Hiking-info.net: Informatie over hiking, wandelen, buitensport,...

Vrijdag 28 december: La Plagne (1096m) – Mont Joigny (1556m)

• Afstand : 9.0km
• Duur : 2h50
• Klimmen : 660m
• Dalen : 200m

In de namiddag kom ik aan in La Plagne (1096m), een verzameling boerderijtjes in de Cirque de l’Alpette. De laatste autowegen lagen vol met een ijslaag. Men heeft hier duidelijk weinig zin in strooien. Gelukkig heb ik winterbanden, anders was ik hier misschien nog niet boven geraakt. Het is koud buiten en er ligt een 30tal centimeter sneeuw. Al mijn spullen thuis maar op een rommelhoop in de koffer gegooid. Geen tijd genomen om deftig in te pakken. Het duurt een tijdje voor ik de rugzak klaar heb, en dan merk ik dat de hoes van de slaapmat nog thuis ligt. Gelukkig maar dat dit nu geen essentieel item vormt.

Ik volg even de verijsde asfaltwegen. Plots merk ik dat ik mijn sneeuwtellertje van mijn linker wandelstok al kwijt ben gespeeld. Terug gaan zoeken op de weg, maar niets te vinden. Een voorbijlopend koppeltje met hond bekijken me maar onbegrijpend aan.

Verder weg naar het noorden met de steile rotswanden van de Cirque de l’Alpette rechts van me, loopt de asfaltweg dood. Ik moet even kijken met al die sneeuw hoe ik nu verder moet. Een fransman heeft er zijn auto geparkeerd staan en wil net vertrekken. Ik vraag hem hoe het verder gaat naar het skistation du Granier. Hij wijst me het pad aan onder de sneeuw en vraagt me dan aarzelend waar ik vandaan kom. Uit België antwoord ik hem. En dan doet hij alsof, zo denk ik toch, dat hij van België nog nooit gehoord heeft. Allé, het landje tussen Frankrijk en Nederland, leg ik hem uit. Maar ik zie dat hij eigenlijk zo snel mogelijk zijn auto wil in springen en weg sjezen. Ik laat hem maar doen.

Het besneeuwde pad loopt verder door weiland en kleine stukjes bos. Dan steek ik de enkele skipiste over van het Station du Granier, passeer het gehuchtje Tencovaz (1053m) en begin dan na wat gewirwar over lokale paden met de klim naar Mont Joigny (1556m). De zon gaat onder en kleurt de westkant van Mont Granier (1933m) in oranje en rode tinten.

De klim naar Mont Joigny begint steeds steiler te worden door het bos. Voorheen was de sneeuw op de paden overal al plat gelopen door sneeuwschoenwandelaars zodat ik zonder kon lopen, maar nu wordt het te steil en doe ik mijn sneeuwschoenen aan. Mijn hoofdlamp gaat ook op mijn kop. Het is ondertussen al stikdonker geworden. Mont Joigny (1556m) is een berg met bovenaan een lange kam. Boven ligt de vallei met Chambéry beneden te fonkelen. Voor één keer kan die menselijke infrastructuur toch eens mooi zijn. Auto’s op de snelweg als matchbokskes. Die snelheid waarop ze voort bewegen lijkt wel verdomd snel van hierboven. Voorts complete stilte. Het is hier prachtig boven.

Op het allerhoogste punt van Mont Joigny leg ik me neer in de bivakzak op de sneeuw, net onder de kleine beuken die van op de noordflank net tot de top reiken. Nog eerst koken en eten en dan weg naar dromenland.

Zaterdag 29 december: Mont Joigny (1556m) – Pas du Cuert (1570m)

• Afstand : 12.5km
• Duur : 7h00
• Klimmen : 860m
• Dalen : 850m

-2°c wanneer ik op sta net voor zonsopgang. Het is heel de nacht even koud gebleven, typisch op een bergtop. Ik kleed me aan en maak het ontbijt klaar. Al etende trek ik wat rond op de kam met fototoestel bij de hand en een zon die al snel komt loeren naast Mont Granier. Enkele Chartreuse 2000’ers verder naar het zuiden zijn nu voor het eerst te bewonderen en vangen ook hun eerste zonnestralen.

