Hiking-info.net: Informatie over hiking, wandelen, buitensport,...

Donderdag 19 juli 2007: inkopen doen

• Ryanair van Charleroi naar Prestwick – met de trein naar Glasgow – met de bus naar Milngavie
• Overnachting in Best Foot Forward te Milngavie

De aanreis dag werd aangewend om inkopen te doen. De vlucht met Ryanair was in de voormiddag en je krijgt nog een uur extra met het uur verschil. Eten op de luchthaven. Daar overkwam onze eerste Schotland ervaring. Namelijk als je wil eten ga je naar de bar om te bestellen en betalen. Even later komen ze je eten brengen. Dus als je dat niet weet, zit je daar even te schilderen voor je doorhebt dat ze je niet komen bedienen.
Via het wereld wijde net kan er opgezocht worden waar er Tesco’s zijn. Dit is een van de supermarkt ketens van over de plas. De b&b formule is immers geen vol pension. Dus moeten we nog voor eten onderweg zien. Voor we vertrokken was er al besloten om een maal per dag te gaan eten en een maal zelf een maal te voorzien. Zodoende moet er niet met een brander gesleurd worden.

Na de aankopen en de installatie in de b&b gaan we op zoek naar eten. Bij het begin van de whw is er een Costa. Een aanrader. Mega grote tassen met lekkere koffie en chocomelk. Wij waren direct verslaaft want overal in Schotland hebben we de Costa opgezocht.

Verder de winkelstraat af is er een fish en chips. Om nog niet helemaal ondergedompeld te geraken in een ‘vreemde cultuur’ hebben we maar een pizza besteld.

Vrijdag 20 juli 2007: vlak

• Van Milngavie naar Drymen
• Afstand 19.5 km
• Overnachting in Glenalva te Drymen

Ochtend. We staan op, doen de noodzakelijke dingen en gaan naar de ontbijt tafel. Onze gastvrouw vraagt welke vlag dat we op onze tafel willen; de Belgische of de Vlaamse? Wat maakt mij dat nu uit, ik slaap nog. Het wordt de Vlaamse. Blijkt er op de tafel naast on een Nederlandse vlag te staan. Hollanders, dat vind ge dus overal ! Het blijkt een sympathiek koppel te zijn.
Ontbijt; verdere onderdompeling in een ‘vreemde cultuur’. De vraag is of we een schots ontbijt willen. Euh, ok dan maar zeker. De plaatselijke specialiteit van de blijkt scrambled eggs met salomon te zijn. Oef, wat een calorie bom. Maar het is toch lekker.
Start. Terug richting die Costa dus. Daar vertrekt de way. Na de gebruikelijke begin foto vertrekken we langs de rivier. Schotten zijn echt vriendelijke mensen. Direct roept iemand ons al na dat de rugzak van m’n kameraad nog openstaat. En we moeten langs de rivier af. Direct lopen we verkeerd. Reden is dat er overal plaatjes staan met whw. Maar er zijn er voor de automobilisten die het beginpunt aanduiden en voor de wandelaars die de echte way aanduiden. Dat was niet direct duidelijk maar een rivier volgen kan iedereen dus we belanden op het goede pad.

Ons moto wordt “Het is altijd vlak en rechtdoor.” Vandaag klopt dat nog ongeveer. Schotland is geweldig groen. Bij een meertje wordt de eerste stop gehouden. De reden hiervoor is dat de batterijen van de gps plat zijn en er gewisseld moet worden. Het is het eerste gebruik van mijn gps. De bedoeling is om mocht er mist komen opzetten we nog weten waar we zijn. Ik heb nog nooit in een ‘white out’ genavigeerd. Nu de kans dat we dat gaan tegenkomen is miniem wegens zeer goed en, naar Schotse normen, zonnig weer. Maar het kan nooit kwaad om ermee te oefenen. Alle ja, mijn kameraad oefent ermee. De volgende 3 dagen loopt ie met zijn neus op de gps.

