Hiking-info.net: Informatie over hiking, wandelen, buitensport,...

Maandag 21 augustus 2006

De wekker maakt ons wakker om 04.00 u. Een uurtje later zitten we in de auto richting Zuid-Frankrijk. Gelukkig blijft het de hele weg droog en wordt het een vlotte rit. De meeste caravans rijden in tegenovergestelde richting, wij daarentegen hebben nog een weekje te goed. Omstreeks 13.30 u. naderen we Grenoble, en daar vangen we een eerste glimp op van het plateau dat we de komende dagen zullen veroveren. Als uitvalsbasis hebben we camping ‘les quatres saisons’ gekozen in Gresse-en-Vercors. Hier verblijven we de rest van de dag om uit te rusten van de rit. In het dorp heeft een circus de tenten opgeslagen, zodat kamelen, lama’s en andere exoten het straatbeeld bepalen. Eigenlijk wel een maf zicht in een bergdorpje. ‘s Avonds willen we nog eens goed gaan eten, maar de ‘kok’ van het restaurant heeft daar een ander idee over: een schoenzool met wat chips zou een entrecôte met frietjes moeten voorstellen en de wijn smaakt naar aangelengd vruchtensap. Hier komen we in ieder geval niet meer terug na de tocht. Als de zon weer achter de rotsgraat en de Grand Veymont verdwijnt, wordt het bitter koud, en kruipen we snel in de tent.

Dinsdag 22 augustus 2006

We laten de auto achter op de camping en om 07.50 u. zitten we op het busje naar Monestier. Hier nemen we de trein naar Grenoble, daar halen we net de bus met als bestemming Villard-de-Lans. Bij het uitstappen en de eerste meters naar het centrum worden we voor het eerst geconfronteerd met het gewicht in onze rugzakken. Het weer is prachtig en we doen eerst een terrasje aan. Bij de bakker nog wat broodjes halen en daarna op pad. Ik heb telkens moeite met de eerste klim van een tocht, en ook deze keer is dat niet anders. Onderweg naar Corrençon maken we het rekensommetje om te weten of we wel genoeg water bij ons hebben. Na enige twijfel besluiten we om in het dorp nog een liter water en wat fruit te kopen. Om 14.00 u. komen we in Corrençon aan en de enige winkel daar blijkt net de deuren gesloten te hebben tot 16.00 u. Aangezien we van hieruit nog maar 6 km voor de boeg hebben doen we nog maar eens een terrasje aan, en om 16.00 u. laten we uiteindelijk de bewoonde wereld voor enkele dagen achter ons.

We trekken eerst door een golfterrein, van waaruit nog enkele plaatselijke wandelpaden vertrekken. Na een uurtje komen we aan een monument dat de 45e breedtegraad aanduidt, halverwege de noordpool en de evenaar dus. Het handvol dagjesmensen is nu wel zo goed als verdwenen, en even later staan we aan de Cabane de Carret. Een groep jongeren (en kinderen) hebben de hut al ingenomen, maar wij waren toch van plan om de tent op te zetten: ik ben nogal gehecht aan mijn tentje. Omstreeks 20.30 u. is het zo goed als donker en kruipen wij in de tent.

Woensdag 23 augustus 2006

Na een slechte nachtrust (voor mij dan toch) en het inpakken van de bevroren tent besluiten we om eerst wat verder te lopen tot we een zonnig plekje tegenkomen. Het is immers nog te koud om hier te ontbijten. Een uurtje later komen we aan een heuveltje dat uitnodigend in de zon ligt, aan de rand van een grote open plek in het bos. We nemen een uitgebreide pauze om te ontbijten en om de tent te laten drogen. We genieten met volle teugen van het uitzicht en het weer. Nabij ‘la prairie de Darbounouse’ trekken we verder zuidwaarts de open plek over. Nabij Pot de Play buigt het pad weer iets naar het oosten en trekken we weer het plateau over, dit keer door ‘canyon’des Erges. Omdat hier geen wind staat, is het bloedheet, en het pad klimt redelijk naar omhoog. Net boven de col (nuja) vinden we een droomkampeerplekje, maar het is nog te vroeg om de tent op te zetten. De GR91 trekt verder zuidwaarts over enkele velden met rotsen bezaaid, dan weer door het bos. Het landschap is hier echt uniek. Net voor we aan Cabane de Jasse du Play aankomen, zien we de eerste mensen van vandaag. De weide rond de cabane zelf wordt ingenomen door enkele honderden schapen, met natuurlijk het nodige belgerinkel. We zetten onze tent op, op een vlak stukje iets boven de cabane. De zonsondergang vanaf het iets hoger gelegen heuveltje over het Vercorsplateau moet zowat de mooiste zijn die ik ooit gezien heb.