Ingepakt daal ik af naar de Col de la Gorgéat (1433m) en klim dan kort naar Pointe de la Gorgéat (1486m). Dat gaat allemaal nog goed, maar dan over de kam naar het westen wordt het toch snel moeilijker. Regelmatig sneeuwschoenen uit doen en dan weer terug aantrekken. Bij momenten een meter losse sneeuw waar met sneeuwschoenen aan nog tot ver aan de schenen wordt weggezakt, en dan weer eens een sneeuwvrije rotskam. Het gaat niet vlot vooruit. Op Mont Pellat (1443m) houd ik een pauze. De Mont Blanc (4807m) is nu goed te zien en toornt overal bovenuit in het noordoosten. In het noorden zie ik de besneeuwde Jura liggen en in het westen het Centraal Massief. Je hoeft nog geen hoge berg op te klimmen om een grandioos ver uitzicht te krijgen.

De afdaling naar Col des Fontanettes (1320m) loopt eerst nog over een rotskam, later weer over dikke sneeuw in het beukenbos, maar ik houd mijn sneeuwschoenen nog op de rugzak. Er heeft hier nog volk gelopen en ik zak op enkele uitzonderingen na niet echt weg. Na de Col des Fontanettes gaat het door dicht naaldbos naar de Col du Mollard (1320m). Hier kom ik voor het eerst de langlaufpiste tegen. Alles is hermetisch afgezet met rode netten. Ooh wee als je als wandelaar de loipes betreedt! Hier in Frankrijk is dat heiligschennis. De eerste keer kom je er met een waarschuwing vanaf, de tweede keer wordt je dik uitgescholden en de derde keer krijg je slaag van de zweep. Toch lap ik het aan mijn laars. Ik moet wel voor even. De loipes worden op het zomerpad gelegd. Aparte sneeuwschoenpaden zijn aangebracht in het bos naast de loipes, gemarkeerd met een plakkaatje met een sneeuwschoen erop. Er lopen hier nog sneeuwschoeners rond.

Ik loop even naar de oostkant van de verticale rotswand van de Mont Outheran (1676m). Twee Franse vrouwen van middelbare leeftijd houden er hun theepauze. Ze vertellen me meteen dat er gemzen te zien zijn. Hogerop zie ik inderdaad een groepje op de besneeuwde tussenterassen naar iets eetbaars graven in de sneeuw met hun poten. Ik neem meteen mijn fototoestel met tele en probeer zo dicht mogelijk te komen. Slechts ééntje is van goede wil en wil toch wat meewerken ondanks zijn gebries.

Het bos wordt geleidelijk verlaten en ik sneeuwschoen verder doorheen het witte weiland richting Gite bij het dorpje Le Désert (1138m). Er lopen hier meerdere dagjesmensen rond en de langlaufpistes maken hier grote kronkels. De gite is meer omgetoverd in een drukke aprés-ski. Overal staan er auto’s geparkeerd en loopt er volk rond. Ik moet hier eigenlijk langs passeren, maar heb er geen zin in. Ik waag het om de sneeuwschoenroute te verlaten en tussen en over de loipes een verkorting te nemen. Het duurt niet lang of ik zie een man aan de gite snel naar zijn sneeuwscooter sprinten. Ik heb meteen door wat er gaat gebeuren en steek maar al wat gas bij. Onderweg het geluk dat zijn sneeuwscooter even in pan valt. Het duurt hem een goeie minuut voor hij hem weer in gang krijgt, maar dan staat hij in geen moment voor mijn neus. Hij blokkeert letterlijk als een bezetene expres mijn doorgang door bruusk vlak voor me te stoppen. Het gezever wil ik kwijt zijn. Een hele uitleg dat dit niet mag. Ik antwoord maar braafjes met oui, oui, d’accord. Hij wijst me naar het sneeuwschoenpad langsheen de autoweg, een goeie vijftig meter verder. Hij keert terug en ik heb in geen tijd toch mijn verkorting kunnen afleggen. Wie heeft er nu gewonnen?

