Hiking-info.net: Informatie over hiking, wandelen, buitensport,...

Dag 1 Couvin – Treignes (25 km)

Ondanks de vertraging van de trein naar Chaleroi was ik toch nog op tijd om de trein naar Couvin te halen omdat de NMBS zo vriendelijk om de trein naar Walcourt/Couvin te laten wachten. Terwijl ik per trein altijd maar dieper naar het zuiden van ons landje rijdt, flitst er een mooi winterig landschap voorbij: zonnetje, ijsplekken kortom prachtig wandelweer. Om 11:00u kom ik aan in Couvin en na even zoeken klim ik via een steile weg uit het stadje. Ik betrap mezelf erop dat ik al snel buiten adem ben en de kuiten protesteren, het is duidelijk weer te lang geleden dat ik nog eens stevig ben gaan wandelen.

Ik loop tussen de velden en zie in de verte een windmolen die de heuveltop een beetje ontsiert. Voor Bossu-la-fagne pik ik de GR op en sla ik af naar rechts in een modderig pad dat nog een beetje bevroren is. Het weggetje leidt me eerst langs de bosrand om er geleidelijk aan helemaal in op te gaan. Ik kom langs de lelijke windmolen en steek de drukke N5 over. Na een tijdje langs het bos gelopen te hebben op een rustige asfaltweg kom ik een bankje tegen waar ik even pauzeer met zicht op Petigny. Ik eet een stukje kaas en een energiereep. Na de pauze daal ik af tot in het stadje, passeer een speeltuin, zie een mobiele werkplaats met Belgacom techniekers. Vlak voor een bruggetje over het L’eau Noire gaat de GR in een weggetje dat omring is met bomen en evenwijdig met het riviertje loopt. Als de eerste huizen opdoemen maakt de GR een scherpe bocht naar links en begint aan een pittig klimmetje. Een motard komt met veel lawaai voorbij gescheurd de vredige stilte wild verstorend. Ik verbaas me weer over hoe warm het eigenlijk is, het lijkt wel lente. Ik had bijna beter een korte broek aangedaan. De weg klimt hoger en hoger en ik beland in een bos met mooie uitzichten over de lager gelegen vallei.

Ik ga verder over het pad en zie in de verte de torens van Nismes al verschijnen. Na een fikse afdaling waarbij mijn knieën protesteren kom ik in Nismes, een mooi rustig stadje. Ik steek het L’eau noire weer over via een mooi bruggetje en moet dan via een trap het stadje verlaten. Ik blijf stevig stijgen tot ik aan de Fondre des chiens kom, een groot rotsmassief dat ook de voorkant van de topogids siert. Ik sta even stil om te genieten van het uitzicht. Beneden in de kloof zie ik een familie waar de jongetjes de tijd van hun leven hebben. Met een glimlach op het gezicht stap ik verder. Ik passeer weer een drukke weg (N99) en na een groot bos door te gaan kom ik aan een plaatsje genaamd Berono. Ik kijk bedenkelijk naar het uur, ik ga me nog mogen haasten als ik voor het donker op mijn geplande bestemming wil geraken. Ik zet er dan maar fiks de pas in en als ik het bos uitkom zie ik een prachtig schouwspel. De zon is al aan het zakken en de bosrand aan de overkant staat precies in brand in de avondgloed. Via een zeer modderig veldweggetje ploeter ik verder tot in Olloy-sur-Viroin. Dit is een mooi dorpje aan de rand van de Viroin. In het bushokje voor de kerk neem ik een laatste pauze met een appel en een stukje chocolade. Aan de overkant hangt de plaatselijke punkbende blikjes bier te hijsen. Bij het verlaten van het dorpje kom ik een boer tegen die me erop wijst dat het vannacht koud gaat worden, ik bedank hem voor de raad maar zeg dat ik toch in het bos ga slapen. Na even tussen de velden gelopen te hebben kom ik de Viroin terug tegen die al wat breder is geworden. Ik blijf een hele tijd langs de oever lopen over een rotsachtig padje met glibberige stenen. Na een paar keer met moeite op de been gebleven te zijn moest het er toch eens van komen en schuif ik uit. Na een stevige vloek en de schade opgemeten (buiten een pijnlijk scheenbeen niets ernstig) te hebben toog ik weer op weg. Ik ben er nu vrij zeker van dat ik Treignes niet meer ga halen voor het donker, maar het is dan maar zo. Omstreeks 17:00u begint het al te schemeren en kom ik in Vierves-sur-Viroin, maar ik stap toch koppig door. De wit rode streepjes leiden me via een holle weg langs de bosrand verder. Ik verhoog mijn tempo en stap nu stevig door ondanks dat ik haast geen hand voor mijn ogen zie. Een uurtje later kom ik in Treignes aan en is het helemaal donker. Ik kan met moeite de streepjes volgen die me uit het stadje leiden. Even ben ik in de war omdat de markeringen me precies over privé-grond willen sturen, maar als ik het weggetje insla blijkt het toch een smal padje te zijn. Ik loop op de flank van een heuvel door het hoge gras en heb spijt dat het al donker is. De foto in de topogids beloofde dat dit een mooi stukje ging zijn. Het pad klimt in het bos, maar het is nog veel te steil om de tent ergens te kunnen zetten. Het pad blijft klimmen en er slaan constant takken in mijn gezicht. Na een tijdje als ik dieper het bos in ben, wordt het langzaam aan gelijkmatiger. Op een kruispunt met een aantal boswegen hou ik het voor gezien ik vind een redelijk vlak stukje op een open plek dat goed omringd is door naaldbomen en daar besluis ik de nacht door te brengen. Na nog wat gevloek en gepruts met stormlijnen staat de tent eindelijk recht en kan ik aan mijn avondmaal beginnen. Mijn gasbrander maakt wat sputterende geluiden ik hoop dat ik het nog 4 dagen uithoudt met mijn gasvoorraad.

