Dodentocht
De 100 km van Bornem
Het is 2004. Door een kameraad overhaalt om de 100km dodentocht in Bornem te lopen. Wha ha! Dat is gewoon 100km de ene voet voor de andere plaatsen. Beetje onderschatting… Na 27km in de gutsende regen; opgave. Het is midden in de nacht. Met de bus vol opgevers terug naar Bornem. Maar ’s nachts rijd de bus naar de parking nog niet. Pas om 8h in de morgen. De trip van het Bornem centrum naar de wagen is het moeilijkste stuk van de ganse tocht. De pezen in de liesstreek zijn totaal overbelast. De kniegewrichten ook. Dat verdijdemale koppelingspedaal toch. 2 maal schakelen. 1 maal om van achteruit de parking af te rijden in 3e versnelling. Een oude dieselwagen kan vertrekken en 90km/h rijden in 3e versnelling. Thuis terug in achteruit om de wagen te parkeren. Hoe mijn lijf tot in het bed geraakt is: geen idee. De ganse nacht ligt mijn lichaam te rillen en slapen lukt niet.
Verslag van gr, 20 mei 2008.
Het is 2006. Terug Bornem, terug dodentocht. Maar deze keer geen 1.3kg per stuk zware bergbottines maar klasse A wandelschoen. Deze keer ingeschreven met lunch. Deze keer koffer bij voor halfweg met extra paar sokken en ehbo kit. Het plan is om niet te starten als het regent. Het regent niet. Regenpak is mee. Geen extra drinkbus bij; onderweg is er genoeg bevoorrading. Deze keer niet onvoorbereid gestart maar in de afgelopen 7 dagen meer dan 100km gewandeld. In het weekend wat meer, onder de werkdagen 10km of 2h. Vrijdag verlof en rustdag. Een mens leert van zijn fouten.
Niet te laat naar Bornem afgezakt. Ook niet te vroeg. De tocht start om 21h. Je hebt 24 uur om tot aan de finish te geraken. Dat betekend dat je een gemiddelde van 5km/h moet kunnen wandelen voor een volledige dag. Dan heb je 4h over om te starten, dat duurt een tijdje voor je goed en wel aan het wandelen bent. Voor te pauzeren om te eten, onderweg zijn er verschillende posten en de rijsttaartjes zijn zeer goed. Daar is het wat druk en moet je dus wat wachten voor je hebt wat je wil. In de brouwerij van Palm is er eten voorzien. Daar was er geen wachtrij maar een vol bord spaghetti duurt wel even voor je dat binnen hebt. Ook naar het toilet gaan, 1 maal grote beurt die lang duurde zodat de andere mensen ongerust werden. En de verzorgingen met dito wachtrij. Dus 4 uur voor al deze stops betekend 5km/h constante wandelsnelheid vereist.
In Bornem eerst de inschrijvingsbadge gaan halen. Als je niet op het laatste nippertje aankomt is er voor de vooringeschrevenen geen wachtrij. Daarna dat koffer gaan afgeven. Die wordt naar de Palm getransporteerd. Maar het computernetwerk liet te wensen over en daar veel tijd verloren eer die koffer op het juiste transport zit. Dan de innerlijke mens versterken. In het naar het centrum lopen een frituur gezien waar er geen massa wachtende stonden. Dus terug richting station en direct een friet kunnen kopen. Eten en naar de start begeven.
Dju, de start ligt dit jaar wel erg ver weg. Juist alsof je al 3km moet wandelen om tot aan de start te geraken. De ene pijl na de andere.
Eenmaal de start gevonden wordt het smal. Hoe verder naar voren hoe minder volk je voorbij moet steken tijdens het wandelen. Veel mensen geven na +/- 30km op omdat ze het niet kunnen. En zoals nog iemand 2 jaar geleden. Een ander deel van de mensen loopt tot aan de Duvel of de Palm. Drank daar is gratis voor wandelaars…
Wring, wring, naar voor. Totdat de mensenmassa zo dicht wordt dat het niet meer gaat zonder vervelend te worden. Enfin, toch al veel volk voorbij gestoken.