Niet veel verder kom ik beneden uit bij het kleine skigebiedje van Les Bruyères. Ik ontvlucht snel de drukte en stijg het bos in. Hogerop klim ik een klein stukje verder over de skipiste. Het is blijkbaar de moeilijkste piste want vrijwel geen kat die hier naar beneden komt. Nog hoger wordt het een mooie route omhoog naar de Col de Graoillon (1509m) van waarop ik de kam vervolg naar het zuiden tot op de top van La Cochette (1618m). Op de top staat een kruis en kan ik genieten van geweldige uitzichten over de Chartreuse en op de Mont Blanc. Alleen ben ik niet op de top. Regelmatig komen groepjes sneeuwschoeners af en aan. De Chartreuse zijn duidelijk een sneeuwschoenmekka voor de lokale Fransen.

Terug op de Col de Graoillon (1509) klim ik naar de zuidwand van de Mont Outheran (1676m). Onderaan de verticale rotsmuur tref ik een kleine spelonk aan, ideaal voor een bivak. Ik twijfel even en beslis om toch voort te proberen over de Pas du Cuert. Via deze steile route die klauterwerk vereist met de handen kan je boven op het topplateautje van de Mont Outheran uitkomen. Daarboven wil ik liever bivakkeren, maar op 20 meter onder de plateaurand beslis ik om terug te keren. Na al heel wat klauterwerk over de rotsen met de handen en tussenin al gevaarlijke sneeuwstukjes, sta ik nu echt op erg steile sneeuw en dat zonder stijgijzers en pickel. Ik voel me niet veilig meer en keer maar terug naar beneden.

In de spelonk is de bodem mooi vlak, plek voor een drietal personen. Al een geluk dat ik deze grot vind want deze nacht zal een koufront passeren met geruime tijd sneeuwval. ’s Nachts wanneer ik een enkele keer wakker wordt zie ik het inderdaad sneeuwen buiten. Op de thermometer blijft het mooi net 0°c in de spelonk. Niet veel later slaap ik weer goed verder.

Zondag 30 december: Pas du Cuert (1570m) – Léchaud (1480m)

• Afstand : 20.0km
• Duur : 9h00
• Klimmen : 1200m
• Dalen : 1290m

’s Ochtends blaast een koude wind lage wolken doorheen de Col de Graoillon (1509). Het is grijs, mistig en de laatste verdwaalde sneeuwvlokken dwarrelen nog naar beneden. Er is een 15cm sneeuw gevallen deze nacht. Het landschap en de bomen zijn weer in een vers wit kleedje gestopt.

Het ontbijt verorberd en ingepakt daal ik weer af naar de col om dan weer even een stukje te klimmen over de kam richting La Cochette (1618m) want wat verder loopt links de echte sneeuwschoenroute naar beneden langs waar ik gisteren niet naar boven was gekomen. Door dicht bos daal ik af, de sneeuwschoenplakkaatjes volgend met later enkele doorkijkjes naar de besneeuwde plateaubergen in het oosten. Beneden kom ik bij de D45 autoweg uit welke ik voor een 200m zuidwaarts vervolg doorheen de Col de la Cluse (1169m). Dan loopt het weer over besneeuwde paden en veldweggetjes verder naar beneden in de Combe de la Cluse. Het is een mooi dal. De lage wolken die tegen de bepoederde rotswanden schuren geven het een mystieke indruk. Bij de boerderijverzameling Les Mathés (915m) doe ik de sneeuwschoenen uit. Het begint te dooien vanaf deze hoogte en telkens ik onder bomen doorwandel vallen er smeltdruppels op mijn rugzak. Ik heb geen regenhoes meegenomen en mijn rugzak wordt langs buiten helemaal nat. Dat gaat straks ongetwijfeld een stijf bevroren rugzak opleveren als ik weer boven de 0°-grens ga uitstijgen.