Na een weg over te steken vangen we de eerste glimp op van een heuvelachtig landschap. Maar toch mist, tiens. Oh ja, in het Verenigd Koninkrijk rijden ze links. Dus kijk de verkeerde kant op als je een weg over steekt. De rest van de vakantie kan ik hier maar niet aan wennen. De eerste dag eindigt over een klein heuveltje en de b&b ligt langs de way. Schoenen en stokken blijven in het eerste vertrek staan en we krijgen koffie van onze gastvrouw. Wanneer we die aan het opdrinken zijn vallen onze Hollanders ook binnen. Na wat te keuvelen bij de koffie kom ik te weten da ze ons nog enkele dagen gaan vergezellen. Maar ze doen er een dag langer over, dus vanaf Kingshouse lopen wij een dag voor.

Het dorp wordt verkend. Hier is er een kleine outdoor shop. Dus als je nog iets vergeten bent is het nu de moment. Wij gaan op zoek naar avond eten. En we laten ons Schots eten voorschotelen, of toch een poging. De Schotten hebben vreemde eetgewoonten kwestie van combinatie van eten. Maar het smaakt best.
Later die avond nemen we een kijkje in the Clachan. Een zeer oud cafe. Het lokale bier wordt geproefd en valt mee. Hier kan ik mee leven. Na een tijd begint het me op te vallen; er is een algemeen rookverbod. Ook in cafe’s.

Zaterdag 21 juli 2007: eerste bult

• Van Drymen naar Rowardennan
• Afstand 22.5 km
• Overnachting in Colliemhor Cottage te Rowardennan

Overnieuw; ei met zalm als ontbijt. Oef!
Voor vandaag lopen we een stuk door het bos. Om dan Conic Hill te beklimmen, 360m. De eerste dag loop je nog in de lowlands. Vanaf vandaag begeef je jezelf in de highlands.

In de aanloop naar Conic Hill komen we twee Deense jongens tegen. Ze lopen met rugzak zeer zeer traag. Wanneer ik hun inhaal doen ze mij stoppen. Blijkt dat de ene verschrikkelijke pijn heeft in zijn knieën. De ander vraagt mij hoe onze bagage getransporteerd wordt vermits we maar met een dagrugzak rondlopen. Dus op zoek naar dat telefoon nummer van het bagage transport. Ze programmeren het in hun gsm. Ik zeg hun nog dat ze tot Balmaha moeten lopen en daar hulp gaan zoeken. Geen idee hoe het hun verder vergaan is maar dat zag er echt niet goed uit.

De whw loopt niet over de top van de heuvel. Maar het is toch tijd om eens pauze te houden. Dus klimmen we maar tot de top. Dan wordt Loch Lomond zichtbaar, aka ‘largest freshwater loch’. Dit meer zal de verdere twee dagen ons uitzicht worden. We lopen erlangs naar het noorden.

Te Balmaha wordt er in de Oak Tree Inn gegeten. Aan de hand van onze whw gids wordt er beslist om hier te eten en niet ‘s avonds in het Rowardennan hotel. Onderstaande foto toont een typisch Schots gerecht. Te verkrijgen in zowat iedere drankgelegenheid. De kwaliteit is beter dan McDonalds of Quick.

Na ons buikje gevuld te hebben duiken we het Millennium Forest in. Even zijn we de whw wegwijzers kwijt maar met langs een meer te lopen kan je niet echt missen. Verder naar het noorden is de way nu echt zoek. We lopen over het strand. Even later kom ik tot de conclusie waarom de way weg is: hij is gewoon weggespoeld.
Het loopt al tegen zessen aan en we zijn nog steeds niet in Rowardennan. Ook is de aanduiding van waar onze b&b ligt niet echt duidelijk in het gidsje van Te Voet. Als ik op de kaart afga ligt dat enkele kilometers ten zuiden van Rowardennan. Maar het gidsje zegt om tot Rowardennan te lopen en dan over de weg terug te keren. We doen dat en merken dat we nog een heel stuk terug moeten. Waarschijnlijk door het vele lawaai wat we maken komen onze Hollanders ook uit het bos piepen. We overnachten immers in dezelfde b&b en ze moeten ons herkend hebben.
Aangekomen in de b&b doen we onze schoenen uit. En dat gebeurd normaal gezien met de nodige spoed. De midges hebben ons gevonden en ze laten ons niet met rust. Dan horen we tot onze grote verbazing “Opschieten.” Wow, wat is dat? Het blijkt dat onze gastvrouw Nederlandse roots heeft. En m’n kameraad was wel heel langzaam zijn schoenen opzij aan het zetten was zodoende dat er een hoop midges van geprofiteerd hebben.

