Hiking-info.net

Wat is het plan “in die richting”?
Hier hangt het vlees ook te drogen en de ontbijtpakketten zijn ook al ingepakt.
Ruim op tijd want ik vertrek pas 7 september

http://www.zuiderhuis.be/reisfiche.asp?ORGANISATIE_ID=13&SUBORGANISATIE_ID=21&REIS_ID=1468

We gaan met een bende de Brent een anderhalve week gezelschap houden. Ik heb net mijn rugzak op dieet gezet; 200g onnodige zaken van de zak afgeknipt . Ben nu achter de paklijst van de trip op zoek.

Ik heb de route eens overlopen.
Je gaat een paar hemelse dagen tegemoet.
Buiten de klim door circo carriata kan ik mij iedere plaats levendig voor de geest halen.
“Jongerenreizen”,
daar pas ik al lang niet meer onder
en een “krasse knarren” onderdeel bestaat (nog) niet bij het zuiderhuis.

> “krasse knarren”
Hmmm, dat ga ik volgend jaar nodig hebben.

De trek staat als (of zou moeten) ‘the best of’ moeten zijn. Ik verheug me al volledig.

Ola; fotokes http://www.flickr.com/photos/themountainrabbit/sets/72157607060509879/detail/ voor de geinteresseerden.

Hela hela, mijn foto concepten jatten!

vgl http://farm4.static.flickr.com/3273/2863781834_76b3e708f4.jpg?v=0

met

http://farm4.static.flickr.com/3125/2785179008_35a51b7af5.jpg?v=0

Nee serieus, mooie foto’s, ik vraag me echt af of de Pyreneeën niet spectaculairder zijn dan de Alpen...of dat de spectaculaire stukken misschien gewoon gemakkelijker te bereiken zijn…

“ik vraag me echt af of de Pyreneeën niet spectaculairder zijn dan de Alpen...”

Geuren en kleuren jongeman, geuren en kleuren.  Heb deze zomer in beide rondgetrokken en ik vond de alpen net veel spectaculairder....

cheers!

De charme van de Pyreneeën is voor mij hun relatieve toegankelijkheid.
Ik kan als hiker op prachtige plekken komen, waar ik dan nog kan kamperen ook.
In de alpen is al eerder alpinisme (what’s in a name) nodig, en daar heb ik (nog) geen zin in.
Tijdens echte trektochten slaap ik ook liever in een tentje, wat in de hoge Alpen minder vanzelfsprekend is.
Maar ook ik vind de besneeuwde toppen van de Alpen an sich indrukwekkender, hoewel tegelijk frustrerender omdat je er als hiker niet écht middenin lijkt te geraken.

Mja, dat gevoel had ik dus in de Alpen. Om echt in de sneeuw te geraken moesten er meteen gletsjers overgestoken worden enzo…

Hela hela, mijn foto concepten jatten!

Jip; dat bewijst dat het een goed concept is
Hier is er nog zo ene http://picasaweb.google.com/michielverh/Grossglockner#5235528721738182562

Een mooie reeks Gerlinde. Precies toch redelijk wat onstabiel weer gehad?

Ivo : benieuwd hoe ‘t geweest is daar op al die verlaten routes op weg naar Luchon?

Yip;
gestart met regen
bevroren tent
zon
veel wind
droog zonder zon
buien met daaropvolgend zon en dan weer buien vlak na de tent recht stond
zon en heet
wisselend weer kouder - warmer
hagelbui
storm met hagel en daarna storm met regen
droog met laaghangende wolken
dan een dag met beetje zon in het dal, hogerop motregen, hogerop regen en kouder, hogerop hagel, hogerop sneeuw en veel wind boven, in het couloir een schoen diep sneeuw, in de breche sneeuwstorm
droog
En toen was de paus in Lourdes

Tussen alle werkzaamheden door een korte impressie.
Naamgeving is gebaseerd op de gegevens van kaart 23
(omdat die soms wat afwijkt van courantere benamingen).
Na een laatste inpakbeurt toch nog 1.7 kg aan gewicht thuis gelaten. (die extra snickers, esbit, fotostatiefje, fleece trui, dunnere mat genomen).
Rantsoen aan eten verhoogd tot 800 gr/dag;
Verder nog 500gr aan geestelijk voedsel (boek en MP3 spelertje) meegenomen
Ik had eerder een veel ambitieuzer plan maar na mijn juni ervaring wilde ik het wat rustiger aandoen om meer te genieten dan mij dood te lopen.
Ik moet zeggen dat dit een fraaie tocht is geworden;
Grotendeels gelopen op de beschrijvingen van ton Joosten uit zijn boek “in de ban”.

