Hiking-info.net: Informatie over hiking, wandelen, buitensport,...

Dag 1 Milngavie – Gartness
afstand: 16 km
looptijd: 4 uur en 6 min
stijging: 100 m

Na een vliegreis van Charleroi naar Glasgow en een treinreis vanaf daar naar Milngavie, stonden we na 8 uur dan eindelijk bij de start van de West Highland Way.
Met frisse moed gingen we op weg, maar wat viel dat eerste stuk tegen zeg! De eerste kilometers lopen namelijk door een stadspark, waar je veel hond-uitlatende Schotten tegenkomt.
Onze rugzakken werkten ook niet mee, het voelde als een loodzware last op onze schouders.
Al tijdens deze eerste kilometers zonk onze moed al bijna in onze schoenen. Zouden we zo nog 150 km moeten lopen?
Gelukkig kwamen we na een km of 5 bij een meertje, waar we even hebben genoten van het uitzicht en de rust die eindelijk gekomen was. Na een half uurtje hesen we onze rugzakken weer op onze rug en liepen we verder de natuur in. Daar stond ons onze eerste hindernis te wachten. De route liep namelijk door een muurtje heen, waar we geen idee hadden hoe we daarover moesten klimmen. Na een beetje rondkijken zagen we dat er stenen uit de muur staken waar we op konden klimmen, iets dat nog vaak zou terugkomen tijdens de tocht.
We kwamen nu echt in de natuur terecht; uitgestrekte velden met hier en daar wat schapen. We besloten tussen de schapen een pauze te houden en een kopje soep te maken.
Toen we verder gingen, begon het te regenen, waar we gelukkig goed op voorbereid waren met regenpakken en regenhoezen voor de tassen.
Twee uur sjouwen door de regen deed ons humeur niet echt goed en we waren dan ook blij dat we op onze overnachtingsplek aankwamen.
In onze gids stond dat dit een soort van herberg zou zijn, waarbij wandelaars hun tentje konden opzetten. Helaas was er niemand te bekennen bij de herberg en we besloten onze tent gewoon maar op het veldje ernaast op te slaan. Naast het veldje was een brug, waaronder we konden schuilen tegen de regen en waar we ons avondmaaltje droog konden bereiden.

Deze hele dag waren we niemand met rugzak tegengekomen, maar een uurtje nadat wij onze tent hadden opgezet kwam er nog een tweede wandelaar, met hond, zijn tentje opzetten.
Deze man liep de route alleen met zijn hond, en we zouden hem nog vaker gaan tegenkomen.
Na een warme maaltijd en een kopje thee kropen we onze slaapzakken in en vielen we al snel in slaap.

Dag 2 Gartness – Arrochymore
afstand: 12 km
looptijd: 5 uur en 20 min
stijging: 385 m

We hadden besloten om ook een beetje vakantie te houden en niet iedere dag al om 7 uur op te gaan staan. We deden dus lekker rustig aan en rond half 12 gingen we weer op pad. Vandaag stond de eerste echte berg op het programma, Conic hill.
De route steeg gestaag en we voelden onze spieren al goed. Gelukkig zaten de rugzakken vandaag al een stuk beter, of we raakten gewend aan het feit dat er een rugzak op onze rug hing.
Vanuit een bos, waar helaas grote stukken bos waren omgekapt, kwamen we aan bij een weids uitzicht over Loch Lomond en Conic Hill. Wat was dat mooi zeg! We wisten toen echter niet dat we nog 3 dagen langs het meer zouden lopen en we dat meer nog eens zouden gaan vervloeken.
Na een pauze begonnen we aan de klim van Conic Hill, een klim van 200 m de hoogte in. De berg op was vooral leuk en spannend, het ging eigenlijk best goed.
Bovenop de berg hadden we wel een pauze verdiend en onder genot van beef jerkey genoten we van het uitzicht over Loch Lomond.

