Hiking-info.net

Heren,
goede reis.
Niet lang gezocht maar deze foto’s zijn 10 dgn geleden gemaakt vanuit de Vignemale coté
Op hoogte toch nog meer sneeuw dan in een gemiddeld jaar volgens mij
http://www.arbredeslemuriens.com/Categorie.php?IDCategorie=Voyages&IDTitre=338

Aangekomen in Benasque vanmorgen, nu twee dagen rust voor ik doorreis.

Twee dagen die ik goed zal kunnen gebruiken want er zijn heel wat emoties en indrukken te verwerken. In het bijzonder een zinderende laatste week heeft van een “geslaagde tocht” een echte “grand cru” gemaakt.
Bivak op de Aneto heeft er niet ingezeten, deze berg heeft mijn geduld aardig op de proef gesteld maar na 40u wachten waren de omstandigheden eindelijk goed en ben ik over de top getrokken. Urenlang met stijgijzers in een gebergtewereld waarin ik mij nooit eerder had gewaagd.
Een dag ervoor lag ik met mijn matje op de top van de Vallhibierna, nog beter dan de Taillon vorig jaar.

Het ongebaande terrein had ik eerlijk gezegd wat onderschat, zowel qua lastigheid als qua hoeveelheid. Niet enkel de eerste week, maar ook op de niet-klassieke routes in de Aiguestortes was van pad of steenmanmarkering geen sprake en kwam ik niemand tegen.

Alles ligt nog te vers in het geheugen om gestructureerd indrukken te kunnen achterlaten. Die volgen wel in het verslag in augustus.

Ola hombres, ben intussen aangekomen in benasque en heb me een dagje rust gegund op camping aneto (met verwarmd zwembad) ben mijn plannen lichtjes aan het wijzigen en zal via de gr11 verder trekken en dan de aneto doen. op deze wijze combineer ik de oversteek met de 3 hoogste toppen van de pyreneeen (tgaat om het idee he)

Reis was tot nu toe alvast fantastisch, veel mensen leren kennen, fantastische dingen gezien (of gehoord in geval van mist) alleen het weer heeft niet altijd meegewerkt, op de perdido lag een helft (uniek: spaanse kant) volledig in de wolken en op de posets zat ik ook volledig in de mist. Misschien meer geluk op de aneto overmorgen.

Kga nu nog even men site up daten, fotos zal ik helaas nog niet kunnen plaatsen waarvoor sorry.
Maar mensen die mij vergezeld hebben hebben al wel iets online gezet,
Hier is de site

Ben al wel begonnen met een verslag te schrijven maar dat zal ik pas later online zetten na de volledige reis.
Nog een klein dingetje, ik vrees dat ik het einde niet zal halen binnen de mij (door een herexaam) gegunde tijd en zal dus ergens de bus nemen om een paar etappes over te slagen.

Iemand tips welke etappes het minst interessant zijn??

Mas groetjes en salutos he

Bergen beklimmen in de mist… verslagen schrijven onderweg… die jonge knapen hebben duidelijk energie te veel. Als de voorstelling maar volgt na 17 september. 

Gegroet Pyreneeënkenners,

Heeft iemand hier ervaring met de camping van Bujaruelo, en dan meerbepaald hun ‘supermercado’?
Hebben ze een groot aanbod? En welke prijzen moet ik in gedachten houden?
De vraag is of we onze voorraad eten daar kunnen aanvullen, of moeten doorlopen tot Torla, wat dan wel enkele saaie kilometers meer en wat klimwerk erbij volgende dag zou betekenen…
Alvast bedankt voor de info!
Groetekens,
Fre

ik heb daar een nachtje gelogeerd, maar ik kan mij de supermercado niet meer zo goed herinneren

ik vind de wandeling naar torla trouwens niet saai, .. ‘k vind het een mooi deeltje van de gr11, .. enkel de laatste metertjes zijn wat saaier omdat het een grotere weg is

Ik sluit mij aan bij beton. Die enkele kilometers extra zijn de moeite om te doen. In Torla is het aanbod groter en goedkoper.

Fre,
het is wel al minstens 4 jaar geleden dat ik er ben geweest.
We hadden toen gekampeerd op camping San Anton.
Deze camping ligt noordelijk van Torla en kort bij de afslag naar Vall de Ordesa.
Ik meen me een redelijk geassorteerde supermarktje te herinneren in het hoofdgebouw.
Spring eerst daar eens binnen alvorens verder af te dalen.

Fre,

Op de camping van San Nicolas de Bujaruelo (bij het begin van de route naar Puerto de Bujaruelo) is niet te krijgen. 3km zuidelijker in het dal ligt nog een camping met een piepklein supermarktje, maar in Torla is het aanbod idd veel ruimer en goedkoper. Vanuit Bujaruelo heb je makkelijk een lift te pakken. Dit stukje GR11 vind ik toch niet heel erg de moeite.