Dag1:
Gestart in gédre (omdat ik de route vanaf gavarnie inmiddels wel kan dromen)om via granges de campbieil te overnachten bij lac de Bassia. Hier waren de koeien de baas en ze hebben mij gewoon weggepest en mij verbannen naar een hogere plek (wat een mooier prentje gaf)

Dag2:
Naar Lacs de barroude waar vooral de noordkant van het meer bij mij veel bewondering oogstte door de vele kleine eilandjes.
Het weer voor de volgende twee dagen zag er goed uit dus het plan om via de grens naar hospice de rioumajou kon eindelijk na jaren fantaseren eindelijk worden gerealiseerd.
Pico de puerto viejo is trouwens een pracht van een top om op te overnachten;
Mooi overzicht over de route die gevolgd moet worden.
Eerst voornamelijk langs spaanse kant om dan via de bergrug bij punt 2579 naar de grens te klimmen.
Er lopen trouwens veel meer paden aan spaanse kant dan de kaart doet vermoeden. Er zijn daar nogal wat varianten mogelijk.
Het kost natuurlijk veel meer tijd maar je wordt gespaard van asfalt lopen en de saaie route over de gr 11 tot paso de los caballos.
Ton joosten ging zijn HRP boek herwerken. Ik vind dat dit traject niet mag ontbreken in zijn nieuwe editie
(Nu kan ik mij wel voorstellen dat voor mensen die de oversteek integraal willen maken de nodige aanpassingen moeten doen om het realistisch te houden maar voor mensen die de hrp willen spreiden over verschillende jaren is het een ander verhaal. Hopelijk krijgen beiden strekkingen waar voor hun geld)
Ik heb de situatie bekeken bij pic de la hount
(de plek die wordt geadviseerd als het traject tot rioumajou opgedeeld wordt over twee dagen) maar ik vind dat mijn keuze veel logischer is .
Ik heb namelijk mijn tent een 100 tal meter zuidelijk van port du moudang neergeplant hoog in de “cirque” van Vall Trigonièro.
Het water stroomt er rijkelijk.
Daar kwam ik tot de conclusie dat ik mijn titaniumlepel was kwijtgespeeld.
(in refugio de biados hebben ze me uit de nood geholpen maar inmiddels was ik genoodzaakt om twee dagen met de handen en met behulp van een tentpicket mijn eten op te slurpen)

Dag3:
Na een bezoek aan pic d’arriouère afgedaald richting hospice de rioumajou. Een vreselijk uitputtende afdaling. (Maar als je de vorige dag nog wat energie over hebt zou het het overwegen waard zijn om de col ten N van pic d’arriouère reeds over te steken.
Bij hoogtepunt 2396m zijn er ook tal van mooie plaatsen (en er is water in de buurt)
Dan naar port d’ourdissétou getrokken waar de weerggoden flink uithaalden met onweer en hagel.
Erg onstabiel weer vandaar dat ik mijn tent bij montarruegos op te slaan ipv bij de mertjes oostelijk van lago de urdizeto

Dag 4:
Verder over de gr11 doorheen valle de anescruzes om dan terug frankrijk binnen te trekken
(de camping voor biados en de refugio zelf zijn met de auto te bereiken. Met wat goede wil van de eigenaars moet het volgens mij perfect mogelijk zijn om in afspraak met hen daar een voedselpakket op te pikken)
Richting grens begon het ‘blind lopen’ door de mist.
Ik heb de afslag naar puerto de auguas tuertas bijna zeker opgemerkt maar vermits de steenmannen die noordelijk verder liepen nog ‘overvloeidig’ waren ben ik doorgeklommen. Tot mijn grote verbazing kwam ik daar wegwijzers tegen, een info bord… en een goed gemarkeerde route die tot vallon d’aygues tortes doorliep.
Verwarrend was wel dat deze col puerto de carabida werd genoemd (2680m) terwijl oostelijk er eentje met dezelfde naam ligt. Deze laatste blijkt ook geregeld gebruikt te worden als grenspas begreep ik uit een konversatie met fransen een dag later.
Gebivakkeerd heb ik bij een van de lacs d’aygues tortes.
Die nacht is het beginnen sneeuwen en tegen de ochtend was alles drijfnat door de condens.

Dag 5:
Normaal was ik doorgetrokken tot lac des isclots maar bij de degelijke cabane bij de afslag naar lac de pouchergues hield ik het bekeken om de rest van de dag daar te blijven.

Dag 6:
Het weer leek te beteren maar er was zoveel sneeuw gevallen dat ik er wat tegenop zag om het HRP traject te lopen. Ik ben toen afgedaald om boven loudenvielle aan te pikken op de gr10 en heb ik de cabane ourtiga geslapen (een mooi kader waar bronstige herten me de ganse nacht hebben wakker gehouden met hun exposés)
De educatieve panelen over verschillende aspecten (geologie, historie, planten, dieren…)die je in je gang naar pont du prat tegenkomt zijn naar mijn mening een schoolvoorbeeld.

