Hiking-info.net: Informatie over hiking, wandelen, buitensport,...

Toen ik om zeven uur opstond was het niet echt stil in Scallywags guesthouse. De Amerikaan die onder mij sliep wandelde juist de deur uit toen ik naar de badkamer ging. Hij vertrok die dag voor drie dagen om de Routeburn Track te wandelen. Emma, een Zweedse, kwam juist uit de badkamer gewandeld. Zij vertrok zo vroeg naar het centrum, om daar een tourbus te nemen naar Milford Sound. Wanneer ik de keuken binnenging, stapte de overige gasten via het terras de parking op, en nadat ik mijn lunchpakket gemaakt had, was de hostel zo goed als leeg. Kim lag beneden nog te slapen, ze lag met een zwaar verstuikte voet in bed en liet mij vandaag alleen de natuur in trekken. Ik trok de deur achter me dicht en liep richting Queenstown city, voor zover dat een stad kan genoemd worden.

Toen ik door Shotover Street in Queenstown wandelde, zag ik geen enkele backpacker op straat. Voor dat zicht had ik blijkbaar deze nacht over dezelfde straat moeten wandelen. In plaats daarvan zag ik normale mensen, in een taverne een tas koffie drinken met de maandagkrant op hun tafel. Een klok annex thermometer aan een hotel gaf 22°C op 8am, en om 8h05am zoals ze hier zeggen, kwam ik aan aan Queenstowns Gondola.
De Gondola is een kabelbaan met liftkooien voor vier personen. Ik had gepland om die lift te nemen naar het begin van mijn tocht, de weg naar de top van Ben Lomond. De kabelbaan opende pas om 9u en een man die rondliep in het gebouw vertelde me dat ik een pad kon nemen naar boven, dat een uur stappen/klimmen zou zijn. Het station van de Gondola ligt op ongeveer 400m boven de zeespiegel.
Ik had geen zin om te wachten, dus ging het gebouw uit en stapte langs het bord dat aanwees waar ik heen moest het bos in.
Aan de haarspeldbochten zag ik meteen dat het niet eenvoudig zou zijn. Ik schoof mijn wandelstok uit en klom via de stenen naar boven. Nu en dan wees een oranje pijl me de juiste weg. Ik kwam een trailrunner tegen die me veel plezier wenste en me een ‘nice walk’ beloofde. Het deel van de ‘nice walk’ kwam pas na twintig minuten, nadat ik een trap had genomen die me uiteindelijk op een gravelbaan bracht. Zonder te stoppen ging ik door tot ik plots een vogel naast me hoorde kressen. Het bleek een jonge arend te zijn. Hij vloog van de grond tot op een lage tak en begon vanaf een kleine hoogte zich letterlijk en figuurlijk ‘van zijnen tak’ te maken. Ik probeerde een foto te maken, maar door de kresser zijn heen en weer gewip kon ik niet scherp stellen. Ik ging verder omhoog.
Na een paar bochten op het gravelpad kwam ik mijn eerste medestappers tegen. ‘Going up?’ vroeg ik, ‘Yeeees, wie’re going tzo thie zummit’, antwoordden de Duitsers. Na een drie kwartier bereikte ik al de ingang van het pad van de Ben Lomond trail. Ik passeerde het bord en wandelde zo terug het bos in.
Iets na negen uur stapte ik uit het bos en bereikte ik de splitsing met de Gondola walkway, en trok in de richting van Ben Lomond Saddle. Ik kwam verschillende zijwegen tegen die in dezelfde richting liepen van mijn doel. Ik nam telkens de laagst lopende weg. Na een stuk minder steil pad zag ik drie berggeiten weglopen, en nam ik een pauze om mijn eerste boterhammen op te eten.

Tijdens die pauze krijg ik plots telefoon; Martin, de vader van Kim, wilt zijn dochter spreken. Met gekraak op de lijn probeer ik hem te vertellen dat ik op pad ben en dat hij via het internet moet proberen. Wel leuk om te weten dat ik hier ontvangst heb.

Nadat ik mijn boterhammen had weggestoken trok ik een tweede merinolaag terug aan die ik aan de voet van de berg had uitgedaan. De wind op deze hoogte was goed te voelen.
Even later aan Ben Lomond saddle (1316 m) waaide het nog harder en toen ik op het punt kwam waar ik over een machtige vallei uitkeek blies de wind me bijna omver. Ik keek uit over besneeuwde bergtoppen en riep een kreet uit van tevredenheid. Ik dropte mijn rugzak en wandelstok op het bankje dat er stond, en deed mijn fleece aan. Nadat ik die tot boven had dichtgeritst en mijn buff tot over mijn oren had getrokken, nam ik wat foto’s en zette mijn weg verder naar de top.

Een uur later, aan de top (1746 m), kreeg ik het beloofde uitzicht over 360° Queenstown en Lake Wakatipu aan de ene kant en Mt Aspiring National park aan de andere kant. Zo’n tien minuten maakte ik foto’s en genoot ik van het uitzicht. Toen kwam er een Zwitserse de top opgeklauterd met veel gezucht.
“Hi, how are you?” vroeg ik.
“I don’t speak Englisch”, was het korte antwoord.
“Where do you come from?”, probeerde ik.
“Swiss”, was het enige dat ze zei.
“Français?”, probeerde ik nog.
“No”, kreeg ik terug.
“Have a good day” kreeg ze nog van mij, en ik vertrok terug naar beneden. Ik had genoeg uitgerust en had geen zin om mijn Duits boven te halen.

Om tien voor twaalf was ik terug aan de saddle. Op de route naar beneden passeerden me veel andere wandelaars op weg naar de top. Om half één was ik weer aan de splitsing met de Gondola aangekomen, waar ik op de heenweg de lagere paden had genomen, nam ik op de terugweg de hogere, wat niet tegengevallen was. Ik at mijn laatste boterhammen op aan die splitsing en liet de fleece weer in de rugzak. Aangezien Kim me maar opwachtte om 3 uur aan het DoC kantoor, had ik nog veel tijd voor het laatste stuk. Ik kon op een half uur beneden zijn. Ik nam echter veel tijd om te experimenteren met de camera, met behulp van een bos vliegezwammen, die ik op de heenweg niet gezien had. Voor half twee bereikte ik de plaats waar ik vertrokken was. Het was nu 33°C en de straten van Queenstown waren gevuld met backpackers en andere toeristen. Een sportsbar trok mijn aandacht en de barman verkocht me een liter stella. Belgisch bier achter een goei wandeling zal wel smaken, dacht ik. Op het etiket stond: original Belgian lager, produced in Auckland. Desondanks, ik zat neer en liet het mij smaken.