Intussen weer thuis. Het is een prachtige zomer in de Pyreneeën, warm en droog. In totaal op meer dan een maand slechts 2 dagen mistig weer (vorig jaar waren dat meer dan 10 dagen). In de eerste helft van de tocht wel regelmatig onweer gehad.

Effie een en ander op een rijtje zetten

Do 03/07 : Een bijna onwezenlijk vlekkeloze reis tot Sentein… auto, trein, metro, trein, trein, bus en liften… en aankomst om 16u. In de regen nog een stukje geklommen in het Foret de Sentein en daar de tent neergeplant.

Vr 04/07 : Mooi weer. Vanaf Refuge d’Isard de hele dag a l’improviste, over de Col d’Auarde, verder door de struiken over de Pic de Piele de Mil (2128m, mooi uitzicht op Aneto en Perdiguero) en verder naar Etang de l’Uls. Te moe om nog tot de Pic de Crabère door te trekken, dan maar een meer bescheiden bivak op de top van Tuc de Bouc (2277m). Geen enkele mens gezien.

Za 05/07 : Voor het eerst de stijgijzers aan op Port d’Albe (2480m). Vandaaruit de Pic de Serre Haute beklommen (2705m) en een prachtige doorsteek gemaakt naar het nog half bevroren Lac de Montoliu (2380m, bivak). Het weer werd onstabieler en Tuc de Mauberme werd geschrapt. ‘s Avonds nog een wolkendeken gezien in het Vall d’Aran. In de loop van de nacht meermaals onweer.

Zo 06/07 : Onstabiel weer met lichte onweersbuien. Aan een serieuze blesure ontsnapt op de vele sneeuwvelden naar Collada Nera (2570m). Op een onverwachte plaats zakte ik er doorheen en ontsnapte met een bloedende knie. Een meter verder gaapte een meterdiepe holte tussen de rotsen… Malh de Bolard laten vallen vanwege het weer. Door zeer sobere berglandschappen naar de fascinerende mijnbouwresten van Mines deth Horcath, verder gedaald naar Montgarri en nog doorgeklommen tot de mooie Cabana de Marimanha (2000m, overnachting)

Ma 07/07 : Geen steenmannen gevonden op het tweede deel van de klim naar Coll d’Airoto (2590m). Nog steeds onstabiel weer, Tuc de Marimanha en Tuc de Bonabé laten vallen. Opnieuw hors sentier en over moeilijk terrein tot de Refugio d’Airoto, daar een beter spoor opgepikt over Collado del Clot de Moredo (2470m) tot het Estanyola del Clot de Moredo (2230m). ‘s Avonds via een zelf uitgevonden route nog de Pic de Moredo beklommen (2750m), een machtige kalkstenen berg, een gevarieerde klim, en een uitzicht om duimen en vingers van af te likken. Een van de mooiste uitzichtsbergen die ik al beklom in de Pyreneeën. Topmoment numero 1.

Di 08/07 : Aan Bordes de Moredo het spoor naar Alos d’Isil niet gevonden en dan maar twee uur over de pistas afgedaald, frustrerend. Later op de middag het Mont Rouch-massief ingeklommen via de nog deels besneeuwde Coll de la Cornella (2570m), stijgijzers bovengehaald. Te moe voor de Mont Rouch. Stilaan beetje gefrustreerd aan het raken vanwege al die schrappers. Bivak aan de Estanys de la Tartera (2370m). Geen mensen gezien.

Woe 09/07 : Het Mont Rouch massief blijft een van mijn favorieten in de Pyreneeën. Opnieuw met open bek de Coll Curios over, vandaar naar Coll del Forn en zeer steil door het puin over Pic del Coma del Forn (2675m), grandioos uitzicht. De kam verder naar Campirme kende één te moeilijke passage door een bres. Voor waaghalzen is er een kabel voorzien. Zelf voor safety gekozen, gedaald naar Estany del Diable en vandaaruit Campirme beklommen (2633m). Zeer ontspannen verder over de mooie Serra de Campirme en al een stukje gedaald naar Esterri, bivak aan Borda de Llamota (1720m). Zeer mooie wandeldag, en opnieuw nul mensen. Sinds Sentein stond de wandelaar-teller op elf…

Do 10/07 : Verder gedaald tot Esterri, inkopen gedaan en probleemloos gelift tot Espot, waar de campinguitbaatster ons nog kende van vorig jaar.