Dag 7:
Naar granges d’astau om die avond lac saussat voor mij alleen te hebben
Dag 8:
Naar refuge du portllon waar ik een eenzame huttenwaard aantrof en buiten wat mensen van EDF die metingen aan’t doen waren bij de dam geen verder volk gezien die dag.
Inspannende klim naar de col ten Z van pico crabiolas (de sneeuw die er lag was nog verijzeld) om dan tot mijn ontzetting te merken dat de hele oostkant wit zag.
Erg steil eerste stuk naar beneden al glijdend gedaan met de kont in de sneeuw en de hakken van de schoenen als rem als het wat te snel ging.
Ik voelde me als op de kermis
Gebivakkeerd in vall de remune (thv ibones de remune). Mooi plekje.

Dag 9:
Linker voet omgezwikt in de afdaling waardoor de rest van de tocht nogal stuntelend verliep en het tempo er flink uithaalde
(iemand moet me eens een goede link geven of nog beter een artikel schrijven over de verschillen in aanpak (en hun prijs) van reddingen in de bergen)
De oversteek via puerto vell zat er lang niet meer in
(en ook zonder mijn kwetsuur had ik waarschijnlijk voor de gemakkelijkere klim naar port de la glère gekozen)
Geslapen heb ik bij het lac vert (nog zo’n meer wat al lang op het lijstje stond). Het was aangenaam lopen tot daar.

Dag 10:
Was in oorsprong de lange tocht naar Luchon geworden via cirque des crabioules om dan via zwarte streepjeslijn tot de col ten Z van Sommet de la coume de bourg via de gr 10 af te dalen.
Deze was al door de dikke voet geschrapt en ik mocht al snel inzien dat een rondje meren lopen (lac blue, lac charles, lac celinda) ook niet meer haalbaar was.
Ik ben afgedaald naar pont du lis waar ik binnen de 5 min; een lift had tot de camping.
De volgende ochtend had ik om 6.20u mijn eerste bus en nog voor het 20u was zat ik thuis met de rest van de huisgenoten aan tafel.
Net als Willem moet ik gaan uitzien naar nieuwe schoeneN;
Het moet alvast lichter maar tot hoever???
Ik ben benieuwd naar de keuzes die hij gaat maken.
Verder wordt ik zo stilaan de enige die nog zonder stokken loopt.
Nog zo’n overweging.
Het vuur naar nog meer tochten is terug flink aangewakkerd maar ik heb mij voorgenomen om mezelf geen beulentochten meer op te leggen.

Lijkt mij dat je daar een hele mooie tocht hebt gemaakt Ivo.
Volgend met het vingertje op de kaart begon het meteen weeral te kriebelen. Slechts hier en daar op je hele traject heb ik een aanknopingspunt hoe het eruit zou kunnen zien.
Hopelijk leest Ton Joosten dit inderdaad ook. Het traject aan de westzijde van Collado de los Caballos hoort mijns inziens gewoon niet thuis in een tocht als de HRP. Je lijkt een perfect alternatief te hebben gevonden.

Benieuwd naar de foto’s.

Trouwens wat de schoenen betreft ga ik niet veel keuze’s maken. Mijn volgend paar wordt gewoon opnieuw de Island Pro!

Even nog over dag 2
Ik zet enkele mogelijkheden op rij die er volgens mij zijn tussen refuge de Barroude en Paso de los Caballos.
Het hrp/gr11 traject is al genoemd.
Daarnaast is er de afdaling door het circo de barrosa om dan via barranco de trigoniero naar port de moudang te lopen (en van daaruit naar hospice de rioumajou)
Nog wat noordelijker wordt er over de grens gelopen tot collado de puerto viejo om dan af te dalen (die route vind je op de kaart)
tot bij de tunnel van Bielsa om dan even zuidelijk over asfalt te lopen en dan de klim aan te vatten naar port de Héchempy.
Van deze laatste vind je hier een beschrijving.
Dan zit je daar terug op de hoofdroute zoals ik ze liep.
De grootste moeilijkheden zijn dan achter de rug (en je hebt meer mogelijkheden om te ontsnappen als het weer omslaat)
Als ik mijn foto’s bekijk zie ik vanaf het meertje bij hoogtepunt 2464 m nog sporen verder lopen. Het is dan niet onlogisch om langs spaanse kant te blijven en naar hoogtepunt 2593 m te lopen vanwaar je in oostelijke richting verder naar de trigoniero kan lopen.
De waarschuwing blijft echter dat je bij onvoorspelbaar weer niet aan die hoge route moet beginnen.