Eerst wordt er een klein lusje gelopen om terug in Bornem uit te komen. De mensen daar vinden ons een hele attractie. Ieder jaar zo een hoop zotten en idioten. Tegen dat je Bornem voor de 2e keer uitloopt begint het al stevig donker te worden. Altijd een lamp meenemen. Zo van die led spullen voor op je hoofd te zetten zijn het handigst. Er zijn enkele passages door bos en veldweg. Je wil daar kunnen zien waar je die voeten zet.
Mooi mooi die lichtjes aan de andere kant van het water. Geen idee welke rivier of kanaal dit is maar het is wel mooi. Het geeft een verheven gevoel of is dat omdat de dijk zo hoog is?
Tot de eerste controlepost is het een beetje wringen. Telkens mensen voorbijsteken die trager lopen. Iedere keer met iemand voorbij te steken even een verlengde pas zetten. Dat was 2 jaar geleden de killer. Die pees die toen overbelast was wordt iedere keer hiervoor ingezet. Maar het moet. Zo traag lopen als de medewandelaars betekend dat je te laat gaat zijn op het einde. Hopelijk houd die pees het uit. Mijn stokken niet meegenomen. Omdat bij het voorbij steken en het in groep lopen die stokken toch maar in de weg zullen zitten. Achteraf gezien; volgende keer neem ik ze mee.
Ook de voorbijgangers moedigen ons aan. Of juist niet? Bij het zien van 77.5km kan er toch niet gesproken worden van optimisme. Dat bandje langs de weg is wel goed voor de sfeer. En het is niet de laatste keer dat ze te horen zijn.
Ah, eerste controlepost. Hier gaat het plof, op een weliswaar natte bank. Er is iets aan het groeien aan mijn voeten. 2 blaren op de zijkant. Dat is te verwachten en dat gaat geen probleem zijn. In de voorbereiding dat ook al gemerkt. “Opgevers terug naar Bornem” No way !
Er komt een hollans koppel zitten. Met goed advies. ‘Je moet denken dat je gewoon naar de volgende post loopt. Daar beslis je of je verder gaat.’ Goed advies. Loop naar de volgende post en geef daar op, nè.
Iedere post heeft openings- en sluitingsuren. Als je niet voor sluitingsuur aan een post bent, dan ga je naar alle waarschijnlijkheid de dodentocht niet uitlopen binnen de 24 uur. De uren en kilometers van de volgende post staan aangegeven bij het uitlopen van de post.
Op naar de volgende post. De brouwerij van de duvel. Sssscht! Hier wacht een beproeving. Na rond de gebouwen gewandeld te zijn kom je aan de post. Je loopt hier naar 2 aaneengrenzende tafels. De linkse met klaarstaande duvels, de rechte met bekertjes water. Verdorie. Om de dodentocht uit te lopen is het beter geen alcohol te drinken. Dju toch. En bekertje dan maar.
De scanning verloopt vlot. Zo weet het thuisfront ook weer dat ik nog onderweg ben. Het is nog nacht maar toch net iets lichter als daarnet. Of is dat maar inbeelding?
Slecht en goed nieuws. Het slechte nieuws maar eerst. Dat is opkomende pijn. Het goede nieuws is enerzijds dat het niet die gevreesde pezen zijn maar de dijbeenspier. En het lijkt gewoon wat spierpijn. Anderzijds komt met de opkomende zon ook terug een beetje moraal opzetten. Die moraal zat ondertussen in de kelder. Maar ietsje beter nu. Als het goed licht is staat er in de verte een schonen toren. De brouwerij van de palm. Dat is 54km, halfweg en lunchpauze.
De bediening is vlot. Je mag zoveel eten als je goesting hebt. Het eten is zeer lekker, njammie! Ook dat koffer eens opvissen. Vermits het niet geheel droog is gebleven zijn de voeten verzopen. Dat paar sokken in de koffer lonkt aanlokkelijk.
Vermits het hier druk is en veel toeristen a.k. supporters zijn is er weinig plaats om van sokken te wisselen. Daarbij broek nog in een plas bier gedoopt of zoiets.