Zondag 22 juli 2007: marginaal

• Van Rowardennan naar Inverarnan
• Afstand 22.5 km
• Overnachting in Rose Cottage te Inverarnan

‘s Morgens is er weer een Schots ontbijt. Spek, eieren, bloedworst, tomaat, geroosterd brood, jam, koffie, ontbijtgranen,… Honger lijden kan niet.
Van Balmaha tot Rowardennan ligt er een verharde weg langs het meer. Ten noorden van Rowardennan is er alleen maar een 4×4 weg. De whw gaat hier langs het meer af. Dit staat bekend als het zwaarste stuk. Nu aan de ontbijttafel wordt het ons afgeraden langs het meer te lopen. Het water heeft in de winter hoog gestaan en er zijn delen van de way weggespoeld.
We gaan op pad. We lopen via het hoge pad maar de afsplitsing naar het lager gelegen pad zijn we nooit tegen gekomen.

Sinds ergens 2005, toen de Schotten een deel zelfbestuur gekregen hebben, is er een wet gemaakt die kamperen toelaat. Maar je moet de natuur respecteren. We komen hier langs een stuk openbare wildkampeer plaats en het is er smerig. Wc papier in het rond, de sporen van open houtvuurtjes, de afvalzakken die in het rond slingeren, de lege drankverpakkingen die evengoed rondslingeren,… Jakkes. Schotten die hun eigen outdoor code aan hun laars lappen.

The weather is midgie. Hier gedemonstreerd door mezelf. Van de moment dat je stil staat komen die verrekte beesten op je af. Mooi uitzicht, schone natuur maar je kan er niet echt van genieten met die vermaledijde beesten. Het wordt een walking-mep-veeg lunch.

1. Je kan van dat spul op je smeren om de insecten weg te houden maar de midges trekken zich daar niet veel van aan.
2. Je kan ook deet gebruiken maar dan vergiftig je jezelf erbij. Je raakt je vel wel eens aan en met die vingers eet je jou eten op.
3. Wat wel doeltreffend is is veel beharing. Weeral een voordeel voor de mannen. De midges kunnen niet goed vliegen of kruipen en raken hopeloos de weg kwijt in beharing.
4. Nog een andere oplossing is body skin so soft. Oftewel vettige badolie die je op je smeert waar de midges in verdrinken. Maar jij bent dan ook vettig. Te koop in de beter Schotse winkel.
5. Wat ook nog zou moeten helpen en nieuw is is een patch die een of ander vitamine B zou afgeven. De midges zouden je dan niet appetijtelijk meer vinden.

Tot zover de theorie. Uiteindelijk zijn we gebeten door die beesten. Dat jeukt. Maar in een echte zwerm zijn we niet terecht gekomen. Volgend jaar gaan we op vakantie in een niet midge gebied.