Vr 11/07 : Rond de middag weer vertrokken, over de GR11 tot Estany de Sant Maurici en vandaar het prachtige Vall de Monastero ingeklommen. Peguera, Pic de Mar, ... bergen als kathedralen in het dalhoofd. Bivak aan la Girada Gran, hoog in het dal (2260m). ‘s Nachts meermaals onweer, het einde van deze mooi-weer periode. Een nieuwe zou echter snel volgen.

Za 12/07 : Regen en mist. Over ruig terrein de Collado de Monastero (2760m) en Collado Saburo (2670m) over, niet al te veel uitzicht gehad. Nog ee stukje doorgelopen en de tent al vroeg rechtgezet aan de Estanys de Saburo d’Amunt (2570m). De hele namiddag en avond stromende regen.

Zo 13/07 : ‘s Nachts klaarde het uit en bij zonsopkomst was de mist de dalen ingezakt en vroor het -4. De stijfbevroren tent laten staan en de Pic Peguera (2982m) beklommen, absoluut top met het wolkenspel en de zachte ochtendzon. Later op de dag, bij de tocht langs Refugio Colomina en Estany Tort, kwam de mist stilaan weer omhoog. Ik werd bovendien ziek. Misselijk en diarre, als een oud wijf de Collado de Gavatxos (2670m) over. De tent stond nog maar net recht aan het prachtig gelegen Estany Perdut (2430m) toen er weer een onweer met hagel overwaaide. En ziek, ziek…

Ma 14/07 : Vriesnacht. Toch beterschap vanmorgen. Afscheid genomen van Nicolas, die het gezin ging vervoegen in de Dordogne. Zelf stond ik er nu 10 dagen alleen voor. Alle zintuigen op scherp. Een ommetje gemaakt langs Refugi d’Estany Long want door al die ellende zat ik al door mijn wc-papier heen. Daarna langs het Estany de Dellui geklommen, de klassieke routes verlaten en de rest van de dag meestal volledig hors sentier tot Collado de Mariolo, over de Pic Mariolo (2844m, verrassende uitzichten) en verder een minder beklijvend stuk net ten zuiden van het Nationaal Park langs het Estany Reguara en het Estany Salat tot het Estany Franci de Dalt (2330m).

Di 15/07 : Vriesnacht. De hele ochtend ongebaand door onontdekte, prachtige valleien. Peso Petit (2791m) en Pic Roi (2750m) beklommen. De vallei van Montanyo de Llacs is zonder twijfel de minst bezochte van het hele nationale park. De enorme groene hoogplateaus waren nogthans meer dan de moeite. Ongebaand afgedaald tot in het dal bij de dagjesmensen, maar die al meteen weer in de steek gelaten en over opnieuw een pad waar ik helemaal alleen was geklommen tot Estany de Sarradé (2130m).

Woe 16/07 : Een beklijvende etappe, zonder twijfel het ruigste dat ik ooit liep in de Pyreneeën. De klim naar Coll de Sarradé (2810m) was bijna een hallucinatie. Niets steenmannen. Rotsblokken. Nog rotsblokken. Sneeuwvelden. Dode gems. Instortingen op de bergwanden. Betrokken hemel. Absolute stilte. De totale eenzaamheid. Wie zich afvroeg waar het ruige hart van de Aiguestortes ligt, zoek niet langer. Vanop de col de Pic de Contraix (2957m) beklommen, met een on-Pyrenees uitzicht : enkel ruige bergwanden, sneeuw en bevroren meren, niets groen. Zeer moeilijke afdaling aan de steile noordoostkant van de col, en dan nog de grotendeels besneeuwde Coll de Contraix (2740m) over om uiteindelijk sukkelend door de blokkenvelden en redelijk uitgeput tot het Vall de Colieto (2250m) te lopen en daar de tent neer te planten.

Do 17/07 : Mist, geen Punta Alta dus. De plannen radicaal omgegooid en via Port de Caldes (2570m) en Coll de Ribera op marstempo naar Arties getrokken (camping). Het laatste saaie stuk kreeg ik gelukkig een lift van de gardien van de Refugio de Colomers. Ik stootte mijn knie tegen de deur van de auto bij het instappen en kon ‘s avonds nauwelijks nog mijn been plooien van de pijn. Rampscenario’s, rampscenario’s…

Ik krijg al veel zin om een aantal van je etappes nader te gaan bekijken!

Ook wel grappig dat je een blessure oploopt door je knie te stoten tegen de autodeur, .. onheroischer kan het écht niet

Post werd precies te lang in al mijn enthousiasme

Vr 18/07 : Knie was tot mijn grote verbazing redelijk soepel vanmorgen. Gelift tot Vielha voor inkopen, en daarna verder tot Pont de Salenques, waar ik rond 11u vertrok over de GR11. Ik zette er stevig de pas in en kwam al rond 16u aan bij de bevroren meertjes aan de voet van Pic de Vallhibierna. Tot 18u de evolutie van het weer afgewacht en dan het licht op groen gezet voor een écht topbivak. Fysiek ging ik in het rood na 1800 klimmeters op een halve dag met een opnieuw volle rugzak, maar het was het waard… ik vond een plekje net op de top (3062m) en genoot van een onbeschrijflijke zonsondergang in de aanschijn van de Aneto.