Maar toen begonnen de eerste druppels te vallen. Snel pakten we alles weer in, maar we waren niet snel genoeg. Binnen 10 min waren de paadjes die naar beneden liepen veranderd in wild stromende riviertjes. Er was geen andere keus dan heel voorzichtig naar beneden te gaan, omdat alles erg glad was geworden, en we beide geen zin hadden om te vallen en geblesseerd te raken.
Onze tocht naar beneden duurde aanzienlijk langer dan naar boven, mede omdat onze knieen ons in de steek lieten en behoorlijk pijn begonnen te doen.
Sommige wandelaars, zonder rugzak, renden de berg naar beneden, iets wat we tot nu toe nog steeds niet begrijpen.
Beneden aangekomen waren we doorweekt en bleken Sanders nieuwe schoenen toch niet waterdicht te zijn… We doken daar de eerste de beste inn in die we tegenkwamen, want we hadden wel behoefte aan wat warmte en een goede warme maaltijd om weer op krachten te komen.
Na een heerlijke burger met frietjes en warme chocolademelk trokken we verder naar de camping waar we de nacht zouden doorbrengen. Helaas konden we de camping niet vinden en besloten we ons tentje maar op te zetten langs het meer. We wisten dat wildkamperen was toegestaan, maar toch was het apart om te doen, want ook dit zou een eerste ervaring gaan worden. Ondertussen was het gestopt met regenen en konden we nog lekker even langs het meer zitten, dachten we… Want toen kwamen de midges!
We hadden van te voren gelezen over deze beestjes, maar waren ze nog niet tegengekomen. Maar als ze je eenmaal hebben gevonden, gaan ze ook nooit meer weg.
Dus niet meer even lekker zitten langs het meer, maar gelijk de tent in, om daar nog even een potje te kaarten.
Al snel werd het donker en besloten we te gaan slapen, want het was een zware, maar leuke, dag geweest.

Dag 3 Arrochymore – Rowerdennan
afstand: 14 km
looptijd: 3 uur en 35 min
stijging: 200 m

Met het geluid van het klotsende meer op de achtergrond genoten we in de tent van een ontbijtje met hardkeks en jam. Na onze tactiek te hebben besproken over hoe we het snelst onze tent konden opbreken, pakten we onze tassen in. Binnen 5 minuten waren we uit de tent, hadden we de tent ingepakt (lang leve de frisbee-tenten van de decathlon) en zaten de rugzakken op onze rug.
Drie kwartier later kwamen we alsnog bij de camping, die we de avond ervoor niet konden vinden. Eigenlijk wilden we wel eens fatsoenlijk douchen en onze spullen drogen. Na even vragen bij de campingbaas mochten we beide voor 1 pond douchen en onze spullen uitspreiden op de tafels bij de douches.
Ook had hij in zijn kleine winkeltje een oplossing voor de midges, een body lotion die super goed werkte.
Heerlijk in het zonnetje hebben we daar een tijdje gezeten totdat alle spullen weer droog waren.
Vandaag zou de route vooral langs Loch Lomond lopen met slechts een klim van 50 m hoogte. Het pad was echter vrij moeilijk, althans voor mensen met een rugzak van 15-20 kg. Het bestond namelijk uit grote rotsblokken waar je overheen moest klauteren.

Deze dag kwamen we ook meer wandelaars tegen dan de eerste dagen, maar allemaal liepen zij zonder rugzak. We voelden ons toch best trots dat wij, onervarenen, nog steeds met onze rugzakken zeulden.
Ons eindpunt bleek uit een soort van camping te bestaan, waar je gratis kon overnachten. En dat was iets waar niet alleen wandelaars gebruik van maakten. Het was namelijk zo dat ook jeugd uit Glasgow hier graag in het weekend naar toe kwam om veel te drinken en lawaai te maken.
Dit was in de avond nog niet zo erg en we konden dan ook genieten van een lekker bord nasi van Adventure Food.
Om de benen nog even los te lopen hebben we nog een rondje langs het terrein gelopen en nog even lekker buiten gezeten. Dit keer waren de midges er ook, maar door onze lotion konden ze ons niet bijten. Maar dat bijten is niet het enige waarom midges irritant zijn, ze kruipen namelijk ook in je neus en oren, iets dat enorm kriebelt.