Dan denk je zo dat je in the middle of nowhere aan het wandelen bent. Ja vergeet het. Whoesch, whoesch, vroem, whoesch,… Jengel, jengel uit een speaker.
Je loopt dan wel op een plaats waar het een aantal kilometers is naar de bewoonde wereld maar aan de andere kant van het meer loopt een drukke weg die dat de lowlands, Glasgow, verbind met de higlands, Fort William – Oban. Daar rijdt veel verkeer over en over dat vlakke meer hoor je dat zeer goed. Een andere geluidsvervuiling is de toeristen die op de boot zitten op zoek naar een glimp van Rob Roy’s cave. Het regent niet dus zitten ze boven op de boot en hun gids is met een speaker uitleg aan het geven. Dat hoor je dus ook.
Gelukkig is er nog altijd die mooie natuur. En die ene boom die de way nog niet wil prijs geven aan het water van het loch.

In onze b&b aangekomen vraagt een Schot ons of wij de ambulance besteld hebben. Het blijkt dat de broer van onze gastvrouw gevallen is met afdalen van een rots. En men is hem aan het vervoeren van de rots naar de weg waar dus de ambulance staat. We gaan onze kamer op en vallen het gastgezin niet meer lastig. Ondertussen is het wel duidelijk dat het papiertje in de kamer ingevuld moet worden met de voorkeur voor de inhoud van je ontbijt voor morgen.
In een zeer donkere taverne wordt er gegeten. Daar zijn ze trots dat Rob Roy hier nog geweest is. Het eten is vettige goed en alle sausjes worden uitgeprobeerd. Ik moet toegeven dat de Schotten toch wel over wat betere sauzen beschikken dan hier in Belgiëland. De bediening gebeurd door niet onknappe gasten in kilt.

Maandag 23 juli 2007: ijsje

• Van Inverarnan naar Tyndrum
• Afstand 21 km
• Overnachting in Tich na Froach te Tyndrum

Ochtend. Aan de tafel schijnt de zon me fel in de ogen. Buiten gekomen en het is prachtig weer. Op een Schots ontbijt wordt er met de volgende dagtocht aangevangen.
Weer verbaas ik mij over de natuur. Zeer, zeer mooi. Maar blijf er niet bij stilstaan of de vriendjes komen weer aanvliegen.

De way flirt nu een hele tijd met de spoorlijn en de rivier in Glen Falloch. Er is een tunneltje om onder het spoor door te kruipen. Ganzenpas is ideaal. De volgende tunnel is een grotere variant. Eenmaal aan de andere kant van de rivier klimt de way langzaam het dal naar boven. Een oude militaire weg wordt bewandeld. Je kan dat vergelijken met een Romeinse heirbaan. Maar dan de Schotse en enkele eeuwen nieuwere versie. Het loopt een stuk gemakkelijker dan het zompige veld maar na een tijd is het wel best hard onder de voeten.
Ook is men hier bezig met het aanpassen van de hoogspanningsleiding. Maar vandaag is de way niet afgesloten of omgeleid. Een hele hoogspanningsmast staat in de stelling.

Het is warm. Na een tijd begin ik te dromen van een ijsje. De map geeft aan dat in Auchtertyre iets moet zijn wat een winkel moet lijken. Het is een soort camping winkel maar wat staat er aangegeven? … Juist, ijsjes! Nu nog door een veld blatende schapen lopen en we houden pauze. Hmmm, ijsje. En geen midges hier op het terras.

In de blakende zon vangen we het laatste stukje aan voor vandaag. Op naar Tyndrum. Hier moeten we echt zoeken naar onze b&b. Maar na wat gezoek en het gokken waar een pijl exact naar wijst komen we toch aan. Het is nog vroeg, 15h a 16h, en onze gastvrouw is een beetje verrast dat we er al zijn. Luxe deze keer; een bad te beschikking. Daar wordt gebruik van gemaakt.
Bij de verkenning van het dorp lopen we naar de locale winkel. Deze winkel in Tyndrum is een must om inkopen te doen. De volgende winkel is 2 of 3 dagen lopen in Kinlochleven.
Het avondeten is een moeilijk besluit. Wegens het overaanbod aan keuze. Uiteindelijk wordt het een grill – pub. Hmm, lekkere geroosterde kip.

