Hiking-info.net

Pyreneeën: Gavarnie-Ordesa-Gavarnie in 5/6 dagen

Eind juli liepen mijn wandelmaat en ikzelf een rondje van 5,5 dag met vertrek en aankomst in Gavarnie. Klassiek traject van de categorie “moet je eens gezien hebben”. Stevige tocht, hier en daar wat klauterwerk wat grotendeels eventueel wel te ontwijken moet zijn. Spectaculaire vergezichten, oa omdat je constant behoorlijk hoog blijft.

Inspiratie voor deze tocht haalde ik bij Ivo, waarvoor heel veel dank. Ook in Ton Joostens ‘In de ban...’ staat een gelijkaardige tocht, iets langer en in omgekeerde richting.
Kaart: Mapa Excursionista Ordesa y Monte Perdido 1:40000

Wie weet brengt dit korte verslag nog iemand op een leuk idee…

Dag 1
Toch altijd leuk dat je op het eerste stuk ook met volle bepakking de dagjesmensen voorbijloopt… Vanuit Cirque de Gavarnie (1700m) via Echelles des Sarradets omhoog. Achteraf bekeken eenvoudig klauterwerk, niks bangelijks, wel liever omhoog dan omlaag. Op ong. 2400m heb je enkele mooie pelousekes met zicht op de Grande Cascade. Mooi plekje voor een pastis met gletsjerwater.

Dag 2
Brèche de Roland (2807m), dan westzuidwest naar de Collado Blanco (2836m). Verkeerd gelopen op weg naar die col, te zuidelijk gemikt en vastgelopen in een wirwar van besneeuwde rotsen en kloven. Veel sneeuw die eventuele sporen/steenmannen verborg. Vlotte afdaling in malse sneeuw naar Llanos de Salarons (2426m), een soort droge bergmeervlakte. Met pelouseke!

Dag 3
Langs Aguas Tuertas naar Faja de las Flores (2300m). Ongevaarlijk en makkelijk pad, het zit allemaal tussen de oren, nl de wetenschap dat het naast jou 1000m naar beneden gaat, is nefast voor de feestvreugde. Daarna noord ruwweg richting Brèche, dan oostwaarts over collado del Descargador (2498m) en Plana Millaris iets ten oosten van Cuello de Millaris. Alweer een zacht pelouseke!

Dag 4
Via Refugio de Goriz en Collado Superior de Goriz (2343m) toch maar via de hoge variant van de GR11 naar Collado de Anisclo (2463m). Naar mijn smaak ‘net’ iets te bangelijke klauterstukken over gladde rotsen boven gapende afgronden, ik beveel de lage variant via Fon Blanca (1700m) aan. Volledig afgedaald naar Refugio de Pineta (1240m), wat niet het plan was, maar bij de aftakking via de hogere variant (Faja de la Tormosa) vermeldde een bordje dat dit pad enkel geschikt was voor alpinisten. Niet dus, hadden we die dag al genoeg gedaan. Zware afdaling, eerste helft over zeer steil en geërodeerd terrein. Beloond met warme maaltijd en pint in refuge, die eigenlijk meer een soort jeugdherberg is.

Dag 5
Noordoostwaarts het dal uit Via Puerto Nuevo de Pineta o de Lera (2466m). Weinig gerenomeerde maar echt mooie col beetje ten oosten van de spectaculairdere Tucarroya, met als voordeel dat je geen pickel/crampons nodig had in deze besneeuwde zomer. Er gaat wel degelijk een spoor van het pad naar Balcon de Pineta noordwaarts richting Puerto Nuevo; op bijna 1900 meter, na een steiler stukje waarna enkele zigzags, gaat er rechts een vaag spoor omhoog, wat aangeduid blijkt met groene paaltjes. Steil maar tamelijk eenvoudig, laatste 200 hoogtemeters door lastig los puin. Vlak na Hourquette d’Alans (2430m) bivak op Plateau de Cardous (2130m): pelouseke met schitterend zicht op Cirque de Gavarnie en Brèche.

Dag 6
Korte slotafdaling naar Gavarnie.

Enkele foto’s hier

Eric,
jouw verslag is vooral belangrijk omdat er vrij weinig beschrijvingen terug te vinden zijn over
Port Neuf de Pinède
(ik gebruik nu de franse benaming),
de col die op dag 5 op het programma stond.
Voor iedere potentiele kandidaat om deze route te lopen:
als je al tot faja de tormosa bent geraakt zal de faja je
nooit in de problemen brengen.
Die enkel meters ‘steil’ naar beneden langs een ketting zijn zeker te doen.

Bedankt voor de aanvulling, Ivo.
Faja de Tormosa was dus mogelijk geweest, maar goed, nu hebben we eens goed gegeten en gedronken.

Port Neuf de Pinède / Puerto Nuevo de Pineta is inderdaad ‘tamelijk’ onbekend.
Ik geloof dat de Tucarroya met alle roem gaat lopen…
De gardien van de refuge de Goriz, aan wie ik uitleg vroeg over de begaanbaarheid van Port Neuf, en wie beweerde de streek erg goed te kennen, had nog nooit gehoord van die passage.  Hij haalde er diverse stafkaarten bij, en op 1 tamelijk oude stond het spoor ingetekend. Op de meeste stafkaarten staat enkel het pad aan de Franse kant, maar dat loopt dus wel degelijk door aan de Spaanse zijde. Reactie van gardien: tiens, die moet ik ook eens gaan doen. 
Het was uiteindelijk de gardien van de refuge de Pineta die exacte uitleg kon geven: hij wist waarover hij praatte, en kon tamelijk concreet de plek van de splitsing (Balcon vs Port Neuf) aangeven, wat tamelijk cruciaal is want je moet het wel ongeveer weten; pas dan zie je groene paaltjes of groene verfstrepen en later een duidelijker spoor. Die markeringen hebben blijkbaar ooit gediend voor een project met aangeduide dagtouren/meerdaagse touren, waarvan Gardien Goriz een kaart bezat.