Via de gehuchtjes Les Fiolins (848m) en Les Gants (687m) daal ik verder af naar de Gorges du Guiers. Beneden in de kloof op 580m liggen er nog net sneeuwrestjes. Eens de brug over de rustig kabbelende Guiers overgestoken begint meteen de steile zigzagklim naar Le Chateau (948m), het gehuchtje boven St-Pierre-d’Entremont. De klim duurt lang en voert door dicht naaldbos waar ik weer massaal met smeltdruppels word bekogeld. In het gehucht houdt ik even de middagpauze en klim dan voort naar de Pas Dinay (1125m). Al snel vriest het weer en krijg ik weer een dik en droog sneeuwdek onder de voeten.

Op de Pas Dinay klim ik nog even door naar een zijtopje. Ondanks de lage wolken toch een fraai zicht op de steile rotshellingen van Rochers du Pas Dinay. Het pad loop nu naar het dorpje La Ruchère (1042m) over een redelijk steile helling. Dit pad wordt duidelijk maar weinig belopen en met de sneeuw gaat het ook niet altijd even makkelijk. Soms versperren omgevallen bomen het pad.

Een hele tijd later bereik ik het dorpje waar ik weer even pauzeer. Dan loopt het voor even verder over de dichtgesneeuwde en doodlopende asfaltweg naar Le Habert (1170m), één of andere herbergtoestand diep in de bossen onder de Col de la Ruchère (1407m). Hier betreedt ik weer wandelpad, of beter gezegd de diepe sneeuw. Wat verder vind ik het vervolg van de route niet meteen en het wordt een tien minuten lang zoeken met de kaart erbij. Uiteindelijk ontdek ik het pad weer onder de sneeuw achter een erg steile helling. Hogerop tref ik plots verse sporen aan van een tourskiër. Ik heb geluk dat hij erg lang de route heeft gevolg en kan in zijn spoor verder omhoog. Het losse poeder is echt niet aangenaam om door te ploeteren. Ook al draag ik sneeuwschoenen, het is nog wegzakken tot ver boven de enkels. Steeds doorheen dicht naaldbos bereik ik na lange tijd de Col de les Balmettes (1446m). Het is ondertussen al helemaal donker geworden. Ik voel dat de uitputting nabij is en wil zo snel mogelijk iets bivakbaars vinden. Nog een stukje loop ik verder in het donker met de koplamp aan over de tourskisporen die hier nu massaal aanwezig zijn, om dan midden in het donkere naaldbos een plek te vinden onder de noordkant van de Col de Léchaud (1704m) in het massief van de Grand Som (2026m). Vandaag een ferme doorsteek gemaakt.

In slaapzak en bivakzak maak ik nog het eten klaar. Wanneer ik dan ga slapen klaart het stilaan op en verschijnt de sterrenhemel. De wolken zijn aan het zakken. Morgen wordt een pracht van een dag… en mijn rugzak zo stijf als een plank.

Maandag 31 december: Léchaud (1480m) – Chalet de l’Alpe (1667m)

• Afstand : 19.5km
• Duur : 9h20
• Klimmen : 1500m
• Dalen : 1310m

De ochtend verloopt erg koud. Ik moet serieus staan huppelen om me enigszins warm te houden. Tijdens het klimmen naar de Col de Léchaud (1704m) blijft het lang duren voor mijn motor pas echt warm loopt. Onder de col overstijg ik de boomgrens en krijg een indrukwekkende aanblik tegen de noordoostkant van Petit Som (1772m). Deze top ga ik nu beklimmen.

Het laatste stuk tot op de col was een kleine hel voor deze arme sneeuwschoener. Een harde hellende sneeuwkorst waar ik steeds doorheen zakte tot aan de knieën. Af en toe komt er al een tourskiër naar boven, schijnbaar moeiteloos. Op de col blaast een harde en koude zuidenwind. Van de col tot de top loopt het dan over een dunne harde korst sneeuw verder. De wind heeft hier al het poeder weggeblazen. Een zicht over een zee van lage wolken van op Petit Som (1772m). De Mont Blanc weer te zien, maar geen Belledone. Grand Som (2026m) verhindert een uitzicht naar het oosten.