Dag 2 Treignes – Soulme (26,5 km)h4.

Na een vrij koude nacht wat laat opgestaan dus wordt het ontbijt gereduceerd tot een blokje kaas en een stukje chocolade. Als ik rondkijk zie dat het overal wit ziet van de rijp en als ik de tent opruim valt er ook allemaal bevroren condens uit. In de zon is het echter al lekker warm. Het verschil in temperatuur tussen zon en schaduw is opvallend groot. Ik loop verder over de GR en als ik terug langs de Viroin loop besluit ik om mijn afwas te doen. Het water is ijskoud dus echt grondig doe ik het niet. Na een tijdje door het bos gelopen te hebben kom ik aan het gehucht Matignolle. Veel meer dan een straat met een vijftal huizen is het niet al lijkt het me wel lekker rustig om hier te wonen. Volgens het bordje sta ik hier op 220m hoogte. Ik loop richting Marzée over een veldweg die nog deels bevroren is. Ik kom een geparkeerde auto tegen met een bak jupiler in, maar van de eigenaar is geen spoor te bekennen. Rond de middag kom ik aan in Marzée. Ik drink en pintje in een café en vul ineens mijn waterzak terug bij. Ik loop terug tussen de velden als er ineens koeien op het pad liggen. Ik nader zachtjes om ze niet te doen schrikken en de meesten blijven rustig voort kauwen al is er toch een schichtig dier dat gaat lopen. Ik loop door een bos dat bezaaid is met braamstruiken, jammer dat het nog geen braambessentijd is.

Ik verlaat het bos en loop nu over een “graat” in oostelijke richting. Als ik een uitkijktoren tegenkom kan ik het niet laten om erin te klimmen. Je hebt prachtige uitzichten. Ik ben nu vlak bij de Franse grens en kan vanuit de toren de Maas zien die nog maar een klein riviertje is. Over een lang recht veldweg bereik ik Hierges in Frankrijk. Ik heb uitzicht op een mooi kasteeltje maar een kwartier later sta ik al terug in België. Bij het verlaten van Vaucelles raak ik even in de knoop ik kom nu echt op privé grond terecht want er komt een man mij de huid vol schelden. Wel typisch dat de eerste Vlaming die ik tegenkom een arrogante boer van jewelste is. Een paar 100 m verder vind ik dan toch de juiste markering en duik ik terug het bos in. Vlak voor ik Doische bereik wijzen de streepjes me naar rechts. Na al een tijdje op een lange weg gelopen te hebben zonder nog markeringen tegen te komen berkuipt de twijfel me dat ik toch verkeerd zit. Als ik een auto zie staan die net wil vertrekken vraag ik de weg. De man zegt dat ik al terug in Frankrijk zit. Ik ben dus helemaal verkeerd gelopen. De man is zo vriendelijk om me een stukje terug te brengen en tijdens de autorit zie ik de bewuste markering terug die me naar rechts heeft gestuurd. 5 meter verder echter wijzen de streepjes in de tegenovergestelde richting. Vreemde situatie! Dankzij de vriendelijke Fransman ben ik toch niet al te veel tijd verloren en kom ik om 16:00u in Vodeléé aan. Ik ga door een mooi bos tot ik in Soulme kom. Ik verwittig nog even het thuisfront dat ik vannacht waarschijnlijk niet te bereiken zal zijn omdat nu het kroonstuk van de tocht zich aanbied: meer dan 10 km door een groot bos met de Viroin als leidraad. Ik stap nog een uurtje verder maar als het dan begint de schemeren hou ik ermee op voor vandaag. Ik zet mijn tentje op vlak naast de Hermeton. Ondanks een weeral protesterende gasbrander maak ik toch nog snel een pastamaaltijd klaar. Met dank aan een tip van Joery op het hiking forum door het gasblikje om te draaien hoor ik al veel minder gesputter.