En hier zijn onze vrienden animatoren weer. Ze hebben hun tentje verzet maar spelen nog steeds dezelfde muziek. Aangenaam.
Aan de volgende post toch eens die blaren onderhanden nemen. Het zijn ondertussen al grote exemplaren geworden. Enkele vierkante centimeters groot. Maar echt last bezorgen ze niet. Gelukkig maar.
De spierpijn aan de dijbenen neemt daarentegen grotere proporties aan. Ook de vermoeidheid begint te spelen. Zelfs koffie moet eraan te pas komen. Dat is niet normaal.
De voormiddag vordert maar gaat totaal aan mij voorbij. Moe. Er zijn problemen met het stoppen. Telkens als dat gebeurd aan de posten is het steeds moeilijker om terug te starten. Precies of de spieren op die korte tijd afkoelen en terug moeten opwarmen gedurende het wandelen. Het doet pijn.
Aan het 80 km punt is opgave reëel. De benen doen pijn, het grasveld is zo zacht om op te liggen, de rust doet goed. Alles lijkt voorbij te gaan zonder indruk te maken. Nadenken. Is er genoeg gegeten? Ja, zal wel want geen honger en overal is er wat gegeten. Is er genoeg gedronken? Waarschijnlijk wel. Voor de zekerheid nog koffie en water gaan halen. Dus dat kan het niet zijn. Vermoeidheid? Ja, maar dat is geen reden om te stoppen. Pijn? Ja. Is die onoverkomelijk? Niet echt, maar ik ben die pijn grondig beu. Dan een herinnering aan 2 jaar geleden. Die kameraad. Er is nog zo iets als een tent van het rode kruis. Daar masseren ze. Strompel, strompel. Daar binnen. Moet wachten; de mensen met blaren gaan voor. Omwille van de pijnlijke dijbeenspieren is ook een pees onder aan de voet beginnen opspelen. Alles wordt gemasseerd door een rodekruisvrijwilliger. Nog aanmoedigingen moeten geven aan de mens om harder te masseren. Ja dat doet pijn maar melkzuur in de spieren ook.
Bij het verlaten van de post was er een herboren gevoel. Zoals voor het punt van de 50km; geen pijn meer. Al snel de Duitse militair tegengekomen die ook de rodekruis post was binnen gewandeld. Samen een stuk verder gelopen en mijn beste Duits bovengehaald.
De post op 90km zelfde ritueel. Daar waren 2 jonge gasten direct bereid voor die massage. Hoe zou dat nu toch komen…
De post op 95km was voorzien van ijsjes !!! Zeer aangename verrassing.
Op naar Bornem. Het lijkt wel alsof het laatste stuk het langst duurt. Het lijkt wel alsof die 5km langer is. Het kan ook zijn dat mijn gezicht onweer verkondigde. Nog nootjes aangeboden gekregen van een Franstalige ex-para. Geen goesting in dergelijke spullen. Ook geen honger. Zou het toch zijn dat het energieniveau te laag zit?
Dan eindelijk de nadar. Nog enkele honderden meters. Mensen die klappen. Wat voor idioten zijn dat nu om andere idioten aan te moedigen? Toch een loeren wie daar aan de kant staat. Verdorie nog bekende gezichten ook nog. Oeps.
Wegens het onder de tocht contact houden via sms wisten ze dat ik op dat moment ongeveer zou aankomen. En sms’en onder de tocht is afleiding.
Voordeel was een avondmaal en een lift naar huis. Liever dat iemand anders rijdt dan een vermoeide dodentochter. De slaapzak lag in de wagen.
Volgend jaar dodentocht? No way !
Conclusie
De dodentocht is 100 km wandelen in 24 uur. Dit meestal over verharde grond. Mits een goede voorbereiding is dit te doen. De sfeer is geweldig. Het 24 uur wakker blijven is vermoeiend 
WARNING: Als je geen goede voorbereiding doet is dit een marteling.