Weer beneden op de col steek ik verder door richting Col de Bovinant (1592m). Het wordt hier nu redelijk druk met tourskiërs hierboven en toch ook enkelen op sneeuwschoenen. Op de Col de Bovinant daal ik af naar het noorden, de Combe des Eparres in. Al gauw loopt het doorheen dit nauwe dal matig steil verder naar beneden doorheen dicht naaldbos en kom ik na lange tijd weer in het gehuchtje Le Chateau (948m) uit. Ik houd de middagpauze aan de ruïnes van het kasteel.

Deze avond wil ik nog graag op de Hauts de Chartreuse geraken. De namiddag wordt dan ook gevuld met een lange doorsteek. Eerst een verdere afdaling naar St-Pierre-d’Entremont (640m). Het dorpje door stijg ik weer omhoog en sla bij Mollard de la Croix (924m) af op het besneeuwde asfaltbaantje dat me hoog op de helling met mooie uitzichten, langsheen de gehuchtjes Les Grattiers (988m) en Les Varvats (1042m), de Cirque de St-Même in brengt. Te Les Varvats loopt het baantje dood en betreed ik het naaldbos weer over een compleet met sneeuwschoenen platgelopen pad. Verderop begint het pad redelijk steil te stijgen in korte zigzags. De laatste groepjes sneeuwschoeners komen nu naar beneden van het plateau. Ik word nogal bekeken want wie gaat er nu gans alleen op oudejaarsavond hier nog naar boven? Eén keer wordt ik aangesproken en zeg dat ik de nacht boven op het plateau ga doorbrengen. Ze wensen me toch alvast veel plezier.

Boven kom ik niet meteen op het plateau uit maar in het Vallon de Pratcel, een kleine kloofachtig dalletje dat de Hauts de Chartreuse in feite in twee delen snijdt en helemaal achteraan dood loopt op de Col de l’Alpe (1793m). Je kan het noordelijk deel van het plateau rechtstreeks op via de Pas de l’Echelle op de rotswand maar je hoort al wel dat dit met wintersneeuw uit den boze is. Een doorsteek doorheen de kloof naar de Col de l’Alpe is dus de enige optie. Er zijn nog enkele sneeuwschoensporen verder doorheen het dal, de meesten slaan af naar het zuidelijke deel van het plateau waar ik niet naartoe ga. Verder in de kloof lopen de sneeuwschoensporen plots rechts de steile helling op. Ik bekijk even de kaart. Er lopen helemaal geen sporen meer door de bodem van de kloof naar de Col de l’Alpe. Ik beslis om de sporen maar te volgen. Wie weet komt het beter uit. Maar na zo’n 70 hoogtemeters steil klimmen aan hard labeur houden de sporen op. Men is hier gewoon even naar boven gekomen voor het uitzicht of weet ik veel wat en dan terug gekeerd. Een verdere weg naar de Col de l’Alpe heb ik niet. Ik zie alleen maar steile afgronden verder weg. Ik had me niet mogen laten verleiden.

Weer beneden in de kloof zet ik verder door, nu een eerste spoor trekkend. Ondertussen verdwijnt de zon in het westen achter Grand Som en wordt het al snel donker. Hogerop komt de Col de l’Alpe in zicht op een verbreding in de kloof. De Col lijkt echt niet simpel te bereiken. Het zomerpad op de wandelkaart zou ook de helling rechts op lopen, maar dat lijkt me te steil en niet zonder gevaar. Na alles goed te aanschouwen maak ik de beslissing om links de helling op te klimmen en doorheen een korte couloir in de wand het plateau op te gaan. Eens een stuk boven de bodem van het dal uitgestegen blijkt het ook de beste beslissing te zijn. In de korte couloir word ik wel zwaar uitgedaagd. Ik zak tot mijn dijbenen weg in de luchtige sneeuw die hier opeen geblazen ligt en jawel, ik heb mijn sneeuwschoenen nog aan. Gelukkig is het maar voor enkele meters. Boven sta ik zo goed als op het plateau. Ik kijk nog even om en sta vol verbazing rond te kijken. Alles is zo indrukwekkend mooi. Het sneeuwlandschap heeft een blauwe schijn onder de sterrenhemel in de nacht. Het is muisstil.

