Hiking-info.net: Informatie over hiking, wandelen, buitensport,...

Dag “0” : Gent – Mijoux

Het was weeral een reisje van jewelste geweest. Tegen de avond bolden we na een autorit, drie treinritten, een blokje bus en een vleugje taxi eindelijk Mijoux binnen, aan de westkant van het Balcon du Leman. Tegen dan waren we er wel ongeveer achter gekomen dat de auto toch eenvoudiger ware geweest. Maar alsof het nog niet genoeg was geweest bleken er dan ook nog eens wat misverstanden te zijn gerezen bij het reserveren van de gîte. In de eerste gîte kende men ons niet, in de tweede waren ze de sleutels gewoon kwijt. Enfin, na een uurtje rondgestuurd te worden kwamen we uiteindelijk bij de burgemeester in hoogsteigen persoon terecht, die in zijn garage in de weer was in een metaalbewerkerspak. En onder het motto “dans la montagne, on ne laisse pas les gens dehors”, mochten we uiteindelijk gewoon intrekken in het sjieke huis van een vriend van hem. Echter niet zonder eerst in de laadbak van een pickup het dorpje te zijn doorgesjeesd. Rond 19u waren we eindelijk terecht en na gegeten te hebben kropen we in bed.

Dag 1 : Mijoux – Petit Montrond – Chalet la Malatrait

Die ochtend was het hevig aan het sneeuwen. Het was onze bedoeling om het busje te nemen dat de skieërs naar Col de la Faucille voerde om daar aan de tocht te beginnen, dat bespaarde ons nogal wat hoogtemeters en het was tenslotte een “vakantie-trekking”. Maar het sneeuwde te hard en het busje kwam niet. Rond 11u besloten we dan maar gewoon met onze zware rugzak de skilift op te kruipen. Het was een heel gedoe om in die paar seconden de rugzak goed op de zeteltjes te zetten. Uiteindelijk verlaagde men voor ons gewoon de snelheid van de lift.

Rond 12u30 konden we er op de Petit Montrond dan eindelijk aan beginnen. Het sneeuwde nog lichtjes en er stond een strakke wind. Het zicht was beperkt tot een 200m dus veel uitzicht kregen we niet te zien. Meestal bleven we ietsje onder de kam omdat het er te hard waaide en ginds door de wind veel minder sneeuw lag. Op meer beschutte plaatsen onder de kam bedroeg de sneeuwhoogte toch makkelijk 1m50. We stapten door tot ongeveer 16u, toen we Chalet du Malatrait bereikten.

Zoals een beetje verwacht was de deur op slot dus zetten we de tenten recht. ’t Was eigelijk de eerste keer dat we echt winterkampeerden. En geen eerste keer zonder een enkele amateursfouten te maken uiteraard. Les 1 : Laat nooit de binnentent openstaan als er door de wind massa’s sneeuw nog onder het tentzeil kan stuiven. Uw slaapzak zal wit zijn. Les 2 : Mors geen water over uw handschoenen bij het maken van de soep. Uw handschoenen zullen de volgende ochtend hard en zwaar zijn en gij zult koude handen hebben.

’s Avonds trok de wind weer ferm aan en striemende fijne hagel was ons deel. Later kregen we te horen dat die avond en nacht op de kam windstoten tot 120km/h waren gemeten. We kregen ons water niet meer aan de kook, zelf niet met een MSR-straaljager-benzinevuurtje. Ook tijdens het eerste deel van de nacht bleef het hard waaien en accumuleerde de sneeuw zich tegen het tentzeil. Maar wij zaten lekker warm en droog in onze slaapzak en vielen ondanks het geraas van de wind snel in slaap.

Dag 2 : Chalet le Malatrait – Refuge de la Loge (+ beklimming Grand Crêt)

In het tweede deel van de nacht was het gekalmeerd en we stonden op onder een open hemel. Aan de hoge cirrusbewolking konden we echter meteen afleiden dat het in de loop van de dag opnieuw zou gaan betrekken. Het was nu windstil en -7°C. Oorverdovend stil. Het uitzicht strekte zich uit tot ver over de hoogplateaus van de Jura. Bij de ochtendschemering baadde de hele omgeving in een spookachtig rood licht. We pakten op het gemak ons boeltje in en waren uiteindelijk rond 10u30 op weg.