Dag 4 Rowerdennan – Beinglas
afstand: 23 km
looptijd: 6 uur en 30 min
stijging: 164 m

Jeugd uit Glasgow betekende een nacht niet slapen. En een nacht niet slapen is niet aan te raden als je de dag erna 23 km moet lopen.
We waren dan ook erg vroeg op pad, voor ons doen. We wisten dat er deze dag een splitsing in de route zou komen, waarbij een arm langs het meer zou blijven lopen en de andere een steile klim betekende. Omdat we zo slecht hadden geslapen, besloten we om de makkelijkere route te nemen zodra we bij de splitsing kwamen. Deze splitsing hebben we echter nooit gevonden en uiteindelijk stonden we dan ook boven aan de steile klim. Klimmen was voor ons niet zo moeilijk hadden we ontdekt, maar de afdaling was funest voor onze knieen.
Omdat de midges deze dag ook hoogtij vierden, was het niet mogelijk om pauze te houden zonder ergens binnen te zitten. Daarbij kwam ook nog eens dat er slechts 1 hotel langs de route lag, precies in het midden. Dit betekende dat we pas na 3 uur lopen onze rugzakken konden afdoen en lekker binnen konden opwarmen in de walkerslounge van het hotel.
Zo’n walkerslounge is niet ongewoon in Schotland, waar iedereen met vieze schoenen welkom is, zonder dat je in het hotel hoeft te komen.
Binnen was het heerlijk droog en warm, want ook vandaag regende het af en toe. In deze pub kwamen we een paar Nederlanders tegen, die de route ook liepen, maar dan zonder rugzak. Zij hadden medelijden met ons en wensten ons veel succes voor de rest van vandaag. Na ruim een uur pauze en een kleffe sandwich, trokken we de regen weer in. We hadden wel weer nieuwe energie opgedaan en de laatste 3,5 uur hebben we ook aan een stuk doorgelopen. Ondertussen kwam Loch Lomond ons wel de neus uit, want al twee dagen hadden we links van ons het meer en rechts van ons een rotswand. Gelukkig was Beinglas een boerderij die aan het einde van het meer stond, en na nog een vrij lange afdaling kwamen we met een zonnetje aan bij de boerderij.
Snel de tent opzetten ivm de midges, de schoenen uitdoen, de voeten inspecteren op blaren en dan de pub in. In de pub kwamen we weer de mensen tegen die we ‘s middags ook al hadden gesproken en het bleek dat wij het niet eens zoveel zwaarder vonden dan zij.
Binnen hebben we weer genoten van een heerlijke maaltijd en ons eerste biertje van de tocht. Wat slaat zoiets snel in na een dag zwaar wandelen!
De nacht verliep prima, geen lawaai om ons heen, dus we konden weer goed bijslapen van de vorige nacht.

Dag 5 Beinglas – Ewich (Crianlarich)
afstand: 10 km
looptijd: 2 uur en 30 min
stijging: 284 m

In de ochtend hebben we bij het winkeltje een voorraadje blarenpleisters ingeslagen en een lunch voor die middag. Want de blaren begonnen nu toch wel op te komen.
Na goed te hebben ontbeten met een real Scotch breakfast en onze voeten te hebben verzorgd, gingen we met stralende zon op weg.
De route zou vandaag gestaag stijgen, dus geen steile klimmen vandaag. Dat was ook wel nodig na gister, want 23 km was toch wel wat veel van het goede.
We hebben heerlijk rustig aan gedaan en veel genoten van korte pauzes op mooie plekjes.
Er was deze dag slechts een moeilijk punt, waar we onder het spoor door moesten en waar alleen een schapentunneltje was. Voor Sander was dit een opgave, want met een ruime 1.90m aan lengte is zoiets best moeilijk.
Daarna kwamen we nog een stel koeien op de weg tegen, maar zij waren wel gewend aan raar uitziende wandelaars en lieten ons met rust.
Eigenlijk vormden de etappe van vandaag en die van gister een grote etappe, maar wij hadden hem van te voren al geknipt in twee stukjes. Dat betekende dag we al vroeg op onze eindbestemming kwamen en daar alle tijd hadden om te genieten van de natuur.
Ook deze nacht zouden we wildkamperen, maar omdat we zo vroeg waren aangekomen, besloten we dat we deze avond eens konden gaan proberen om een kampvuurtje te maken.
Helaas was al het hout door en door nat en produceerden we alleen rook en geen vuur. Dan nog maar een potje kaarten en weer lekker onze slaapzak in.

