje vrienden lijkt me dit een gebeurtenis om te onthouden voor de rest van je leven.

Bij nader inzien: ik wacht wel tot er nog eens een oorlog komt…

Tja, zo’n dodentocht is voor mij maar héél verre familie van hiking.
Een beetje zoals camping casablanca ook wel kamperen is, maar toch wel net iets anders dan een nachtje hoog in de bergen.
Geef mij toch maar dat laatste: geen massa-evenementen voor deze jongen!

Ik dacht aanvankelijk dat de Dodentocht een redelijk kleinschalig gezellig iets was waar hooguit een paar honderd gekken zich aan waagden. 
Na wat opgezocht te hebben blijken het er zo’n 10000 te zijn, met sowiezo ook een redelijk aandeel ‘fout publiek’. En nog tien keer zoveel volk langs de baan.
Zoals Frederik zegt trekt zo’n waanzinnige tocht mij op één of andere manier wel aan. Jammer dat ook dit evenement ten onder gaan aan z’n eigen succes.
Ook geen dodentocht voor mij dus.

Wat voortbordurend op de gedachten van Frederik:
Initatieven als deze spreken me op een of andere manier wel aan.
Misschien niet op de dag zelf dat het georganiseerd wordt maar ergens op een moment dat je zelf ook iets ervaart van bv ontbering (zeg ik)
(waar ieder voor zich een woord mag invullen wat enige lading dekt)
Zo blijf ik gevulde herinneringen hebben aan deze mars.
Het gaf me de mogelijkheid om binnen mijn diensttijd het kazerneleven te ontvluchten en tegelijk kon ik het cirkus ‘s avonds (wanneer iedereen in het bier vloog) wat aan mij voorbij laten gaan.
Soms moet een mens zich ook geestelijk voeden.

En nu ga ik een eindje lopen
Ivo

Ik doe zeker mee, conditie moet sterk zijn zodat je goed voorop kan lopen.. dan heb je zeer weinig last van traag-wandelende mensen, buiten dan de eerst 10-tal km..
gewoon hard traine.. elke dag

Aan de mensen die de dodentocht wel zien zitten, maar de mensen massa niet:
- Er zijn genoeg andere tochten van 100km in België (zie wandelcalenders) en de meesten daarvan (uitgezonderd de nacht van Torhout misschien) zijn veel kleinschaliger en rustiger.
- Zelf heb ik op m’n 16e zo’n 14j geleden dus, de dodentocht gedaan, toen nog maar met 5.000 mensen maar op de een of andere manier heeft die masa mensen wel iets.
- Zelf zou ik er niet direct meer aan beginnen, tenzij iemand die ik goed ken, mij meevraagt, maar dan nog zou ik waarschijnlijk voor een andere 100km kiezen want de dodentoch is niet alleen druk, ze is ook voor het overgrote deel op verharde weg.

ik heb ook al 2 keer meegedaan:
1 keer als we net 16 waren en de week ervoor besloten hadden om mee te doen, toch nog tot bij den Duvel geraakt en ons daar maar op het terras gezet met bijhorend vocht. niet aan te raden voor de spieren .)
en nog een keer toen het een hittegolf was en ik in Kalfort al van mijn stokje ben gegaan door het grote temperatuurverschil dag-nacht

nix voor mij den dodentocht, vanaf nu enkel in de voortuin met een pintje naar de deelnemers kijken

Awel zie, dat is een goed idee. Een pint in een voortuin naar de tocht kijken

In 2000 voor de eerste maal de dodentocht geprobeerd: na 70 km moeten opgeven, geveld door het “smetje"…
Het jaar daarop was ik niet in het land. In 2002 terug geprobeerd, met het idee van gewoon te bewijzen dat ik 100 km aan zou kunnen, voor één keer… wat ook lukte!
Het jaar nadien stond ik er echter terug, en sindsdien elk jaar, uiteenlopende weersomstandigheden meegemaakt (het ene jaar een koude nacht vol regen, het andere jaar een hittegolf), maar nooit geplooid! En ook dit jaar zal ik er weer bij zijn: een keer men dit heeft gedaan, heeft men de smaak te pakken.

Gewoon op eigen rustig tempo, en behoorlijk uitgerust, met mijn Meindl’s (ik ben hoegenaamd geen pantoffelwandelaar), en chest-rig met wat snacks en drank voor onderweg, en natuurlijk mijn iPod voor het tempo erin te houden (’s nachts techno, overdag marsmuziek) - inclusief reservebatterij (1800g).
Er is slechts één gevaarlijk punt onderweg: de Duvel, waar men de verleiding van gratis Duvel moet weerstaan. Eéntje mag er natuurlijk af, maar voor wie zich hier laat gaan wenkt de bus naar Bornem…
Een eind verder is er de Palm, maar daar is men al over de helft en Palm is ook zo straf niet!
Ik neem eigenlijk slechts één grote pauze, te Opdorp (75km), bij goed weer een dutje doen op de dries (wel gsm als wekker instellen!!), en dan nog een laatste onderbreking in café Zates, 5 km voor de meet!

Probleem is evenwel de post-dodentocht. Na aankomst te Bornem (en enkele duvels!), naar huis - bad - bed. Doodmoe natuurlijk, goed uitslapen, de zondag niet veel uitsteken en niet, zoals best zou zijn, een vijftal km gaan stappen! Gevolg: op maandag zo stijf als een plank!

Ivo schreef:
Zo blijf ik gevulde herinneringen hebben aan deze mars. (de MESA, red.)

Voor mij heeft de MESA ook heel veel betekend: eigenlijk heeft deze mij de marsmicrobe bijgebracht!
Tijdens mijn dienst (nu twintig jaar geleden) werd ik aangeduid om tijdens de MESA de bevoorrading van de Marine-marsploeg te verzorgen (in die tijd mocht elke eenheid nog haar eigen leden bevoorraden, nu mag enkel nog de officiële kantine). Niet wandelen dus, maar heen en weer rijden met de camionette.
Later stapte ik mee in de Vierdaagse van de Ijzer, maar zonder voorbereiding was dit afzien, heb de mars uitgestapt op bloot vlees!
Sindsdien bijna elk jaar deelgenomen aan MESA en IJzer, vooral voor de goede ambiance bij de Marine-marsploeg. De eerste jaren was dit zeer zwaar, gezien dit eigenlijk mijn enige wandelingen waren over het jaar en ik dus niet getraind was. De laatste jaren echter gevoelig mijn marsactiviteiten uitgebreid: niet zozeer met georganiseerde evenementen (doe daar enkel MESA, IJzer, Dodentocht en Luxemburg; gans de wandelclubwereld zegt mij niet zoveel), maar vooral met GR-stappen in eigen land en trektochten in Schotland. Heb dan ook een veel betere conditie dan voor twintig jaar!

Het gaf me de mogelijkheid om binnen mijn diensttijd het kazerneleven te ontvluchten en tegelijk kon ik het cirkus ‘s avonds (wanneer iedereen in het bier vloog) wat aan mij voorbij laten gaan.

Aan marsen zoals de MESA en de IJzer doe ik echter vooral mee voor de ambiance! 30 km stappen is overigens een zeer goede remedie tegen een houten kop!