Het is cool, het is fantastisch, het is mega, het is een uitdaging ! Gewoon doen.
Alle info die je moet weten over de dodentocht kan je vinden op de website: http://www.dodentocht.be
Alles is voorzien door de organisatie; van eten, overnachtings mogelijkheid over verzorging tot toilet en de verplaatsing terug naar Bornem bij opgave.
Er zijn 2 handige dingen om mee te nemen op tocht: 1) een hoofdlamp en 2) een regenjas als er regen voorspeld is of een kleine drinkbus voor als het heel warm is.
Wanneer je zeker bent van deelname is het handigste om je vooraf in te schrijven. Let wel op want geruime tijd voor aanvang van de dodentocht worden de inschrijvingen afgesloten en kan je alleen de dag zelf inschrijven. Dit meestal met veel aanschuiven.
Tof verslag!
Ik heb vage plannen om dit jaar ook eens te proberen, maar maak mij een beetje zorgen over de massa. Ik lees hier dingen over pezen die overbelast geraken wegens moeizaam voorbijsteken van voorgangers… dat klinkt niet meteen bemoedigend.
De volle 24 uur steeds gehijg in je nek of zijn enkel de eerste kilometers een beetje hectisch?
Tot aan de eerste controlepost is het druk. Als er geen problemen waren met de koffers had ik veel verder naar voor gestaan.
Maar het is goed te doen.
Indrukwekkend verhaal! Nu wordt het toch tijd voor iets als de “Lyke Wake Walk” in Yorkshire: 60 mijl terrein en geen centimeter asfalt.
Wat een leuk verhaal. Dit jaar (2008) ga ik ook meelopen. Alleen ben ik nog niet geheel hersteld na het uitlopen van de vierdaagse van Nijmegen.
Dus ik hoop het beste. (ik zie op tegen het meer dan 24 uur lang opblijven)
Tof verslag,
dit is waarschijnlijk van een paar jaar geleden.
Maar hoe moet je je eigenlijk inschrijven? En wat is de beste voorbereiding van de dodentocht,hoeveel op voorhand moet je beginnen trainen?
grtjs
Echt tof om lezen,
Wat is de beste voorbereiding als je van nul begint? Is het nu al te laat om nog aan de voorbereiding te beginnen?
greetz
hey,
mooi verslag, zo heb ik het ook ongeveer beleefd, ik heb hem in 2001 en 2003 meegedaan en uitgedaan, in respectievelijk 22u30 en 20u, eerste keer bijna zonder voorbereiding, echt doodgaan op’t einde.
Mijn tip voor mensen die nu nog moeten starten met voorbereiden, doe een paar 50 km-tochten (zoals Kluisbergen komend weekend) mee, als je die behoorlijk kunt uitdoen dan moet het lukken, niet meer de twee weken voor Bornem lange tochten doen natuurlijk. De dag zelf zijn bioritme, spieren en gewrichten, spijsvertering,… allemaal in de war, maar de ervaring doe je mee voor de rest van je leven.
Zelf ga ik dit jaar mogelijks nogeens meedoen, en proberen zoveel mogelijk te lopen, zijn er mensen die hier ervaring mee hebben, tips zijn welkom? Ik loop momenteel 30 à 35 km per week, is dat voldoende? En hoeveel moet je op voorhand aan de start zijn om plaats te kunnen nemen tussen de lopers?
grtz
Na vele wandeltochten gelopen te hebben (waaronder de kennedymars en een paar keer de nijmeegse vierdaagse), was deze tocht een echte uitdaging.
Afgelopen jaar (2008) heb ik de 100km helemaal gelopen. Geweldige ervaring. Ik kwam 16:10 binnen, dus net iets meer dan 19 uur gelopen.
De afstand vond ik niet zozeer zwaar, maar het ging mij meer om slaapgebrek (bioritme). Je start om 21:00u en ziet al snel de zon ondergaan (die dag had ik ook weinig kunnen slapen). Mijn vriendin ging vervolgens lekker naar bed, terwijl ik nog een 90 km moest lopen. Pfff dat viel mentaal erg zwaar.