Als ik ’s nachts even uit de tent moet voor een snel plasje verbaas ik me over de prachtige sterrenhemel. Het is wel erg koud dus ik blijf niet zo lang staan om de hemel te bewonderen.

Dag 3 Soulme – Waulsort (23,4 km)

Volgende keer ga ik toch maar iets verder staan van een stroomversnelling want het lawaai van het water heeft me praktisch heel de nacht wakker gehouden. Ik pak snel in en ontbijt dan met een thuis voorbereid Cruesli mengeling. Daar het nog goed koud is vertrek ik snel om het wat warmer te krijgen. Voor me uit zie ik de eerste zonnestralen van de dag die het bos in een roodbruine gloed zetten. Het pad is nog grotendeels bevroren dus ik let goed op dat ik mijn voeten niet omslaag. Verschillende keren is het pad omgevormd tot een klein beekje dat in de Hermeton uitmondt. De zon speelt een mooi lichtspel tussen de bomen en ik geniet met volle teugen. Ik loop al een uur in het bos en er lijkt maar geen einde aan het pad te komen. Op een gegeven moment wordt het pad versperd door een grote rots. Je moet hier gewoon de heuvel opklimmen met behulp van een touw. Met mijn zware rugzak toch een hels karwei. Als ik boven ben loopt het zweet in straaltjes van me af. Nu komt echter het moeilijkste deel namelijk de afdaling, GR wandelingen hebben toch altijd wat avontuur in zich. Als ik terug de rivier bereik herneemt de GR gewoon de richting en slingert verder met de loop van de Hermeton. Na een tijdje wordt het bospadje smaller en moet ik vaker over omgevallen bomen klimmen. Het bos wordt minder dicht en ik heb een mooi uitzicht over de beboste hellingen rondom mij. Vlak voor ik het bos verlaat kom ik voorbij het lichaam van een (wilde?) kat. Er is duidelijk iets niet zo koosjer mee gebeurd want er is een vierkantje vel weggesneden. Ik vraag me toch af waarom de mens toch altijd zijn heerschappij moet aantonen tegenover de zwakkere soorten.

Om 12 uur stipt passeer ik dan de Molen van Hermeton. Ik besluit om in een trek door te stappen tot Hastière om daar dan middagpauze te houden. Tijdens een stevige klim voelen de benen wel wat zwaar aan, maar zolang ik geen pijn in de kwetsbare knieën voel maak ik me geen zorgen. Ik klim eerst via een holle weg die dan overgaat in een bospad tot een soort vakantiecentrum. Ik zie verschillende chalets maar veel volk is er toch niet aanwezig. Nu komt het minste stukje van de 4 daagse vind ik. Langs een lange asfaltweg die zich door de velden slingert, stap ik verder tot in het gehucht Inrémonts. Hierna daalt de GR zeer steil en even later zie ik de Maas terug. Ze is hier al de machtige stroom zoals we ze kennen en ik heb een mooi uitzicht op de Maasvallei en de abdij van Hastière. Omdat de Delhaize pas om 14:00u terug open gaat drink ik in een cafeetje twee fantas en vraag ineens om mijn waterzak te vullen. Om 14:30u steek ik de Maas over via een grote brug en verlaat Hastière met een rugzak die bijna 5 kg zwaarder weegt (3l water, 1 liter fruitsap, 0.5 l ice tea en wat snoepjes). De steile helling die ik nu op moet vordert maar traag door het meergewicht in mijn rugzak.

Ik steek drie keer de N95 over en bereik zo Blaimont. Ik ben het kleine gehuchtje snel door en langs de achterkant van een paardenwei bereik ik terug een bos. Naast een klaterend beekje daal ik af tot aan de Maas en de Barrage de Waulsort. Er zijn wat bankjes waarop een oudere mens een jupiler zit te drinken. Na een tijdje langs het jaagpad langs de Maas gelopen te hebben begint er weer een klimmetje en kom ik langs verschillende watervalletjes: ik zit in Lovin de Cascatelles. De wit rode streepjes blijven stijgen en slaan dan een nog steilere helling in. Dit is echt wel duwen en ploeteren met de rugzak op.

