Hiking-info.net: Informatie over hiking, wandelen, buitensport,...

Donderdag 25 januari: St-Maurice-sur-Moselle – Refuge du Luthier

In de namiddag kwam ik in het dorpje St-Maurice-sur-Moselle (546m) aan en parkeerde de auto aan de rand van het dorp. Er lag net een dun laagje sneeuw in het dal. Over GR533 steeg ik het bos in op de flanken van de Ballon de Servance (1216m) en naarmate ik hoger klom werd de sneeuwlaag dikker. Onderweg kreeg ik mooie doorkijken voorgeschoteld over het winterse Vogezenlandschap met paarsroze kleurende wolken bij het vallen van de avond. Het was al nacht wanneer ik boven op het plateau van de Ballon de Servance aankwam waar de sneeuw hier en daar tot een halve meter lag opeen gewaaid. Op de oostrand van de berg vond ik de Refuge du Luthier, een houten hutje met binnen een (defecte) kachel, een tafel en bankjes en overnachtingsplek voor een achttal mensen. De waterbron vlak naast het hutje was nog net niet bevroren en dat bij -11°c en een stevige vlagerige wind. Ik trok snel naar binnen want buiten was het erg onaangenaam in de vrieskou. Na het avondmaal kroop ik in mijn slaapzak op de grond met nog heel wat kleren aan. Deze temperaturen waren net de ondergrens van wat mijn slaapzak aankon.

Vrijdag 26 januari: Refuge du Luthier – Col du Chantoiseau

De ochtend was magnifiek. De wind had zich fel afgezwakt, er waren geen wolken meer en de oprijzende zon zorgde voor mooi felle kleuren. Nadat ik wat had rondgedoold op het topplateau van de ballon vertrok ik op weg en vervolgde nu verder GR533 doorheen het bos en over Col du Stalon (962m) tot aan Refuge de la Grande Goutte (grote luxueuze trekkershut). Na een korte pauze daalde ik hier verder het dal in en bezocht het bevroren Etang des Roseaux en de Cascades Saut de la Truite met heel wat ijs in de bedding. Na dit ommetje klom ik naar de top van de Ballon d’Alsace (1247m). Boven op het topplateau aangekomen ontmoette ik een hele troep skiërs en een paar langlaufers op de plaatselijke pistes. Een gast maakte zich kwaad omdat ik over de piste liep. Sorry man, maar volgens de kaart is deze weg ook wandelpad. Op de top was het weer onaangenaam met een krachtige wind. Het uitzicht was ook wat minder door de vele wolken die ondertussen kwamen opzetten. De steile afdaling op de sneeuw over een stukje GR5 op de oostflank noopte even voor voorzichtigheid. Ik schoof zelfs een keer op mijn gat.

Niet veel verder op de bergrug sloeg ik rechtsaf en vervolgde een schoon pad op de steile zuidoostkant van de ballon met mooie uitzichten op het bevroren Lac d’Alfeld (623m) in de diepte. Vervolgens volgde even een minder fraai tussenstuk dicht langs de D465 en doorheen de skigekte ten zuiden van de Tête des Redoutes. Maar hierna was het weer genieten. Ik trok verder zuidwaarts over de bergkam met weidse uitzichten om me heen en het Zwarte Woud aan de overkant. Het echte wintergevoel overviel me weer. Er blies een snijdende wind en lage wolken scheurden nu over een raakten net de top van de Planche des Belles Filles (1148m) aan de overkant van het dal. Op de Roche du Serpent zag de zon kleurrijk ondergaan. Tot slot daalde ik af naar de Col du Chantoiseau alwaar ik me neerlegde in het kleine half open schuilhutje. Het was rond -6°c.

Zaterdag 27 januari: Col du Chantoiseau – Plain des Boeufs

Het was rond vier uur ‘s nachts dat ik in een halve slaap vreemde ritselende geluiden hoorde. Dat zal wel het geluid zijn van neerritselende sneeuwvlokken buiten dacht ik. Plots voelde ik iets op mijn slaapzak vallen en werd zo gewekt uit mijn halve slaap. Ik realiseerde me nu dat ik eerder in de nacht al vreemde dingen over mijn slaapzak had voelen kruipen. Zou dat nu mijn jas zijn die van het tafeltje op mijn slaapzak is gevallen? Langzaam kwam ik recht. Mijn jas was niet van het tafeltje gevallen en buiten sneeuwde het niet. Nog steeds ritselende geluiden rondom me heen. Hier was iets vreemds aan de hand. Ik nam mijn hoofdlamp, scheen in het rond en zag dan overal rond me heen muizen wegsprinten. Het waren er een hele hoop. Allemaal vluchtten ze weg naar de stapel brandhout achteraan het hutje. Enkelen wilden echter nog mijn rugzak verder inspecteren. Dat duurde echter niet lang. Gelukkig voor hun waren ze telkens snel genoeg of ze waren plat geweest onder mijn kloppende hand. Maar ik vreesde het ergste. Mijn rugzak met voedsel in had ik wagenwijd open laten staan. Vlug controleerde ik het eten en bij wonder ontdekte ik alles nog intact. Net op tijd wakker geworden dus. Mijn plastieken zakje op het tafeltje dat dienst deed als toiletzakje was echter compleet kapot gevreten en blijkbaar hadden ze het op de tube tandpasta gemunt. Daar waren ze net niet door geknabbeld geraakt.