De sneeuw is soms hard op het plateau en al krakend daal ik geleidelijk af in westelijke richting op weg naar de Chalet de l’Alpe (1667m). Deze herderscabane ligt centraal zuidelijk op het noordelijk deel van het plateau. Hopelijk vind ik er iets aangenaams om te overnachten.

In de duisternis verschijnt er in de verte een silhouet op het plateau. Het duurt pas tot ik op een vijftig meter ben genaderd dat ik duidelijk merk dat het de cabane is. Ze ligt dan ook half ingesneeuwd. In het half open schuurtje vind ik een degelijke plek om te overnachten, maar toch probeer ik om de deur van de cabane open te krijgen. Het is afgesloten met een ketting en een dikke ijzerdraad. Na vijf minuten wringen dat het niet meer schoon is krijg ik toch alles uit de knoop. Binnen is er een open haard, een bank en tafels. Buiten ligt onder de sneeuw een stapel dikke blokken brandhout. Ik neem er enkele mee naar binnen en probeer een vuur te maken, maar het wordt me al snel duidelijk dat het niet gaat lukken. Het hout is niet droog genoeg.

Alles wat ik nog heb aan eetbaars gooi ik op de tafel. Het wordt een uitgebreid oudejaarsdiné van verschillende smaken soep, spaghetti, chocomelk en chocolat. Meer heeft deze mens niet nodig. Ik dien wel sneeuw te smelten. Twee volle plastic zakken aan sneeuw sleur ik naar binnen. Uiteindelijk zijn ze helemaal leeg geschept voor slecht 2 liter water. Het wordt rond elf uur wanneer ik op de tafel in mijn slaapzak kruip. Het is -4° in de cabane. Net voor het ingaan van het nieuwe jaar val ik in slaap.

Dinsdag 1 januari: Chalet de l’Alpe (1667m) – La Plagne (1096m)

• Afstand : 11.5km
• Duur : 5h50
• Klimmen : 500m
• Dalen : 1080m

Gelukkig nieuwjaar! Buiten een wondermooi zicht van de opkomende zon over de sneeuw op het plateau. Vlug het chocomuesli ontbijt naar binnen slokken en weg ermee. Het is erg mooi weer en er staat nauwelijks wind. Ik stijg weer langzaam omhoog tot op de Croix de l’Alpe (1821m). Een panorama over vrijwel de gehele Franse Alpen gaapt voor me. Nog voor lange tijd blijf ik wat rondslingeren rond de Col de l’Alpe en op de Rochers de Belles Ombres die de oostrand vormen van het plateau.

Dan sneeuwschoen ik weer terug westelijk het plateau op en klim later weer geleidelijk omhoog, nu naar de noordwestpunt van het plateau waar me weer een geweldig uitzicht staat op te wachten op de top van Le Pinet (1867m). Vooral de Chartreuse zelf zijn nu goed te overzien en beneden bijna duizend meter dieper zie ik de auto nog staan in de Cirque de l’Alpette.

Die hoogtemeters moet ik nu nog afdalen. Ik volg de sporen van de tourskiër naar beneden die iets voor me op de top was aangekomen en er nog bleef. Na lang afdalen kom ik bij de Cabane de l’Alpette (1508m) uit, gelegen in een grote doline. Hier kan je ook probleemloos overnachten. Er loopt hier al heel wat zondags volk rond op sneeuwraketten, dagjesmensen die hier boven geraken via het pad over de Col de l’Alpette (1547m). Hier loop ik nu ook verder naartoe.

De afdaling in de Cirque de l’Alpette verloopt al half skiënde zonder sneeuwschoenen aan, redelijk steil naar beneden over het platgelopen zigzag pad. Al snel ben ik beneden in het gehuchtje la Plagne (1096m), de plek waar alles vorig jaar nog begon. ’s Avonds rijd ik nog door naar de Vogezen waar ik de volgende dag de suicidehikers verwelkom (helaas hebben ze het overleeft).