Het zou weeral een kort dagje worden vandaag, in vogelvlucht zowat 5km tot het skigebied van Lelex. We begonnen met een korte klim naar de kam, waar we meteen overdonderd werden door het uitzicht op de quasi volledige Franse en een deel van de Zwitserse Alpen. De toppen waren nog allemaal vrij, behalve de Mont Blanc waarvan de top net in het cirrostratusdek stak. Diep daaronder lag het meer van Geneve, met aan de zuidwestpunt de gelijknamige stad. De beroemde fontein was verdomd goed te zien en stak als een pluim uit de waterspiegel. We liepen nog even door tot een klein topje en genoten daar ondanks de ijzige wind met volle teugen van het uitzicht.
We liepen nog eventjes door over de kam en daalden daarna af naar het skigebied, vanwaar het niet meer ver was naar Refuge de la Loge. Het was nog maar 13u toen we daar aankwamen. We legden ons gerief binnen en begonnen daarna nog aan de beklimming van de Grand Crêt, de 3e hoogste bergtop van de Jura. Veel hadden we uiteindelijk toch niet gewandeld vandaag. Na een rustige aanloopstrook ging het steil omhoog naar een onopvallende col. Met Tess en Paul liep ik nog even door tot de top terwijl Joris en Goedele op de col achterbleven. Zoals verwacht was het intussen betrokken geworden en van de Alpen was niet veel meer te zien. Rond 15u30 stonden we alweer beneden aan de hut.

Niet zoveel later kwamen nog 4 andere Belgen uit Leuven de hut binnen, met wie we uiteindelijk nog 3 dagen min of meer zouden samenlopen. Het waren Iris, Okje, Fre en Fre en het was zeer aangenaam gezelschap. ’s Avonds was het veel te warm in de hut en ik geraakte maar moeilijk in slaap.

Dag 3 : Refuge de la Loge – Refuge de Gralet

Dag 3, de dag waarop het al koekenbak was. Een groot deel van de nacht hadden we de regen horen neergutsen op het stalen dak van de hut ook bij het opstaan regende het nog matig door. Er was nogal wat sneeuw gesmolten en de bomen waren hun witte sierlaag helemaal kwijt. Rond 9u waren we op weg. Met Goedele, Tess en Joris had ik dan buiten al een kwartiertje staan shaken, Paul zijn sanitaire stops begonnen nu echt wel uit de hand te lopen. Gelukkig was het nu min of meer droog geworden. Vandaag stond de langste dag van de tocht op het programma : over de toppen van Crêt de la Neige en Reculet, de hoogste twee bergen van de Jura, helemaal over de kam door naar Refuge de Gralet. Dat was in vogelvlucht zo’n 12km maar gezien de weersomstandigheden en de hoogteverschillen beloofde het een stevige tocht te gaan worden.

We begonnen met de steile klim die we grotendeels als kenden van gisternamiddag. Boven de 1600m stegen we boven de wolkenbasis uit en was het met de GPS verderploeteren. Eenmaal het bos uit en de kam in zicht (op de kaart dan) begon ook de wind steeds meer een hoofdrol op te eisen. Tot de top van Crêt de la Neige (1720m) was de route gemarkeerd met oranje palen die in de sneeuw waren geplant en was het dus makkelijk verderlopen. Op de top was door de mist uiteraard niets te zien. In een kleine put namen we beschut voor de wind een langere pauze.

In de buurt van de Reculet was het alle hands aan dek. De wind trok nu aan tot snelheden waar we het in ons Belgenlandje allemaal voor in ons broek doen. We maten constante windsnelheden van 8 à 9 beaufort maar dat was zeker niet op de plaatsen waar het er het hardst aan toe ging. Daar moeten de windstoten hebben uitgehaald tot ver boven de 100km/h. Goedele’s regenhoes moet nu ergens in het Meer van Genève dobberen en Tess waaide gewoon omver, toevallig net op het moment dat ik aan het filmen was met mijn camera. Het zicht was quasi nul. Striemende hagel en sneeuwregen teisterden ons gezicht. De Reculet lieten we wijselijk links liggen. Het was nu voor ons allemaal een beetje met de kop in de grond afzien.

Iets na de middag kalmeerde het dan uiteindelijk een beetje en nu en dan kwam de kam te voorschijn, wat de oriëntatie toch een stuk makkelijker maakte. We omstrokken enkele kleine bergtoppen langs de oostkant, met ter hoogte van de Grotte de la Marie een redelijk steile traversé. Uiteindelijk steeg de wolkenbasis helemaal boven de kam en het laatste stukje was het redelijk ontspannen uitlopen, ook al waren we allemaal toch redelijk moe na deze dagmars. Rond 16u15 bereikten we de hut en een goed half uur later kwamen tot onze opluchting ook onze collega’s eraan. Het werd nog een gezellig avond in de ruime hut waarbij veel Jungle Speed werd gespeeld, door sommigen al wat actiever dan door anderen (wij hebben andere kwaliteiten he Fre).