Dag 6 Ewich – Tyndrum
afstand: 10.5 km
looptijd: 2 uur en 50 min
stijging: 120 m

Wakker worden onder een stralend blauwe hemel en midden in de natuur, dat was wat wij van deze vakantie hadden verwacht. Ewich was dus een van de mooiste plekjes waar we hebben overnacht, want hier kwam onze verwachting uit.
Wij lagen om 9 uur nog heerlijk in onze tent, terwijl we al wandelaars hoorden langskomen die ons voor langslapers uitmaakten. Maar waarom zo vroeg opstaan en heel vroeg op de eindbestemming aankomen, als je ook rustig aan kan doen en rond etenstijd daar kan aankomen?
Rond 11 uur gingen we op pad, met alweer een rustige dag voor de boeg.
Het ging ook allemaal prima, totdat Sander last kreeg van zijn heup. Daarvoor hebben we maar een extra pauze ingelast, gewoon omdat het nodig was. Gelukkig was deze dag ook niet heel zwaar en konden we rustig aan doen.
Ons eindpunt lag in het dorpje Tyndrum, waar we aankwamen op een prima camping (met douche) en er zowaar een dorpje was waar je wat boodschappen kon doen.
Op de camping stonden ook weer wandelaars, en we kwamen in gesprek met een Canadese vrouw die in haar eentje liep. Zij was al wat gewend qua wandeltochten, maar vond deze route toch ook niet niks. Wij hadden dan wel geen vergelijkingsmateriaal, maar voor ons viel het tot nu toe eigenlijk allemaal wel erg mee, we hadden het zwaarder verwacht.
Op de camping konden we onze telefoons (annex camera’s) eindelijk opladen en ook hier was er nog een andere oplossing voor de midges, waar we ondertussen wel genoeg van hadden.

Zij verkochten hoofdnetjes en dat was echt een uitkomst. Nu konden we buiten zitten met een zwerm midges om ons heen, zonder dat ze in onze neus en oren kropen.
Omdat we vandaag niet zo ver hadden gelopen en we nog wat energie in onze benen hadden, besloten we om nog even het dorp in te gaan om daar wat te gaan eten.
Na een leuke avond met warm eten, een potje kaarten en praten met lopers met meer ervaring, kropen we zeer tevreden onze slaapzak in.

Dag 7 Tyndrum – Inveroran
afstand: 14.75 km
looptijd: 4 uur
stijging: 178 m

Vandaag stond er weer een wat langere afstand op de planning. En vanaf vandaag zouden we ook meer op de hoogvlaktes gaan komen, wat betekent dat het vlakker ging worden, maar ook kouder. Vergezeld door een miezerige regen hesen we onze tassen we op de rug en begonnen we aan een tocht door een redelijk eentonige omgeving. Er stonden namelijk nog maar weinig bomen en de begroeiing bestond vooral uit struikjes en heide.
De miezerige regen ging over in stortregen, waarbij we niet eens de tijd hadden om fatsoenlijk onze regenpakken aan te doen. We waren dus nogal doorweekt, toen we aankwamen bij het geplande eindpunt van die dag, maar omdat het nog vroeg in de middag was, besloten we verder te lopen na een goede pauze.
Tijdens de warme chocolademelk in de pub besloten we dat we ook maar wat moesten eten daar. Dat viel echter erg tegen qua hoeveelheid wat we kregen voor de prijs. Het was namelijk alsof we in een sterrenreataurant waren gaan eten, zo klein waren de porties. Dan maar nog een extra reep die we zelf hadden meegenomen.
Na deze pauze hadden we nog een fikse klim voor de boeg, maar lekker warm vol energie gingen we weer op weg. De hevige regen was ondertussen ook opgehouden en de klim van 175 m was dan ook zeer goed te doen.
Na weer een wat moeilijkere afdaling kwamen we bij Inveroran uit, een dorpje dat bestond uit niet meer dan 2 huizen en een B&B. Een eindje verderop mochten we ons tentje gratis opzetten en we doken gelijk de B&B in om op te drogen.