Dinsdag 24 juli 2007: lange stapdag

• Van Tyndrum naar Kingshouse
• Afstand 30 km
• Overnachting in Kingshouse Hotel te Kingshouse

Ook deze ochtend straalt de zon neer over Schotland. We maken ons op voor de langste wandeling van onze trip. Hiermee verliezen we ook onze Hollanders. Zij blijven halverwege overnachten in het Inveroran hotel. Wij lopen door tot Kingshouse. Omdat het 30km is over niet vlak terrein heb ik een tijdschema voorop gesteld. Zodoende dat de pauzes niet te lang uitlopen en we goed op tijd in ons hotel geraken. Vanaf het Inveroran hotel tot Kingshouse is er niets. Plus de kaart belooft dat er naast de weg moerassen liggen.

Het eerste gedeelte is wat eentonig. De way loopt over de militaire weg aan de andere kant van de spoorlijn dan een drukke weg. Dus je hoort nog al wat verkeer voorbij komen. In het gehucht Auch loop je wat verder van de weg af en is het terug rustig. Hier maakt de west highland spoorlijn een grootte bocht. De trein kan maar een bepaald hoogteverschil overburgen over een bepaalde afstand. En dat hebben ze hier gedaan zonder al te veel bruggen te bouwen. Is wel grappig om te zien.
Enkel Schotten komen ons tegen. Wat opmerkelijk is dat deze jongens met rugzak in ontbloot bovenlijf lopen. Had ik al gezegd dat het warm was vandaag?

Aan de Bridge of Orchy dachten we te picknicken. Maar ‘the weather is to midgie’ zoals twee Schotten het zeggen. Ze zijn direct terug in hun wagen gedoken. Vanaf de brug klim je door een bos naar boven. De way komt niet over Mam Carraigh maar als je daar langs komt stop even en loop de paar meter naar de top op. Zeer mooi uitzicht over Loch Tulla. Je kan ook al een heel stuk van de way zien liggen.

Het is 12h55 als we Inveroran hotel passeren. Het tijdschema voorzag dat we hier om 13h zouden passeren. Het tempo is dus ok. Van de moment dat je de old drove road inslaat is er een bordje dat je zegt dat devolgende camping 10 miles lopen is. En als je er niet zeker van bent dat je dat aan kan je best terug draait. Nu ja. Je denkt dan in the middle of nowhere te lopen en er komt je een hond tegemoed. Even later zie je zijn baas. Die steekt in een geel frakske aan de zijkant van de weg bijna in een riviertje. Zijn collega loopt rond hun jeep te sleuren met materiaal. Ze blijken om de 10 jaar de bruggen van dit gedeelte van de way te onderhouden. Lees ze terug bijeen te metselen. En er blijken 16 bruggen te zijn. Tegen de tijd dat we aan Kingshouse zijn hebben we er 15 geteld. Oftewel hebben we er een over het hoofd gezien oftewel hebben die Schotten ons een grap verteld. We zijn niet teruggelopen om ze opnieuw te tellen.

Een blik op de kaart leert mij dat een groot deel van de way nu door een soort moeras (veen?) loopt. Dit is niet de plaats om van de way af te wijken. Wanneer ik een kleine boodschap doe naast de weg zakken mijn schoenen steeds dieper en dieper weg. Een ander nadeel hiervan is dat er dazen zitten. En in tegenstelling tot de midges kunnen deze wel vliegen. Om de haverklap steekt een van die beesten. Nog een reden om met een lange broek door Schotland te lopen.

Aangekomen in Kingshouse kijken we al naar de koffie uit. In iedere b&b was er een waterkoker, tassen, oploskoffie en dergelijke aanwezig. In Kingshouse ook maar de binnenkant van de waterkoker is echt bruin. Nu bevat het water daar wel veel ijzer maar met de waterkoker uit te spoelen werd die niet echt zuiver. Deze keer hebben we de koffie laten staan.
Eten gebeurd in de bar. De kampeerders worden niet toegelaten in de bar van het hotel maar hebben een eigen climbers bar. Vrij vertaald; vuile voeten cafe. In het hotel is er ook een publieke pc met internet verbinding. Toch eens zien wat de renners in de tour de france aan het doen zijn.