Bij de vierdaagse van Nijmegen start je om 4:00u ‘s ochtends. Dat is een perfecte tijd aangezien je dan net geslapen hebt.
Wel viel mij op dat het enthousiasme aan de kant (op een paar mensen na) ver te zoeken was. Misschien ben ik verwend door bijv de vierdaagse. Maar er is totaal geen intocht bij de finish. Geen muziek (van wat ik heb meegemaakt). Dat vond ik wel jammer. Terwijl bij de start en terug in Bornem (na 10km), wel veel onthaal was.
Dit jaar loop ik in ieder geval weer mee.
AAN CELINE:
Je kan je op de site van dodentocht.be vooraf inschrijven. Maar je kunt je ook ter plekke inschrijven (op de startdatum).
Nog een ding wat ik kwijt wil
De organisatie was zeker te weten top. Bij de vierdaagse betaal je meer dan bij de dodentocht, terwijl je bij de vierdaagse niks krijgt (op die beker water na dan) en bij de dodentocht krijg je echt vanalles.
De vrijwilligers zijn ontzettend vriendelijk.
Ook de controle gaat een stuk beter. Je krijgt zo’n digitale pas op je schoenen. Hiermee loop je over zo’n tapijt. Dit werkt veel beter dan het laten knippen van controlekaartjes.
Een goede voorbereiding????
Is moeilijk te zeggen. Je moet vooral geen opgever zijn. Al ben je ontzettend fit, maar je bent geen doorzetter, dan moet je er echt niet aan meedoen.
Je moet echt tot het einde door willen gaan.
Begin klein met 10 km. Iedere week loop je 5 á 10 km verder.
Je moet zeker wel eens 50 km gelopen hebben.
2 dagen achter elkaar lopen is ook verstandig om te doen (bijv op een zaterdag of zondag).
Dit is denk ik de ideale voorbereiding. Ik moet toegeven dat ik dit zelf niet doe. Ik loop van tevoren wat wandelmarsen met een heel klein beetje trainen (zo’n 150 km training).
thx van de info, ik ben nu nog wat meer aan’t fietsen (ga de marmotte nog meerijden begin juli in de Franse Alpen), maar tussendoor als’k later moet werken dan loop ik toerkes, en heb nog een goeie twee maand hé, als’k blessurevrij blijf ga’k ervoor…
Ja ik probeer vooral dagen na elkaar te lopen om beter resultaat te hebben, grtz
aan mario,
Ik heb de dodentocht 2 x uitgewandeld 2006 en 2007. In 2008 was het de bedoeling eerst een 30 à 40 km te lopen,maar omdat dit zo goed ging heb ik het samen met een ultraloper volledig uitgelopen. Dit weliswaar aan een zeer laag looptempo. Onze gemiddelde snelheid was iets van 7.6 km/uur. Wij bereikten dan ook om 10u29 de tent in Bornem.
Wat de sfeer betreft, beleef je wel veel minder als loper. De orkestjes draaien op volle toeren als de massa voorbij komt en ook het wandelen in massa geeft veel meer sfeer. Dit mis je wel een beetje als je als loper de tocht doet.
Ik heb het jaar voordien een koppel gezien, die een stuk liepen en een stuk wandelden. Deze zijn me zeer vaak gepasseerd, en ik hun ook.
Om zulke afstanden te lopen moet je ervan uitgaan, dat je bij aanvang al een stuk rustiger moet lopen dan je normale looptempo, anders hou je het niet vol.
Ik wens je in ieder geval veel succes
Er wordt TE WEINIG aandacht & RESPECT gegeven aan de ULTRA-lopers.
Bijvoorbeeld mijn echtgenote Rita Wyckmans 56jaar startnummer 2259 in 9:24u. Een STERKE madam, VEEL sterker dan al die BV-madammen en andere lopers (op haar ouderdom 56 JAAR) !!!!
Dat is dan weer NORMAAL ........
IEDEREEN kan dit wandelen 100 km op 24 uur tijd daar moet ge gene straffe of sterke voor zijn !
io.
Guy Foubert