Over harde Vogezensneeuw
4 dagen onnodig zware sneeuwschoenen meezeulend
Al lang waren mijn tochtgenoten aan het uitkijken naar de jaarlijkse wintertrekking. Vorig jaar hadden we ook in de Vogezen rondgelopen. Rondgeploeterd moet ik eigenlijk zeggen, want ondanks de vele sneeuw wist mijnheer Lieven de rest te overtuigen om toch geen sneeuwschoenen mee te nemen. Een beslissing waar iedereen toen veel spijt van had gekregen. Dit jaar waren de sneeuwschoenen dus al lang op voorhand gereserveerd, maar dankzij het dooiweer voor kerstmis vormde het sneeuwdek zich om in een steenharde laag, hier en daar zelfs in compleet ijs. Dat we die zware dingen meestal op onze rug konden gaan dragen werd al snel duidelijk.
Verslag van den dzjow, 02 januari 2009.
Zaterdag 27 december: St-Maurice-sur-Moselle – Refuge de la Grande Goutte
Rond het middaguur staan we herenigd aan de kerk van St-Maurice-sur-Moselle (555m), het Vogezendorpje dat zich heeft genesteld langs de jonge Moezel onder de besneeuwde flanken van de twee platte ballonen: de Ballon de Servance (1216m) en Ballon d’Alsace (1247m). Naar die eerste gaan we nu naartoe klimmen. In het bos is het aanvankelijk opletten geblazen voor de ijsplekken of gladde sneeuw totdat we de constante harde sneeuw onder onze voeten krijgen eens we boven een 700m zijn uitgeklommen. Een dikke toplaag van het sneeuwdek is zeer hard door de nog recente dooi voor kerstmis. Het is een schil contrast met enkele weken eerder toen ik nog solo door diepe poedersneeuw liep noordelijker in de Vogezen. Onze zware sneeuwschoenen blijven dan ook op de rugzak.
Na de lange klim komen we op de topflank van de Ballon de Servance uit waar we een pauze houden aan de kleine Refuge du Luthier. Matthias ziet in de ijslaag een ideaal speelterrein. In de verte zien we achter Col du Stalon (962m) onze eindbestemming al liggen. We trekken onze sneeuwschoenen aan, want met onze zware bepakking zakken we anders op de meeste plaatsen toch wel een eindje in de sneeuw weg. Bij sommigen is het eerst wat sukkelen om ze aan te houden. Die Folly’s die we gehuurd hebben bij Base Camp zijn allesbehalve ideale dingen, maar goed we komen ermee vooruit.
Iets voorbij Col du Beurey weet Johannes de as van zijn sneeuwraket te breken. Nog maar eens het bewijs om af te zien van die Folly’s. Ze lijkt op het eerste zicht goed naar de vaantjes te zijn, maar Johannes ziet na een ernstige inspectie al meteen hoe hij het morgen gaat fixen. In onze sporen probeert Johannes te volgen.
Het is al donker wanneer we de Refuge de la Grande Goutte (1015m) bereiken. Binnen is het kil. We verzamelen extra hout voor de open haard en krijgen na wat aarzeling het vuur op gang. Toch met al het natte sissende hout krijgen we het interieur niet echt warm. De schouw trekt maar moeizaam en vaak zitten we in een verdunde rook.
Na het lekker avondmaal blijven we gezellig aan het vuur napraten met op de achtergrond het luide gesnurk van Matthias. Buiten is het -11° onder de heldere sterrenhemel en waait het behoorlijk.
Zondag 28 december: Refuge de la Grande Goutte – Chalet la Petite Chaume
’s Morgens krijg ik het gezelschap zoals gewoonlijk maar niet uit hun warme zak. Snurkbeschuldigingen gaan de ronde. Ik heb nochtans goed geslapen ondanks dat ik helemaal klam van het zweet uit mijn veel te dikke slaapzak ben gekomen. Na het ontbijt geraken we stilaan vertrekklaar. Johannes steekt nog even de open haard opnieuw aan om zijn kapotte sneeuwschoen weer soepel te smelten. Hij slaagt er nog in ook om de gebroken as er weer in te krijgen.
Over langlaufpiste klimmen we naar de Ballon d’ Alsace. Net voor het bereiken van de kale top beveel ik de rest om maar veel windafwerende kledij bij aan te doen. Er staat veel wind. Het laatste stuk naar de top is een ware hel. De rukwinden blazen ons regelmatig van ons pad en de mist vriest aan op onze huid en baardhaar.