Het pad loopt richting Ladignan. Het is al bijna 17:00u dus ik begin toch stilletjes uit te kijken naar een geschikt bivakplekje. Het bos is echter vrij steil en de grote weg beneden maakt veel te veel lawaai naar mijn zin. Het bospad daalt weer een beetje en ik kom aan een uitzichtpunt waar je een prachtig zicht hebt op de Maasvallei. De GR slingert zich langs de heuvelrand en na een half uurtje hou ik het toch voor bekeken. Het plekje is niet ideaal, maar de benen willen niet meer mee. Ik zet de tent zo recht mogelijk op als in deze situatie mogelijk is en maak mijn eten klaar. Er zal blijkbaar toch nog meer gas in het blikje als ik dacht als is het volgens mij na deze maaltijd wel zo goed als leeg. Als ik de planning voor morgen erbij neem zie ik dat ik morgen nog maar een kleine weg te gaan heb slechts 13 km. Maar met de Rocher du Freyr, Rocher Bayard en de Citadelle van Dinant zijn er wel een aantal fikse kuitenbijters bij.

Dag 4 Waulsort – Dinant (15,2 km)

Als ik om 06:20u wakker word draai ik me toch nog even om in mijn warme slaapzak want buiten voelt het weer koud aan. Om 8:00u hijs ik me dan toch uit de slaapzak en pak ik snel in om te kunnen vertrekken. Het ontbijt is deze keer een appel en een graanreep omdat mijn Crueslizakjes op zijn. Ik volg nog steeds hetzelfde bospad van gisteren en al snel kom ik een paar ideale bivakplekjes tegen. Dit heb ik nu toch elke keer weer opnieuw ’s avonds geen goei plekje tegen komen, maar 5 m verder het ene ideaal plekje naast het andere. Als ik voorbij een niet afgesloten weide kom krijg ik al snel gezelschap van een BMW X5 die komt zien wat ik aan het doen ben. Ik stap rustig door over het pad en na een tijdje is de jeep terug verdwenen. Na een uurtje kom ik aan de ruines van Chateau Thierry. Na een paar fotos genomen te hebben ga ik weer verder en krijg ik gezelschap van de GR 126. Dit stukje heb ik al eens gedaan, maar omdat het zo’n mooi stukje is vind ik het niet erg om het nog eens te doen. Als ik terug aan de oevers van de Maas kom zie ik aan de overzijde weer de imposante rotsmassieven die zo kenmerkend zijn voor deze streek. Om 10:00u begin ik aan de klim van de Freyr. Ik kom een stel Vlaamse klimmers tegen die grappen dat het naar beneden gemakkelijker gaat. We zullen maar denken dat het nog vroeg is zeker en het humorniveau nog niet echt op peil staat. Als ik bijna boven ben passeer ik nog een groepje Waalse klimmers. Het eerste wat je ziet als je boven bent is de N95 en dus wat teleurstellend, maar als je wat verder terug in het bos loopt, kom je aan een prachtig uitzichtpunt over de Maasvallei. Voor me zie ik een voor het grootste deel nog bevroren vallei liggen die baadt in het zonlicht. In de verte zie een stadje blinken in de bocht. Ik vraag me af of het Hastière nog kan zijn.

Ik neem wat fotos, rust even uit, eet nog een energiereep en begin dan aan de afdaling. Het is gelukkig niet zo steil als de beklimming al kruipt het toch in de dijspieren en knieën. Omstreeks 11:00u bereik ik de eerste huizen van Anseremme. Ik dwars een speeltuin, ga over een pittoresk bruggetje dat de “haven” van Anseremme overbrugd en loop dan verder langs de oever van de Maas. Ik kom langs een aantal imposante villa’s die meer weg hebben van kastelen dan van woonhuizen, behoorlijk decadent naar mijn (bescheiden) mening. Aan de overkant zie ik verschillende groepen wielertoeristen het beste van zichzelf geven. Ik kom aan het punt waar de Lesse uitmondt in de Maas en een beetje verder kom ik aan de Roch Bayard. De legende met de 4 heemskinderen laat ik maar voor wat ze is, maar het blijft toch een intrigerend natuurverschijnsel. Het is al behoorlijk warm geworden en de klim verloopt dan ook iets moeizamer. Boven passeer ik een oud weerstation en beland in de buitenwijken van Dinant. De vorige keer dat ik hier stond was het bewolkt weer, maar nu loop ik in een t-shirt in de stralende zon. Een kalf van een Sint-Bernard loopt wild blaffend met mee, ik stel me toch wat vragen bij de omheining die me van het dier scheidt. Volgens mij springt het beest er vlotjes over als het zou willen. Ik loop verder langs een bosrand met zicht op de Maas tot aan de Citadelle. Zoveel valt er hier niet te zien dus daal ik al snel terug af via een asfaltweg tot aan de grote weg N936. Hier laat ik de GR markeringen voor wat ze zijn en loop naar het centrum van Dinant. Om het station te bereiken moet ik weer de Maas oversteken. Ik weet nog goed dat de laatste keer dat ik over deze brug liep de hagelbollen naar beneden denderden. Een half uurtje later vertrekt de trein naar Brussel en kan ik terugkijken op een geslaagde 4 daagse door een streek die ik nog niet zo goed kende, maar die zeker de moeite waard is.