Dag 4 : Refuge du Gralet – Chalet du Sac

Rond 7u stond ik op om mijn hoofd eens buiten te steken. Het weer was prachtig. De sterren fonkelden nog aan een volkomen heldere hemel en boven de Alpen verschenen net de eerste schemeringskleuren. Zoals afgesproken bij dit scenario maakte ik iedereen wakker en niet veel later stonden we op een klein topje achter de hut de zonsopkomst af te wachten. De schemering was geweldig en één na één verdronken de sterren in het steeds helderdere ochtendlicht. De skyline van de Alpen was mooier dan ooit. Daaronder fonkelde de straatverlichting van Genève. Her meer van Genève was een donkere banaan ingesloten door oranje lichtjes. Even leek een vreemde pannenkoekvormige wolk het spektakel wat te gaan bederven, maar die dreef uiteindelijk nog voorbij voor rond 8u uiteindelijk de zon kwam piepen van achter te top van de Aiguelle Verte. Nadat de straffe ochtendzon onze lichaamsextremiteiten weer wat op temperatuur had gebracht daalden we terug naar de hut.

We liepen vandaag grotendeels door het bos. Aan de Refuge de Poutouille hielden we een middagpauze. Mist steeg gedwongen door de wind op langs de oostzijde van de kam en loste weer op als ze aan de andere kant het del inviel. Het was een fascinerend zicht. Het was pakken warmer dan gisteren en tijdelijk liep ik zelfs gewoon in shirt. Na nog een stuk door het bos bereikten we rond 15u Chalet du Sac, waar we maar meteen begonnen met hout verzamelen. Daarna gingen we nog wat ravotten op de sneeuwhellingen bij de hut. Op een steile, beenharde helling oefende ik met mijn pickel in het vooruitzicht van de zomer. Het lukte al meteen vrij goed. Al ontdekte ik na een halfuurtje iets minder aangenaam. Les 3 : Oefen op verijsde sneeuwvelden steeds mét handschoenen. Anders zullen uw vingers vijf dagen later bij het typen van het tochtverslag nog steeds bloeden.

Iets voor vijven begonnen Tess, Okje, de twee Fre’s en ikzelf dan aan de beklimming van Crêt d’Eguillon (1549m) voor de zonsondergang. Daarbij kwam lange Fre op het idee de berg frontaal te bestormen via de supersteile noordflank. Hij kwam uiteindelijk pas 20 minuten na ons boven met het gezicht op zielig. Maar toch straf gedaan, zo zonder crampons of pickel. Het uitzicht boven was uiteraard geweldig : een terugblik over het volledige Balcon du Leman, de Rhonevlakte en het meer van Genève, en daarachter natuurlijk weer dat fantastische uitzicht op de Alpen waarop ik nooit uitgekeken raakte. We waren veel te vroeg boven en om geen kou te krijgen hielden we het sneeuwballengevecht met het beste uitzicht dat ik ooit deed. Daarna volgde de zonsondergang, eentje waar we stil van werden. In de invallende duisternis daalden we in spoedtempo terug naar de hut.

Dag 5 : Chalet du Sac – Refuge du Sorgia d’en Bas

Het was weeral een mooie ochtend. Ons Leuvens gezelschap moest vandaag tot Bellegarde stappen om vanavond nog terug op de vlieger naar huis te stappen in Genève. Zij vertrokken dus een stukje vroeger dan ons. Groot was onze verbazing toen hen klimmend op de flanken van de Crêt de la Goutte plots terug in het vizier kregen. Fre was onderweg z’n fototoestel kwijgeraakt. Gisteren was hij ook al z’n verrekijker vergeten op de Crêt de l’Eguillon. Wonder boven wonder werden ze alletwee nog teruggevonden. Bij het grote kruisbeeld op de top namen we eventjes later dus opnieuw afscheid.

Deze top was de hoogste van het hele zuidelijke plateau. Vanaf hier restte ons enkel nog 1300m dalen tot in Bellegarde. Het uitzicht was uiteraard weer geweldig. We pauzeerden een uurtje en daalden daarna verder tot de Refuge de Sorgia d’en Bas, waar we al kort na de middag aankwamen en er een lange luie middag in de zon van maakten. Al zaten we toch behoorlijk lang te knoeien om met het zakmes-zaagje van 6cm genoeg hout voor het mini-kacheltje te zagen voor vanavond. Het was koud in de hut ’s avonds en na een prachtige zonsondergang lagen we al snel in ons nest.

Dag 6 : Refuge du Sorgia d’en Bas – Bellegarde-sur-Valserine

Vandaag stond enkel nog een korte duik naar Bellegarde op het menu. We vertrokken rond 9u en daalden al snel definitief onder de sneeuwgrens. Rond de middag bereikten we het ongezellige stadje, waar we in de Champion meteen een lading eten kochten die we in een parkje aa n de boorden van Rhône opschrokten. Ons weekje in de bergen was alweer voorbij en ik had uiteraard alweer een onstilbare honger naar meer. Afspraak binnen 5 maand, in de Pyreneeën!

Met dank aan Tess, Goedele, Paul en Joris & natuurlijk ook aan Okje, Iris, Fre1 en Fre2 voor ’t fijne gezelschap!