Van op de top proberen we oostwaarts af te dalen om de GR5 te bereiken. Het is geen gemakkelijke klus. Op de oostflank van de ballon hebben zich grote sneeuwcorniches gevormd. Toch ontdek ik een spoor over een steil stuk dat net te overbruggen valt. We doen het. Lieven komt er met de schrik vanaf. Wat lager komt een fransman met pickel in de hand en stijgijzers aan de voeten ons voorbij gelopen. Ja, zo gaat het wel heel wat gemakkelijker.
We hebben al heel wat tijd verloren. Johannes heeft serieuze pijn aan zijn knie gekregen en het loopt niet vlot meer. Het ziet ernaar uit dat we onze geplande tocht zullen moeten gaan bijstellen. We besluiten tot aan de Chalet la Petite Chaume te lopen om daar wel verder te zien.
Pas omstreeks drie uur komen we aan de onbemande hut uit en besluiten we om er hier maar mee op te houden voor vandaag. Ook deze hut is ruim genoeg. We herorganiseren de tafels en banken, verzamelen brandhout en water en beginnen aan het lange avondkoken. Intussen is het donker geworden en arriveren twee trekkers aan de hut. Het zijn de Limburgers Danny en Ronny. Ze besluiten om op de zolder van de hut te gaan liggen. Kort nadien valt een groep Hollanders de hut binnen. Sorry kerels, maar nu is de hut wel echt vol. Ze besluiten om nog verder te lopen naar de Refuge de Haute Bers.
Danny en Ronny blijken op hiking.be geen onbekenden te zijn. Ze beweren goede maatjes te zijn met Lhoon en ene Debbie Sanders zowel langs binnen als langs buiten door en door te kennen. Ik lach er maar eens goed mee. We krijgen de hut erg warm gestookt. De thermometer van Matthias wijst 22° aan terwijl het buiten al -8° is.
Terwijl onze gasten hun armzielige Adventure Food maaltijd opslurpen maakt Johannes voor ons de lekkerste spaghetti klaar. Niks gaat boven Joe zijn kookkunsten. Het is al bijna middernacht wanneer we gaan slapen. Ik kruip echter naar buiten om op de sneeuw in mijn bivakzak te gaan liggen. Een tweede zweetnacht wil ik toch liever vermijden. Het is -10°, opnieuw onder de fonkelende sterren. Ik zie nog een vallende ster flitsen alvorens de slaap me weet te vatten.
Maandag 29 december: Chalet la Petite Chaume – Chalet des Crêtes
’s Ochtends trek ik nog voor zonsopgang de hut binnen en heb heel mijn rugzak alweer gepakt alvorens ik beweging krijg in mijn metgezellen. Lieven heeft zoals gewoonlijk weer veel last van zijn ochtendhumeur. Ik moet zijn matje aflaten eer hij zijn lelijk gezicht wil laten zien. Danny en Ronny vertrekken richting Ballon d’Alsace. Wij gaan de andere kant op. Het weer is nu schitterend. Er is haast geen wind en ondanks de voorbije dagen toen er telkens overdag lage wolken ontstonden over de toppen, blijft het nu onbewolkt met een dikke nevel die de valleien vult. Het Zwarte Woud is te zien aan de overkant, maar de Alpen blijven helaas verborgen achter het nevelgordijn.
Uren later komen we bij de Refuge de Haute Bers aan. De luie Hollanders komen net uit hun kot gekropen. Na een steile klim bereiken we de top van de Tête des Perches (1222m) aan de rand van een skigebied. Hier treffen we wellicht het mooiste uitzicht aan van de hele tocht. Het bevroren Lac des Perches (985m) ligt in de diepte met verder naar de laagvlakte toe de voet van de Vogezenhellingen die in de vallei van de Doller in de nevel verdwijnen.
Na de pauze op de top dalen we langs de skipiste af. Matthias kan zich echter niet bedwingen om op zijn vuilzak tussen de skiërs naar beneden te sjeezen. Een eind verder komen we bij de bevroren visvijvers uit nabij de Chaume des Neufs Bois. Hier houden we de middagpauze en spelen wat op het ijs.
Tot slot lopen we nog verder westwaarts door het bos dicht onder de bergkam om te eindigen bij de relatief kleine Chalet des Crêtes. De onbemande hut staat letterlijk pal op de kam geplaatst. We verzamelen weer brandhout voor de kachel en stellen onze tenten recht terwijl Lieven en Matthias afdalen naar Bussang om de nodige alcohol te gaan inslaan.