De walkers bar stonk naar muffe sokken en zweetvoeten, want wij waren niet de enigen die daar gingen opdrogen.
Binnen kwamen we in contact met twee andere Nederlanders, die net als bijna iedereen de route liepen zonder rugzak. Wij vroegen ons nu echt af waarom iedereen het te zwaar vond om het met rugzak te doen, want ons beviel het allemaal goed.

Dag 8 Inveroran – King’s House Hotel
afstand: 15.25 km
looptijd: 3 uur en 35 min
stijging: 138 m

Ook deze dag begon met een zwaar bewolkte lucht, maar gelukkig was het wel droog. Omdat we bij de B&B zouden ontbijten, moesten we vroeg op, maar dat betekende ook dat we lekker vroeg op pad konden gaan.
Vandaag zouden we de echte hoogvlakten overgaan en dat hebben we geweten. Zonder beschutting van bomen of omliggende bergen, waait het toch wel erg hard en was het ook goed koud.
We hebben deze dag dus weinig pauze gehouden, omdat het gewoon te hard waaide om ons brandertje aan te maken om een soepje te maken. Slechts een keer vonden we een redelijk beschut plekje, waar we dan ook dankbaar gebruik van maakten.
Na de tocht over de vlakte wachtte ons nog een afdaling en we stonden alweer bij ons eindpunt, King’s House Hotel. Omdat de volgende overnachtingsplek een km of 20 verderop lag, besloten we hier te blijven en lekker de hele middag in de walkers bar te zitten.
Het was de hele dag droog gebleven, maar buiten zitten zat er niet in, omdat de midges hier de lucht zwart kleurden.

Dag 9 King’s House Hotel – Kinlochleven
afstand: 14.5 km
looptijd: 3 uur en 10 min
stijging: 175 m

Afgelopen dagen hadden we een goede training gehad over hoe we ons kampement zo snel mogelijk konden inpakken, zodat de midges ons niet te pakken konden krijgen. Dit bleek deze ochtend erg goed van pas te komen, want de midges waren er nog steeds.
Binnen 5 min waren we van in de tent zittend op pad.
Grote uitdaging van vandaag was The Devil’s Staircase, een heuvelrug waar we dwars overheen zouden gaan. De naam zegt het al, het beloofde een helse beklimming te worden. Deze beklimming is er bekend bij toeristen in Schotland, dus het wemelde van de mensen (zonder rugzak). Gelukkig hadden deze mensen allemaal medelijden met ons, omdat wij met rugzak de beklimming deden, en gingen ze allemaal netjes aan de kant, zodat wij in ons eigen tempo naar boven konden.
Sander vond de beklimming een eitje en snapte niet waar de naam vandaan kwam, maar Marieke had het een stuk zwaarder. Zij kwam dan ook bijna een kwartier na Sander op de top aan.
Bovenop trokken we de tweede protie beef jerkey open, die we bewaard hadden voor de moeilijke momenten van de vakantie. Na een korte pauze (door de midges) begonnen we aan de afdaling, die zich lang uitstrekte tot helemaal beneden in het dal, waar een dorpje lag waar we zouden overnachten en een rustdag zouden houden.
Na een uur of 2 afdalen, kwamen we aan op de camping, waar we genoten van een heerlijk warme douche en opnieuw de Canadese tegenkwamen.

Dag 10 Rustdag in Kinlochleven

Vandaag zouden we niet wandelen, maar genieten van een rustdag in het dorpje. We wisten dat de laatste etappe een lange dag ging worden en wilden daar goed voorbereid aan beginnen.
In het dorpje was echter niet veel te beleven, dus we hebben veel gekaart op de camping en wat nieuw proviant ingeslagen voor de dag erna.