Za 19/07 : Vandaag moest de absolute topdag worden, van de top van de Vallhibierna naar de Aneto. Al om 14u zat ik te koekeloeren aan het hoogste van de Ibones de Coronas. Prachtig heldere hemel, maar de weerberichten spraken van kans op onweer. Om 18u nog steeds helder. Twijfel, twijfel. En dan toch het verstand laten zegevieren en de tent maar aan het meer opgezet (2750m). De wekker zette ik om 4u30, om bij het licht van de volle maan te vertrekken.

Zo 20/07 : En maar goed ook… Rond 2u ‘s nachts brak een onweer los dat ik mij nog lang zal herrinerren. Hagelstenen als duiveneieren, rukwinden die elk moment de tent open leken te kunnen scheuren. Twee uur lang heb ik stijf van de schrik met mijn rug tegen de centrale boogstok van de tent gezeten. Ik denk dat die rukwinden vlotjes 100km/h haalden. Pas laat in de nacht werd het rustiger, maar mijn besluit was al lang genomen : ik zou een dag wachten en de Aneto morgen beklimmen, als er echt mooi weer werd voorspeld. Uiteindelijk was het een groot deel van de dag zonnig, maar ik wachtte, wachtte, wachtte… en kreeg ‘s avonds andermaal een stevig onweer over mij heen gegoten.

Ma 21/07 : 4u30, 5u30 : mist en vloeken. Was deze berg dan echt vervloekt? Om 6u30 zakte de mist het dal in en kort daarna bond ik mijn stijgijzers aan, nam de pickel ter hand en begon de klimmen. Ik was nu ontketend. In minder dan een uur bereikte ik al de Coll Coronas (3200m). Het laatste deel van de klim was sensationeel. Het hele massief lag nog onder de sneeuw en diep daaronder een stomende wolkenpot, ik waande mij bijna in de Himalaya. De Paso de Mahoma was een fluitje van een cent. Bijna een uur lang stond ik helemaal alleen op de top van de Aneto (3404m). Geen enkele berg kwam hoger dan mij. Toen ik de eerste groepen zal naderen vanaan de Renclusa begon ik aan de lange afdaling. In de namiddag klom ik nog naar Balcon de Benasque, een fenomenaal bivak in het zicht van de machtige noordflank van de berg die ik eerder die dag had beklommen. Wat een topdag…

Di 22/07 : Afgesloten met een ochtendlijke beklimming van de Pic de Sauvegarde, waar ik overmeesterd werd door een mix aan emoties. Het zat er alweer op, maar de toppen van de Luchonnais lonkten… ‘t is nog lang niet gedaan tussen mij en de Pyreneeën.

Daarna ben ik doorgereisd naar Torla, en vandaaruit nog een vierdaagse gedaan nabij de Tendenera, en een zevendaagse op het Ordesa-plateau met enkele hele mooie stukken (oa Punta Custodia, Descargador, Faja de los Flores, Escuzana, Tozal del Mallo, Breche de Roland, Taillon). Dit stond echter in het teken van geologisch veldwerk en heb ik dan ook niet als een echte ‘tocht’ ervaren met alles wat daarbij hoort. Wat natuurlijk niet wegneemt dat er ook nog hele mooie momenten bijwaren.

Enkele beelden bij dit alles zijn reeds hier te vinden

Bijna zo onheroïsch als uitglijden op sandelen op de terugweg van het dorpje, uw teen helemaal openhalen en de rest van de tocht die teen moeten intapen…

Zeer indrukwekkend begot! 36 dagen…   van top naar top…
Het levert wel schitterende foto’s op begot! Een mens zou van minder beretevreden en apetrots zijn!

Half juli was blijkbaar veel kouder dan eind juli, toen ik mijn bescheiden tochtje Gavarnie-Ordesa maakte.
Ik ga daarover ook nog wel eens even iets schrijven, om gematigdere medemensen ter hulp te zijn
Het was tenslotte ook daar weer wondermooi!

Ik heb er direkt de kaart bij gehaald.
Wil ik nog een tijdje door de pyreneeen lopen terwijl ook het noorden zit te lonken.
moeilijk, moeilijk....
en dat terwijl de tijd tikt
Terug one -topic.
Net een eigen ervaring kunnen linken aan een posting op pyrenees-team.com
Volgens mij ging het over dezelfde ziekteverschijnselen.
Blijkt Ordesa ook niet gespaard te zijn.