Wanneer we weer verenigd zijn is het al even donker. We smullen heerlijke aligot en blijven nog lang gezellig rond de hete kachel rond lachen. Matthias, Johannes en Lieven slapen in de hut. Francesco, Bert en Wim slapen in de tenten en ik kruip weer in mijn bivakzak. De nacht is heel wat warmer dan voorheen. Kouder dan -3° is het waarschijnlijk niet geworden.
Dinsdag 30 december: Chalet des Crêtes – St-Maurice-sur-Moselle
We staan later op dan gewoonlijk. Het is rond het vriespunt en de sneeuw begint merkbaar vochtig te worden. Wat ons nog rest is de afdaling naar St-Maurice-sur-Moselle. Langzaamaan dalen we onder de sneeuwgrens uit. Eens voorbij de Chalet Chaise Madame, die er trouwens vrijwel identiek uit ziet als de Chalet des Crêtes, krijgen we geen sneeuw meer onder de voeten. De twee ballonnen laten zich weer mooi zien wanneer we St-Maurice inlopen. We eten nog een verzadigende pizza in Le Thillot en keren dan weer definitief huiswaarts.
Conclusie
Ondanks dat we de oorspronkelijke route niet hebben kunnen afleggen is het wel een mooie tocht geworden. De echte grote uitzichten ontbreken hier wel in vergelijking met de hoofdkam tussen Grand Ballon en de Gazon de Faing.
De zuidelijke Vogezen zijn ideaal als je in de onbemande hutten wil overnachten. In de omgeving van de Ballon d’Alsace is de dichtheid aan hutten zodanig dat er zelfs vaak dagelijks meerdere alternatieven zijn. Toch als je zekerheid wil neem je toch best een tent mee als reserve. Behalve de eerste nacht zijn we telkens verwelkomd geweest door groepen die het op “onze” hut hadden gemunt. Je bent maar een beetje te laat en je mag de tent boven halen of in het donker de volgende hut gaan opzoeken.
De oostkant van de Ballon d’Alsace is soms onoverbrugbaar bij veel sneeuw vermits er zich hier gemakkelijk sneeuwcorniches vormen. Met touw, pickel en eventueel stijgijzers kan dit stuk wel steeds overbrugd worden maar je dient dan over de nodige kunde te beschikken. Omlopen noordelijk langs Belvédère Birkel is bij veel sneeuw ook erg moeilijk vanwege de steile helling op de noordoostflank van de ballon. Omlopen via het zuiden kan eerder lukken maar eveneens moeizaam verlopen bij veel sneeuw. Vooral bij dooiweer begeef je je best helemaal niet dicht bij de oostkant van de ballon vanwege lawinegevaar.
Verdere info is nog te vinden in andere Vogezenverslagen.
Ha den djow, die Limburgse paljassen waren Danny en Rudi - niet Ronny. Het was een plezante avond in de Petit Chaume ! groetjes van Rudi
Ah, nu pas valt mijne frank.
Alles in orde gekomen met uwe pols en rug?
kijk es, wij liepen daar ook ergens rond op hetzelfde moment, toevallig diezelfde dag ook bij de Chalet La Petit Chaume gekomen maar omdat het te vroeg was nog doorgelopen naar chalet de Morteville (veel minder aangenaam maar goed, wij waren met vijf, ging wat krap worden...)
heb ongeveer een identieke foto van lac de pêrche
hehe, de wereld is te klein
Hah, hier viel de frank ook pas bij het zien van je mooie verslag.
Met de nier ging het ‘s middags weer slechter, en we zijn dan maar afgedaald van le Wissgrut naar Sewen voor de bus naar Masevaux, voor middernacht waren we weer thuis.
De pols is gebroken, en ik zit nu thuis met een gips. Enfin, zo heb ik de files van vanochtend tenminste gemist.
‘k Vond het al een rare combinatie: Danny en Ronny. De enige Ronny die ik ken, komt uit West-Vlaanderen.
Ze hebben toch niets verkeerds van mij verteld, hé? Jaja, ze kennen me sinds ik mijn eerste reële en virtuele hikersstapjes zette.
Ja sorry, namen kan ik nooit goed onthouden, maar die roddels daarentegen…
Hun oogjes fonkelden nogal toen het kortstondig over die Debbie ging.
Het was zo warm in die hut dat den dzjow zelf oververhit is geraakt.