Ik stond op en besloot om maar langzaamaan te ontbijten, spullen bijeen te pakken en te vertrekken want ik geloofde niet dat ik nog een paar uurtjes verder kon slapen in het gezelschap van die beestjes. Rond vijf uur vertrok ik zo met hoofdlamp op in de duisternis op pad. Het was nu wel beginnen sneeuwen en dat deed het een twee uur lang. Na een hele tijd langzaam afdalen doorheen het woud begon het net licht te worden wanneer ik bij de Ferme du Mont-Jean uitkwam. Een eind verderop botste ik zo weer op de volgende verassing. Aan een afgelegen huisje aan de rand van het bos zag ik plots een marter zitten. Hij vluchtte niet weg. Pas na een poos had ik door wat er aan de hand was. Hij zat met zijn rug vast in een omheining en viel telkens wanneer ik geen geluid maakte als een blok in slaap van uitputting. Ik probeerde hem te redden, maar dat bleek al snel tevergeefs. Als ik met een stok hem probeerde aan te raken grolde hij nog harder dan de meest valse hond en ging tekeer als een zot. Het was duidelijk dat hij muurvast zat en dat ik niks meer voor hem kon doen. Droevig om het lot van het arme diertje droop ik het af.

In het dal trok ik doorheen de spekgladde besneeuwde straten van het dorpje Lepuix (501m) waar de kinderen blijkbaar op zaterdag ook naar school gaan. Vervolgens klom ik weer het woud in en klom zo geleidelijk naar de top van de Planche des Belles Filles (1148m). Onderweg begon het weer een tijd lang te sneeuwen. Niet ver onder de top bij het doorkruisen van een open plek sneeuwde het even zo hard dat ik slechts een 30m voor me uit zag.

Na nog een korte pauze bereikte ik niet veel later de top die in de mist was gehuld. Voor de rest van de dag trok ik verder noordwaarts langsheen de bergkam, om later langzaamaan het volgende dal in te zakken. Iets voorbij de Plain des Boeufs pootte ik mijn Akto neer in het bos. Toen ik ging slapen wees de thermometer -4°c aan.

Zondag 28 januari: Plain des Boeufs – St-Maurice-sur-Moselle

De laatste dag van de tocht bezocht ik nog de Cascade de la Goutte des Saules terwijl het langzaamaan begon te dooien in het dal. Na nog vlug naar het belvedère te gaan kijken een stuk boven de waterval trok ik vervolgens doorheen de bossen verder naar de Ballon de Servance (1216m). Daar was het de oriëntatiekunsten boven halen in de dichte mist. Na een ruime pauze aan de Refuge du Luthier daalde ik weer over hetzelfde pad af naar St-Maurice-sur-Moselle. Bij de auto besloot ik nog een dag langer te blijven en naar de Col de la Schucht te rijden. ’s Avonds op de col maakte ik nog een korte avondwandeling tussen de wegdruipende zondagdrukte en sliep dan in de auto.

Maandag 29 januari: Dagwandeling Col de la Schlucht – Hohneck – Fankental – Col de Falimont – Col de la Schucht

Deze dagwandeling werd één van de mooiste uit mijn Vogezengeschiedenis. In sneeuwval en mist trok ik op sneeuwschoenen en zonder kaart (want die lag nog thuis) op weg naar de Hohneck. Verder werd de mist erg dik, maar al bij al had ik geen moeite om de top van de berg te vinden. Daarboven kende ik het al wel een beetje. Op de top scheurde dan plots het wolkendek open en werd ik verrast door fantastische uitzichten en lage wolken die over de bergen scheurden, wind die de sneeuw deed opwaaien van de grond,… Beneden in het Frankental klom ik weer omhoog naar de erg steile Col de Falimont, eigenlijk om eens voor een eerste keer uit te testen wat mijn sneeuwschoenen waard waren op steile sneeuwhellingen. Dat ging allemaal zonder problemen. Terug op de Col de la Schlucht sliep ik nog een nachtje in de auto en keerde ’s ochtends vroeg weer naar huis.