Donderdag 24 augustus 2006

We staan vroeg op en ontbijten uitgebreid in het zonnetje. De oostkant van de graat ligt een beetje in de mist wat een prachtig beeld geeft in de ochtendzon. Vandaag staat de beklimming van de Grand Veymont op het programma, en dus gaan we snel op pad. Net voor we de klim naar Pas de la Ville, een col in de rotsgraat, aanvatten, vullen we onze drinkbussen aan een bronnetje. De klim naar de col verloopt vlot, enkele gemzen kijken toe hoe we onze rugzakken naar boven zeulen. Op de col hebben we een mooi uitzicht over het plateau en aan de andere kant over Gresse-en-Vercors. De wind die er staat is verschrikkelijk koud, daarom trekken we snel verder naar de top. Hier loop het mis: we raken van het pad af, en even later klauteren we over de rotsen. Gezien de zware rugzakken voel ik me toch niet op m’n gemak, maar dan vinden we het pad weer terug. De top boven ons ligt in de wolken, en de wind lijkt ons van de berg te willen blazen. Een klein uurtje later staan we op de top, van het beloofde uitzicht zien we natuurlijk niets door de mist.

Na een korte pauze dalen we terug af langs de zuidkant, en al spoedig zijn we terug uit de mist. De wind blijft wel keihard doorrazen. Als we even later tussen een kudde gemzen lopen is het ‘leed’ snel verdwenen, en als toetje krijgen we ook nog enkele vale gieren te zien, die boven de kudde blijven cirkelen. Of zouden ze ons in het oog houden? Terug beneden rusten we even uit, op een plekje uit de wind. Ondertussen hebben we een schitterend zicht op de Mont Aiguille. We trekken opnieuw westwaarts het plateau over, door een heel ander landschap. Het lijkt hier wel een aangelegd park. We vinden de GR91 terug, en omzeilen de ‘ la Grande Cabane’. Anderhalf uurtje later komen we aan de cabane de Pré-Peyret, een zeer mooi gelegen kampeerplekje. ‘s Avonds laat komt er nog een ruiter aan, zijn paard staat de hele nacht rondom onze tent te grazen. Een hele geruststelling dat er iemand over ons waakt.

Vrijdag 25 augustus 2006

De laatste dag alweer. We trekken noordoostwaarts richting pas de la Bachassons. De lucht is helder, het zonnetje schijnt, maar er staat nog steeds de verschrikkelijk koude wind die we gisteren ook al mochten meemaken op de top van de Grand Veymont. De Mont Aiguille staat als een trotse punt in de lucht en trotseert de wind moeiteloos. Op de col is het bijzonder guur, en we vinden er weliswaar tientallen edelweises. De geplande rustpauze annex ontbijt laten we voor wat het is en we dalen door een ravijn af naar beneden. Tijdens de afdaling hebben we een schitterend zicht op het massief “les Ecrins”. Wanneer we een plekje uit de wind vinden, maken we van de gelegenheid gebruik om te ontbijten, de laatste soep en mueslibars gaan eraan. De rest van de afdaling verloopt rustig doorheen het bos, al was er één heikel punt waar het pad verdwenen was in een ravijn, maar al bij al viel de oversteek van dat ravijn nog mee. Het bladerdak liet ons af en toe even genieten van het uitzicht op de Mont Aguille. In de namiddag komen we terug op ‘onze’ camping aan waar we onze auto terugvinden. ‘s Avonds trakteren we onszelf in op een biertje en raclette in het andere (betere) restaurant in Gresse. De dienster heeft blijkbaar door dat we honger hebben en vraagt tot tweemaal toe of we genoeg hebben.