Dag 11 Kinlochleven – Fort William
afstand: 22.5 km
looptijd: 5 uur
stijging: 400 m

De laatste wandeldag was aangebroken. Aan de ene kant een goed gevoel dat we het zouden gaan halen, aan de andere kant ook jammer dat het alweer voorbij was.
Maar we hadden nog een flinke wandeldag voor de boeg, dus het was nog niet helemaal voorbij.
We zouden vandaag vooral om een berg heenlopen en door een aantal bossen gaan, dachten we… Ook hier waren bijna alle bomen gekapt en lag het landschap er grauw en verlaten bij.
Wel jammer, maar toch bleef het landschap voor ons adembenemend mooi.
Omdat het vandaag redelijk hard waaide, hadden we eens geen last van de midges en konden we wanneer we wilden een pauze nemen om nog te genieten van de laatste dag.
Het einde van de route beloofde nog een fikse klim, maar daarna zouden we op de laatste camping aankomen. Maar fiks klimmen betekent ook fiks afdalen en na 10 dagen berg op berg af hadden onze knieen het helemaal gehad met afdalen. Deze afdaling was dus de zwaarste van de gehele route, maar uiteindelijk waren we er dan, Fort William.
Onze camping lag nog 5 km van Fort William af en we besloten de dag erna dan ook naar het officiele eindpunt te gaan. Maar we hadden het gehaald! Wij, twee onervaren wandelaars, hadden 150 km gelopen met rugzak! We stonden er zelf versteld van.

Dag 12 Fort William

Een rustig dagje in Fort William, dat was het plan. Lekker de toerist uithangen en naar het officiele eindpunt lopen. We zouden dit zonder rugzak gaan, omdat we twee dagen later toch met onze rugzakken daarnaartoe moesten om de trein terug te pakken.

Dag 13 Ben Nevis
afstand: ong. 6 km
looptijd: 6 uur
stijging: 1344 m

De Ben Nevis is de hoogste berg in Schotland en behoort niet officieel tot de West Highland Way. Maar omdat het zo dicht bij Fort William ligt en onze camping aan de voet van de Ben Nevis lag, zouden we ook hier een dag naar boven klimmen.
We waren rond een uur of 11 begonnen aan de wandeling en we zagen al mensen op gewone gymschoenen naar beneden komen, was de beklimming dan zo makkelijk dat je het in 2 uurtjes kon doen?
De route naar boven viel nogal mee, het was sommige stukjes steil klimmen, en sommige stukjes gestaag naar boven, maar wat ging dat makkelijk zo zonder rugzak. Als twee berggeitjes sprongen we omhoog. Dit duurde ongeveer 2.5 uur, en we snapten ook niet hoe die mensen dat zo snel konden doen.
We hadden de hele West Highland Way onze handschoenen en muts meegenomen, maar net op het moment dat je ze nodig hebt, vergeet je ze… Het was koud en winderig bovenop de top, maar wat een uitzicht hadden we daar!

Tot dat een wolk over de top dreef en we niks meer konden zien. De afdaling duurde langer dan de beklimming, maar beneden aangekomen waren we blij dat we het hadden gedaan. Later begrepen we dat maar weinig mensen helemaal tot de top gingen en dan velen al na een uurtje klimmen omdraaiden.

Dag 14 Terugreis

Vandaag zouden we weer teruggaan richting Glasgow. Morgenochtend moesten we namelijk al om 7 uur inchecken en dat zouden we niet halen als we dan pas uit Fort William zouden vertrekken.
In de ochtend hebben we nog een rondleiding gehad bij de whisky-stokerij van Glen Nevis en genoten van heerlijke whisky. Ook zijn we met de rugzakken bij het officiele eindpunt geweest om een foto te maken als bewijs voor het thuisfront.

We namen ‘s middags de bus terug naar Glasgow en onderweg konden we nog genieten van de plekjes waar wij afgelopen twee weken langs hadden gewandeld. Zo stonden we binnen 4 uur weer aan het beginpunt van onze vakantie, wat was dat raar! Twee weken loop je over een afstand en in 4 uur ben je weer terug.
‘s Nachts hebben we geslapen op het vliegveld om het budget een beetje te drukken en de volgende ochtend stonden we weer in Nederland waar een verbaasde moeder ons kwam ophalen, verbaasd omdat we het hadden volgehouden!