Woensdag 25 juli 2007: slecht weer

• Van Kingshouse naar Kinglochleven
• Afstand 14.5 km
• Overnachting in Edencoille Gurest House te Kinlochleven

Opstaan. Ik voel me niet goed. Wanneer ik de ontbijttafel bezie voel ik me nog slechter. Mijn maag is het dankbaar dat het deze keer alleen maar wat cornflakes wordt. Dat Schots ontbijt weegt na een tijd toch wel zwaar door.

Buiten gekomen en het is slecht weer. Dju. We vertrekken dan maar met de regenhoes al over de rugzak getrokken. Nog niet goed vertrokken of er is een regenboog te zien. Wie fotografeert hem eerst…

Het eerste stuk loopt weer langs de weg. Hier flirten we met de regen; komt ie of komt ie niet? Het besluit dan toch maar om te gaan regenen. Even later besluit het om harder te gaan regenen.
De way neemt een bocht en gaat omhoog. Dit is Devil’s Staircase. Nu had ik daar al het een en het ander over gelezen maar het valt onder de peanuts. Als je een beetje kan wandelen is dit niets om over naar huis te schrijven. Het gaat alleen een 200m omhoog over een paar kilometer. Daarmee is alles gezegd. Oh ja, ondertussen is het nu pijpenstelen aan het regenen, het waait en ik kom tot de conclusie dat mijn softshell niet waterdicht is.

Boven gekomen besluit het om te stoppen met regenen. Waaien doet het nog steeds en we proberen onze natte kleren wat te drogen.
Omwille van de hoogte zijn de uitzichten weer subliem. Wel de regenwolken wegdenken. Later op de dag begint het weer hard te regenen. Deze keer onmiddellijk regenpak aan. Na de regenbui gaat de zon schijnen. Nadeel daarvan is dat de midges weer actief worden. Gedurende de regenbui hadden we er is geen last van.

Deze keer is het een drie sterren b&b. Hij ligt wel aan de andere kant van het dorp maar het is de moeite waard om er naar toe te wandelen. Deze keer is het oploskoffie in overvloed.
In Kinglochleven is er een Ice factor. Dit is een gebouw met 2 klimzalen, een diepvries met ijswand, een pub,… Daar moeten we onze neus even gaan opsteken.

Donderdag 26 juli 2007: in de wolken

• Van Kinglochleven naar Fort William
• Afstand 22.5 km
• Overnachting in Corrie Duff te Fort William

De laatst dag loopt de way door een vallei aan de voet van Stob Ban. Dit wordt omschreven als the vast outdoors. Sorry, dat is het niet. In datzelfde dal is er een hoogspanningslijn. Niet echt the middle of nowhere.
Vandaag is het weer een weer spelletje; regent het of regent het niet? Er valt een beetje neerslag en er zijn midges.

Je weet dat je richting Ben Nevis loopt. Maar het pas helemaal op het einde, in de namiddag van de laatste dag, dat je hem te zien krijgt. Of toch eigenlijk niet vanwege de mist.
Het laatste stuk loopt door een bos. Of liep door een bos. Men is bezig het totaal te kappen om er dan een nieuw bos te zetten. Economie of zo iets.
Fort William loop je binnen over de weg voor de laatste drie kilometers. De minst interessante kilometers van de ganse tocht. Waarom ze de way niet door de bos sturen is me onduidelijk. Aan het rond punt is het gedaan. Nu de b&b zoeken.

Een perfecte afsluiter van onze tocht. Na het avondeten lokt luide muziek ons tot in The Grog & Gruel. Deze drankgelegenheid staat bekend voor zijn uitgebreide ale’s op vat. Deze avond treedt er juist een muzikant op en dat maakt het best een fijne gezellige avond.

Morgen: rustdag.

http://bergkonijn.wordpress.com/